Niewielka erupcja u wybrzeża wyspy wulkanicznej Iwojima

                                                               

Przynajmniej od 28 stycznia br. trwa niewielka erupcja podmorska blisko wybrzeża Okinahama japońskiej wyspy wulkanicznej Iwojima (Ioto, Wyspy Ogasawara). Erupcja wyrzuca pumeks, który formuje tzw. pumeksowe tratwy przy wybrzeżu Ioto. Iwojima jest jednym z najniebezpieczniejszych wulkanów Japonii, o czym wspominam we wcześniejszym artykule:

https://wulkanyswiata.blogspot.com/2023/11/erupcja-blisko-wybrzeza-wyspy.html

Zdj. NHK News. Jestem ciekaw czy znowu zostanie uformowana nietrwała wysepka wulkaniczna. To pierwsza erupcja blisko wybrzeża Okinahama od 21 lipca 2024 roku. 

Raport z tej erupcji poniżej:

https://www.data.jma.go.jp/vois/data/report/monthly_v-act_doc/tokyo/25m01/329_25m01.pdf

Wylew lawy u podnóża krateru Bocca Nuova sycylijskiego wulkanu Etna osiąga już długość 2 km. I nie zagraża obszarom zabudowanym. Słabe emisje popiołu mają miejsce z SE Crater. 

EDIT 12 lutego: Wyciek lawy osiąga już długość 3 km. Jego czoło znajduje się na wysokości 1900 metrów. Aktywność eksplozywna nasila się w SE Crater. 

Od przynajmniej roku trwa aktywność sejsmiczna wulkanu Mount Spurr (Alaska) zlokalizowanego niedaleko stolicy Alaski, Anchorage. Wulkan ten wybuchł eksplozywnie z bocznego krateru Crater Peak w latach 1953 i 1992 przysypując kilkumilimetrową warstwą popiołu Anchorage. Wulkanolodzy z Alaska Volcano Observatory uważają że w 2025 roku może dojść do jego erupcji (50 procent szans na erupcję). Przelot naukowców z AVO nad Mount Spurr w dniu 7 lutego br. ujawnił topienie się warstwy śniegu i lodu na wierzchołku wulkanu, zmniejszenie się jego jeziora kraterowego; rejestrowana jest też deformacja gruntu.

Erupcja Mount Spurr w 1992 roku została poprzedzona 10 miesiącami aktywności sejsmicznej.

Od 23 grudnia 2024 roku trwają krótkie (trwające kilkanaście godzin bądź kilka dni) erupcje w kalderze Halemaumau wulkanu tarczowego Kilauea (Hawaii). W trakcie ostatniego 9 już epizodu erupcyjnego fontanny lawy sięgnęły wysokości 100 metrów.  Po osiągnięciu szczytu intensywności te erupcje lawowe słabną i ustają. 

Cóż, czekam na 10 epizod oraz na pierwszy w 2025 roku wypływ lawy na półwyspie Reykjanes, który może wystąpić jeszcze w lutym br. 

Pumeksowa tratwa z erupcji podmorskiej w Tonga i Wielka Rafa Barierowa

7 sierpnia 2019 roku doszło do erupcji podmorskiej blisko wyspy Fonualei w archipelagu Tonga. W jej wyniku powstała wielka tratwa pumeksu o powierzchni 150 km kwadratowych przez którą przepłynął 15 sierpnia katamaran płynący do Fidżi. Owa pumeksowa tratwa zmierza powoli w kierunku Australii i być może przyczyni się do polepszenia stanu Wielkiej Rafy Barierowej. To pływający ekosystem, który z czasem zasiedlą koralowce, ślimaki czy kraby. Wskutek zmian klimatycznych Wielka Rafa Barierowa umiera wskutek masowego blaknięcia. I tutaj warto dodać że rafy koralowe są niezwykle istotne dla morskich ekosystemów, gdyż tworzą habitat dla wielu ryb oraz stanową zabezpieczenie przed sztormami.

Od kilku dni biały obłok pary unosi się nad górą Cerro Bonito (a w zasadzie nad wzgórzem Los Hornitos) w Hondurasie (na zdj.). Nie do końca wiadomo dlaczego. Wykluczona została hipoteza pożaru lasu oraz aktywności wulkanicznej. Być może zatem chodzi o przejaw aktywności hydrotermalnej. Teren jest bardzo trudny do zbadania. Czekam na dalsze informacje od naukowców.

Nieczęste eksplozje (przypuszczalnie freatyczne) mają miejsce z jeziora kraterowego wulkanu Anak Krakatau, Indonezja np. rankiem 22 sierpnia 2019 roku. 27 sierpnia 2019 roku o godzinie 18.09 lokalnego czasu spływ piroklastyczny schodzi z jawajskiego wulkanu Merapi i dociera na odległość 2 km.

Tytułem dzisiejszej kolejnej już rocznicy.

Rankiem 27 sierpnia 1883 roku wulkanem Krakatau targają trzy potężne eksplozje. W trakcie godzin porannych 30-40 metrowe fale tsunami uderzają w wybrzeża Sumatry i Jawy zabijając 32 000 osób, przyczyną śmierci 4400 osób są spływy piroklastyczne. Eksplozje Krakatau były słyszane w odległości 4653 km na wyspie Rodriguez (Ocean Indyjski). Dwumetrowa fala tsunami została zarejestrowana w Auckland na Nowej Zelandii (7767 km od wulkanu). Powstała ogromna tratwa pumeksu, która we wrześniu 1884 roku dotarła do Durbanu w RPA. Dwie trzecie wyspy zostało zniszczone, w tym wulkaniczne stożki Perboewatan i Danan. Pozostała jedynie południowa część stożka Rakata.

W grudniu 1927 roku narodził się wspomniany już powyżej wulkan Anak Krakatau.

Tristan da Cunha

NIGHTINGALE ISLAND - Nightingale Island (Wyspa Słowicza) należy do grupy wysp Tristan da Cunha. To mocno zerodowany stratowulkan o dwóch wierzchołkach na północnym krańcu wyspy (wysokości odpowiednio 337 metrów i 293 metry). Wyspę otaczają strome klify. 16 kilometrów od Nightingale Island znajduje się Wyspa Inaccesible (Niedostępna) będąca wygasłym wulkanem i również obwarowana przez klify sięgające wysokości aż 300 metrów. Na otoczonej przez wodorosty Wyspie Słowiczej znajdują się wylewy trachitowej lawy. Do ostatniej erupcji na Nightingale doszło 39 000 lat temu. Lecz w nocy z 29 na 30 lipca 2004 roku miał miejsce sześciogodzinny rój trzęsień ziemi zlokalizowany na południowo-wschodnim podmorskim zboczu Nightingale. Gdy aktywność sejsmiczna zanikła rybacy z Tristan da Cunha zaczęli znajdować w pobliżu ich wyspy duże fragmenty fonolitycznego pumeksu ważące nawet 10-12 kilogramów. Prawdopodobnie w okolicy Nightingale Island doszło do podmorskiej erupcji. Do ostatniej erupcji na Tristan da Cunha doszło w 1961 roku. Na Nightingale gniazdują liczne morskie ptaki m.in. albatrosy i pingwiny.

GOUGH ISLAND - Wyspa Gough (Diego Alvarez) znajduje się około 340 kilometrów na południowy wschód od grupy wysp Tristan da Cunha (Inaccesible, Nightingale i Tristan da Cunha). To stary i zerodowany wulkan tarczowy aktywny ostatni raz w plejstocenie. Od 1956 roku na wyspie Gough działa stacja meteorologiczna z sześcioosobowym personelem. Gough jest jednym z najbardziej osamotnionych skrawków lądu na Ziemi.

To i owo o erupcji Kasatochi

W sierpniu 2008 roku doszło do silnej erupcji wulkanicznej na małej wyspie Kasatochi (Aleuty). Erupcja Kasatochi o sile 4 w skali VEI pokryła wyspę spływami piroklastycznymi, zabiła wszystkie żyjące na niej organizmy i powiększyła jej powierzchnię o 40%. W dodatku wyrzuciła do atmosfery najwięcej dwutlenku siarki od czasów erupcji wulkanów Hudson i Pinatubo w 1991 roku. Wysepka Kasatochi o średnicy 3 km znajduje się 1900 km na południe i wschód od stolicy Alaski, Anchorage. 35 km na zachód od niej znajduje się monitorowany wulkan Great Sitkin. Pośrodku wyspy znajduje się jezioro kraterowe o średnicy 1 km i poziomem wody sięgającym 20 metrów ponad poziom morza. Wyspę otaczają skaliste klify. Ostatnia erupcja Kasatochi mała miejsce w 1826 albo 1827 roku. W 1899 roku jezioro kraterowe zniknęło, a z krateru unosiła się para. Przed erupcją w 2008 roku wysepka Kasatochi była piękna, zielona, miała nawet niewielkie plaże. Gnieździła się na niej duża populacja nurniczków i fok. Tuż przed erupcją z wyspy ewakuowano dwójkę biologów, którzy obserwowali ptaki. Gdyby ich nie zabrano z wysepki zginęliby na miejscu. Pierwsze trzęsienia ziemi odnotowano na wyspie 2 sierpnia. Najsilniejszy wstrząs miał siłę 5.8 w skali Richtera. AVO wydało ostrzeżenie o nadchodzącej erupcji. W porę, bo wyspa wybuchła 7 sierpnia 2008 roku. Chmura erupcyjna będąca mieszanką mułu i wody z jeziora kraterowego oraz materiałów z krawędzi krateru sięgnęła wysokości 14 km. Wysokość ową miała przez dwie godziny, potem była już niższa. Wiatr przenosił opad popiołu na zachód. Trzeci wybuch wulkanu był bogaty w popiół i trwał 10 godzin. Wówczas spływy piroklastyczne pokryły wyspę i dotarły do morza wydłużając przy okazji jej linię brzegową. Wówczas też nastąpiła emisja SO2 do górnej atmosfery. Alaska Air Lines anulowało 40 lotów z powodu obecności chmury popiołu. Na pobliskich wyspach aleuckich zapadła ciemność, miał miejsce opad popiołu i lapilli, a także pumeksu, w chmurze widoczne były błyskawice. Zwierzęta wróciły na wyspę kilka tygodni po erupcji (ptaki niestety nie z powodu zniszczenia ich terenów gniazdowania). Biolodzy odnaleźli kilka roślin, które przetrwały erupcję Kasatochi, ale były to głównie korzenie, bulwy i nasiona. Na górnym zdjęciu kaldera wulkanu na dzień przed erupcją.

Zdjęcia biologów sprzed erupcji:

http://xpda.com/aleutians/kasatochi/

Historia pumeksowej tratwy

W lipcu 2012 roku na głębokości 700 metrów 800 km na północ od Nowej Zelandii wybuchł wulkan Havre Seamount (łańcuch wysp Kermadec). Lawa zastygła w pumeks i utworzyła tratwę wielkości terytorium Belgii. Po roku oddziaływania przez fale i wiatr tratwa pumeksu rozpadła się na tysiące mniejszych kawałków, a te w ostatnich dniach sierpnia 2013 roku zaczęły osiadać na brzegach wysp oddalonych o 14 mil morskich od Port Douglas, Australia, 4000 km od miejsca erupcji. Niektóre z kawałków pumeksu są wielkości ludzkiej głowy; co więcej, stały się oazą dla morskiego życia m.in. dla pąkli, mięczaków, różnych gatunków dżdżownic, krabów oraz stułbi. Pumeksowe tratwy w trakcie procesu ewolucji mogą transportować gatunki organizmów żywych na odległość 30 km w ciągu dnia. Niektóre kawałki pumeksu są tak gęsto obsadzone przez morskie żyjątka i korale, że toną pod ich ciężarem. Na zdjęciach wulkan Havre Seamount oraz tratwa pumeksu powstała po jego erupcji.

Tangaroańska: nowy typ erupcji wulkanicznej

Jak wiadomo erupcje wulkaniczne zasadniczo dzielą się na erupcje efuzywne i eksplozywne. Ale może istnieć jeszcze jeden typ erupcji mający miejsce na dnie oceanów. "Nature Geosciences" sugeruje, że istnieje nowy typ erupcji nie mający charakteru eksplozywnego (nie ma fragmentacji), ani efuzywnego (brak wylewu lawy). Produktem tych podwodnych erupcji jest 'pływająca wulkaniczna pumeksowa piana', która zaczyna stygnąć wolno docierając do powierzchni. Nazwa takowej erupcji to Tangaroan (tangaroańska). Taką aktywność naukowcy z UK i Nowej Zelandii przebadali w warstwach tefry z podwodnego wulkanu Macauley (Wyspy Kermadec). Do znaczącej erupcji Macauley doszło 6100 lat temu. Większość kaldery wulkanu znajduje się pod wodą za wyjątkiem wysepki Macauley (na zdjęciu). Naukowcy przebadali pumeks zarówno na lądzie, jak i na dnie mierząc jego gęstość, kształt i rozmiar bąbli - pumeks podmorski różnił się od tego na wysepce pod kątem zakresu dystrybucji gęstości (węższy na lądzie, szerszy na dnie) oraz tekstury. Naukowcy sugerują, że wulkaniczny materiał odpada jako pływające bąble (pęcherzyki) lawy. Nie dochodzi do fragmentacji tak jak w przypadku erupcji eksplozywnych. Owe bąble są też zbyt pływające, aby uformować wylewy lawy na dnie morskim. Nadal nie wiemy zbyt dużo o mechanizmach rządzących podmorskimi erupcjami wulkanicznymi.

Wczoraj (25 stycznia) wykryto anomalię SO2 nad wulkanem Ubinas w Peru.

Podmorska erupcja w pobliżu Wysp Kermadec

400 km na zachód od Raoul Island (Wyspy Kermadec) doszło do podmorskiej erupcji wulkanicznej, która utworzyła ogromną tratwę pumeksu prawie wielkości Belgii o długości 463 km oraz szerokości 55 km. Musiała być zatem intensywna. W dryfujący pumeks wpłynął statek marynarki wojennej na północ od Auckland (Nowa Zelandia). W pierwszej chwili wulkanolodzy przypuszczali, iż wybuchł wulkan MONOWAI SEAMOUNT na północny wschód od Raoul Island, ale w tej chwili nie jest to pewne.

Wulkan Tongariro spokojny. Naukowcy z GNS mierzą wzrost poziomu SO2 i innych wulkanicznych gazów, co sugeruje akumulację magmy. Erupcja freatyczna z 6 sierpnia może być prekursorem większej magmowej erupcji. Czekamy.

Z kolei White Island produkuje słaby obłok erupcyjny sięgający wysokości 100 metrów. Świadkowie wskazują na obecność wulkanicznych błyskawic. Brawo, Nowa Zelandia!

EDIT: Wiadomość z ostatniej chwili. Naukowcy z GNS twierdzą, że zidentyfikowali skąd pochodzi gigantyczna tratwa pumeksu, która przemieszcza się w kierunku południowym ku Nowej Zelandii. Z uprzednio nieaktywnej kaldery wulkanu HAVRE w pobliżu wyspy Curtis (Curtis Island) w archipelagu Kermadec. W dniach 17-18 lipca 2012 roku wykryto rój 157 trzęsień ziemi w tym obszarze. Do erupcji wulkanicznej Havre doszło w dniach 18-19 lipca 2012 roku, o czym świadczyła chmura erupcyjna, pumeks i odbarwiona woda. Erupcja spauzowała na jakiś czas, po czym rozpoczęła się na nowo około 11 sierpnia.

Impresje wulkaniczne - galeria

Martwe, zniszczone erupcją wulkaniczną lasy pod wulkanami Tolbachik (Tołbaczik, Kamczatka) oraz Chaiten (Chile), wydmy popiołu przy wulkanie Rabaul-Tavurvur (Papua Nowa Gwinea) i tratwa pumeksu przy wybuchającym wulkanie Anak Krakatau. Enjoy!

Etiopia

ALUTU - Stratowulkan Alutu (Aluto, 2335 m) znajduje się pomiędzy jeziorami Zway oraz Langano. Posiada liczne kratery (o średnicach dochodzących do 1 km) rozmieszczone na różnych wysokościach. Erupcje obsydianowej lawy z kraterów wzdłuż szczelin objęły jej potoki we wszystkich kierunkach. Na Alutu odnajdziemy także wylewy pumeksu, opad pumeksu oraz wylewy ryolitowej lawy. Najstarsze erupcje wulkanu 155 000 lat temu wyprodukowały ignimbryt Hulo-Seyno. Najmłodsze miały miejsce 2000 lat temu i wyprodukowały wylewy obsydianu i brekcje pumeksu. Wulkan jest aktywny fumarolicznie.

Kolumbia

ROMERAL - Cerro Romeral (3858 m) został całkiem niedawno zidentyfikowany i sklasyfikowany jako andezytowo-dacytowy stratowulkan znajdujący się na północnym krańcu wulkanicznego łańcucha Ruiz-Tolima, 16 km na południowy wschód od miasta Aranzazu. Targnęły nim dwie potężne erupcje pliniańskie (odpowiednio około 8460 i 7340 lat temu) produkujące warstwy pumeksu pokrywające obszary na północny zachód od Romeral.

Nikaragua

APOYEQUE - Wulkaniczny kompleks Apoyeque mieści się na półwyspie Chiltepe, który rozciąga się w południowo-centralne jezioro Managua. Półwysep jest częścią piroklastycznego wulkanu tarczowego Chiltepe. Na wulkan składają się dwie kaldery, aktywne fumarole w Laguna Jiltoa oraz północna krawędź kaldery. Kaldera Apoyeque zawiera jezioro o szerokości 2.8 km oraz głębokości 400 metrów. Krawędź kaldery oraz jej południowe zbocza pokrywa kilkumetrowa warstwa białego dacytowego pumeksu. Na wschodzie i północy pumeks pokrywa kilkumetrowa warstwa białego tufu. Na wschodnim zboczu Chiltepe znajduje się kaldera (maar) Jiltoa o szerokości 2.5 x 3 km. Jej zewnętrzne zbocza pokrywa dwumetrowa warstwa białego dacytowego pumeksu pokryta z kolei warstwą białego tufu. Kopuła lawowa Talpetatl została skonstruowana pomiędzy Laguna Jiltoa a jeziorem Managua. Na brzegu jeziora Managua znajduje się kopuła lawowa Volcan Chiltepe (228 m). W odległości 600 metrów od Laguna Jiltoa odnajdziemy kopułę lawową Miraflores z której zbocza zeszła lawina o długości 200 metrów. Do erupcji pumeksowych spływów piroklastycznych z Laguna Xiloá doszło około 6100 lat temu.

Papua Nowa Gwinea

UMBOI - Wyspa Umboi o długości 50 km, największa z wulkanicznych wysp od północnego wybrzeża Papui Nowej Gwinei posiada wulkaniczny stożek Mount Talo na zachodnim wybrzeżu. Kilka połączonych stratowulkanów przecina kaldera o wymiarach 13 x 17 km. Trzy post-kalderowe stożki znajdujące się w kalderze Talo, Soal i Barik posiadają jeziora kraterowe. Na zboczach Mount Talo o wysokości 1494 metrów znajdują się satelitarne stożki i obszary termalne. Wulkaniczna aktywność na Umboi jest reprezentowana przez wylewy lawy, brekcje wulkaniczne, pumeks, lapilli oraz warstwy popiołu. Data ostatniej erupcji nieznana. Na zdjęciu jezioro kraterowe Pung.

Tonga

CURACOA - Podmorski wulkan zlokalizowany 6.5 km na południowy zachód od rafy morskiej Curacoa Reef w północnym Tonga. W lipcu 1973 roku zaobserwowano jego erupcję z pokładu samolotu lecącego z Fidżi do Samoa. 27 lipca przepływający statek natknął się na kawał dacytowego pumeksu o szerokości 13 metrów. 14 maja 1979 roku - podmorska erupcja 13 km na północ od Tafahi z gęstymi czarnymi emisjami popiołu na wysokość 100 metrów.

Włochy, Wyspy Liparyjskie

LIPARI - Lipari to największa i najbardziej zaludniona wyspa archipelagu wysp Aeolskich (Liparyjskich) położona na północ od wyspy Vulcano. Na wyspie znajdują się liczne małe stratowulkany, kratery i kopuły lawowe (Monte Giardina, Pomiciazzo). Do stratowulkanów należą m.in Monte San Angelo i Costa d'Agosto w centrum wyspy. Erupcja stratowulkanu Monte Pilato w roku 729 uformowała obsydianowe wylewy lawy Rocche Rosse i Forgia Vecchia i wyprodukowała wielkie ilości pumeksu, którego pokłady o grubości do 200 metrów pokrywają starszy wulkan Monte Chirico. Wszystkie erupcje, które miały miejsce na Lipari mają ten sam wzorzec: wpierw silne eksplozje, potem ekstruzja lawy.

Japonia

KANPU - Niski stratowulkan Kanpu (355 m) jest zlokalizowany na półwyspie Oga na północny zachód od miasta Akita. Ostatnia jego erupcja obejmująca wylewy lawy i pumeksu miała miejsce 2700 lat temu. Na szczycie Kanpu znajduje się obserwatorium astronomiczne.

Chile/ Argentyna

VIEDMA - Podlodowcowy dacytowy wulkan Viedma w południowej Argentynie znajduje się pod lodem Southern Patagonian Ice Field na północny zachód od jeziora Viedma. W 1988 roku doszło do jego erupcji, która pokryła popiołem i pumeksem Patagońską Czapę Lodową i wyprodukowała potok błota, który dotarł do jeziora Viedma.

Włochy

ISCHIA - W zatoce Neapolitańskiej 30 km od Neapolu znajduje się wyspa Ischia o wymarach 6 x 9 km. Najwyższym punktem wyspy jest wulkan złożony Monte Epomeo (737 m). Na jego południowo-zachodnich zboczach do wysokości 500 metrów są aktywne fumarole. Na wysokości od poziomu morza do 200 metrów odnajdziemy natomiast źródła termalne. Erupcje na Ischia miały miejsce we wschodniej części wyspy. Choć wulkan od 700 lat drzemie to intensywna aktywność sejsmiczna miała miejsce na wyspie, zwłaszcza w XVII i XVIII wieku. Deformacja gruntu wskazuje na płytki ruch magmy pod powierzchnią. W styczniu bądź lutym 1302 roku doszło do erupcji wulkanicznej na wyspie. Utworzył się nowy krater w Cremate i długi na 2 km wylew lawy Arso dotarł do północno-wschodniego wybrzeża. Olbrzymie ilości popiołu i pumeksu zasnuły niebo ciemnością. Opad popiołu odnotowano w odległości 300 km od wulkanu. Tak jak w przypadku tragicznej erupcji Wezuwiusza 24 sierpnia 79 roku, erupcja na Ischia zaskoczyła kompletnie mieszkańców wyspy. Erupcja utworzyła mały stożek wulkaniczny. Włoscy geolodzy obawiają się, że wulkan może się obudzić w XXI wieku.

Daty erupcji na Ischia: 500 p.n.e?, 470 p.n.e?, 350 p.n.e?, 250 p.n.e, 91 p.n.e, 6 p.n.e, 69, 80, 145?, 295, 1302.

Etiopia

CORBETTI - Na północnym brzegu jeziora Awasa znajduje się szeroka na 15 km kaldera Corbetti (2320 m), w której centrum zlokalizowany jest wulkan Urji składający się z obsydianowych law oraz wylewów pumeksu. Wulkan Chabbi (obsydianowa kopuła lawowa) uformował się na południowo-wschodniej krawędzi kaldery Corbetti. Jego wylewy lawy dotarły na powierzchnię kaldery. Stożki Urji, Chabbi oraz nienazwany pirolastyczny stożek na zachodniej krawędzi kaldery są aktywne fumarolicznie. Na zdjęciu wulkan Chabbi.

Kanada

MEAGER - 150 km na północ od Vancouver znajduje się wulkan złożony Meager o wysokości 2645 metrów składający się z kopuł lawowych i wypływów lawy. Erupcja Meager w roku 352 p.n.e była potężna (skala VEI = 5). Rozpoczęła się od fazy pliniańskiej produkującej opad pumeksu i pokłady ignimbrytu, a potem przeszła w fazę mniej eksplozywną z opadem popiołu do doliny rzeki Lillooet. Tefra z erupcji została odnaleziona w Alberta, 530 km od wulkanu, a kolumna popiołu sięgała wysokości 20 km. Pojawiły się spływy piroklastyczne i lahary. Formacja Pebble Creek została uformowana na skutek owej erupcji. Z uwagi na aktywność hydrotermalną Mount Meager jest uznawany za wulkan drzemiący.

Chiny

LONGGANG - Wulkaniczny obszar Longgang w prowincji Jilin (Chiny) obejmuje grupę 150 stożków żużlowych, z których najmłodszy z holocenu nazywa się Jinlongdingzi (Golden Dragon Peak). Jego erupcja w roku 300 uformowała pokłady bazaltowego pumeksu obecne 25 km na wschód od wulkanu. Na zdjęciu jezioro w wulkanie Sanjiaolongwan.