Ogromne osuwisko niszczy wioskę Blatten w Szwajcarii

                                                          

Tym razem wyjątkowo wpis nie dotyczący wulkanów, ale o tej tragedii warto wspominać w kontekście antropogenicznych zmian klimatycznych. 

28 maja br. o godzinie 15.30 potężne osuwisko zeszło z górskiego lodowca Birch niemal całkowicie grzebiąc i niszcząc wioskę Blatten (populacja: około 300 mieszkańców) w kantonie Valais. Zablokowana została rzeka Lonza, co może skutkować powodzią w dolinie. Jedna osoba uchodzi za zaginioną. Co istotne, na tydzień przed wystąpieniem osuwiska wszyscy mieszkańcy wioski Blatten oraz wszystkie zwierzęta gospodarskie (krowy, owce, króliki) zostały ewakuowane. Jak widać w Szwajcarii zarządzanie kryzysowe działa jak należy. Priorytetem dla tamtejszych służb jest uratowanie jak największej liczby istnień. 

Oglądam materiały filmowe (kręcone z powietrza) pogrzebanej wioski i muszę przyznać, że zeszły ogromne ilości skał i lodu. Kolaps fragmentu lodowca skutkował wystąpieniem trzęsienia ziemi o magnitudzie 3.1 w skali Richtera. 

Od tygodni naukowcy informowali o zagrożeniu związanym z lodowcem Birch, gdyż w jego powierzchni pojawiały się pęknięcia. Zmiany klimatyczne od lat topią i destabilizują alpejskie lodowce. W latach 2022-23 objętość szwajcarskich lodowców zmalała o 10 procent właśnie z powodu cieplejszych temperatur. Jednak potrzebne są dalsze badania, by określić przyczynę niniejszej katastrofy, gdyż może być ona kompleksowa. 

Zdj. Pomona News, Jean Christophe Bott. 

24 maja br. silna aktywność freatomagmowa (?) miała miejsce z wulkanu Ebeko (Paramuszyr, Kuryle, Rosja). 

Trwa także aktywność erupcyjna kamczackiego wulkanu Kluczewska Sopka. 

Być może ten wpis stanie się zasięgowy, zatem apel do moich obserwujących i czytelników. Pamiętajcie aby wspierać jednoosobowych twórców, których aktywność popularyzatorską lubicie. Mnie możecie wesprzeć dwojako: albo wirtualną kawką albo poprzez dłuższy patronat. Wybór należy do Was. Z góry dziękuję. 

https://patronite.pl/wulkanyswiata

https://buycoffee.to/wulkanyswiata

Bozon Higgsa odnaleziony?

Wczesnym rankiem 4 lipca 2012 roku fizycy z CERN-u zajmujący się Wielkim Zderzaczem Hadronów ogłosili odnalezienie cząstki, która zachowuje się podobnie do bozonu Higgsa. Dyrektor generalny CERN-u Rolf-Dieter Heuer z dumą oświadczył: "Myślę, że ją mamy. To historyczna chwila." Oba eksperymenty poszukiwawcze bozonu, ATLAS i CMS, wykryły bozon o masie 125 gigaelektronowoltów (GeV) z miarą istotności statystycznej 5-sigma, co oznacza, iż pewność jego istnienia wynosi 99.999 procent. Pomimo ogromnego optymizmu i skoncentrowania na pracy fizycy z CERN-u pilnują, aby nie doszło do nadinterpretacji danych. Bozon Higgsa uchodzi za klucz do struktury wszechświata, finalny element Modelu Standardowego wyjaśniający interakcje pomiędzy wszystkimi znanymi cząsteczkami subatomowymi i stanowiący manifestację tzw. pola Higgsa, które wypełnia przestrzeń. Jego eksperymentalne poszukiwania rozpoczęły się w latach 80 minionego stulecia w akceleratorze Tevatron w laboratorium Fermilab niedaleko Chicago. Fizyk Peter Higgs, który w latach 60-tych postulował istnienie zagadkowego bozonu Higgsa powiedział: "Nigdy nie przypuszczałem, iż wydarzy się to za mojego życia i poprosiłem rodzinę o włożenie szampana do lodówki".

Przełom w fizyce cząstek?

Naukowcy ze szwajcarskiego CERN (Europejska Organizacja Badań Jądrowych) wysłali 15 000 razy neutrina (cząstki elementarne o zerowym ładunku elektrycznym i połówkowym spinie) do oddalonego o 732 km laboratorium w Gran Sasso, gdzie wyłapywał je specjalny detektor. I co wykazali? Że neutrino przebywały powyższy dystans o milionowe części sekundy szybciej niż wynosi prędkość światła. O nanosekundy szybciej! Zgodnie z teorią relatywistyczną Einsteina prędkość światła w próżni wynosi dokładnie 299 792 458 metrów na sekundę i nic we wszechświecie nie może się poruszać szybciej od niej. Jeśli eksperyment naukowców z CERN-u zostanie potwierdzony przez inne laboratoria cząstek czeka nas przełom w fizyce. Czas pokaże... Neutrina są emitowane w trakcie procesu radioaktywnego rozpadu, posiadają bardzo małą masę i przechodzą przez materię bez interakcji z innymi cząstkami, co sprawia, że bardzo trudno jest je wykryć.