Nagła erupcja wulkanu Kusatsu-Shirane

Dzisiaj o godzinie 09.59 lokalnego czasu doszło do nagłej erupcji (zapewne freatycznej) wulkanu Kusatsu-Shirane, prefektura Gunma, Japonia. Erupcja wywołuje śnieżną lawinę (być może rozrzedzoną lawinę piroklastyczną), a wyrzucone odłamki balistyczne ranią 12 osób, w tym 8 żołnierzy z JSDF zjeżdżających z wulkanu na nartach w ramach narciarskiego treningu. Jeden z żołnierzy (wiek 49 lat) umiera wskutek odniesionych obrażeń, 8 innych zostaje ciężko rannych. Dostęp do wulkanu jest obecnie zakazany. Dużą część ośnieżonego Kusatsu-Shirane pokrył popiół z erupcji. 80 narciarzy ukryło się w gondoli na szczycie ośnieżonego zbocza. Zostali potem wyratowani przez wojskowe helikoptery i pojazdy śnieżne. Ośrodek wypoczynkowy został uszkodzony odłamkami skalnymi wyrzuconymi z erupcji.

Przerażające video z erupcji Kusatsu-Shirane znajdziecie tutaj. Przypomina mi się tragiczna erupcja freatyczna wulkanu Ontake z 27 września 2014 roku, która uśmierciła 63 osoby (5 ciał nie wydobyto do tej pory).

https://mainichi.jp/movie/video/?id=121708141
https://youtu.be/8B9FLnjKRpo

Kusatsu-Shirane wybuchł po raz ostatni w 1983 roku. To wulkan zdolny do nagłych erupcji freatycznych i potężnych erupcji eksplozywnych.

Dokładne miejsce erupcji to stożek Moto-Shirane o wysokości 2176 metrów, konkretnie krater blisko stawu Kagamiike. Ostatnia aktywność erupcyjna z Moto-Shirane miała miejsce ok. 1500 lat temu. Niektóre z odłamków balistycznych osiągnęły rozmiar 10-20 cm.

Mayon (Luzon, Filipiny) - Freatomagmowa erupcja Mayon z 22 stycznia 2018 roku (godzina 12.43 lokalnego czasu trwała przez 8 minut i towarzyszyły jej spływy piroklastyczne. Opad popiołu miał miejsce w Guinobatan, Camalig, Oas, Polangui i Iriga City. O godzinie 17.51 niewielkie odgazowanie z małym obłokiem popiołu o wysokości 500 metrów. Pomiędzy 21.37 a 5.25 w nocy 23 stycznia miało miejsce pięć epizodów fontann lawy o wysokości 500-700 metrów formujących obłoki popiołu o wysokości 3 km. Z wulkanu schodziły wylewy lawy i rozżarzone lawiny. Z powodu obecności popiołu wstrzymana została działalność lotniska w Legazpi. 23 stycznia o godzinie 09.02 wulkan wyemitował obłok popiołu, któremu towarzyszyły spływy piroklastyczne.

Pomiędzy godz. 08.54 tego ranka a godz.03.57 w nocy 24 stycznia odnotowano pięć sporadycznych epizodów fontann lawy z wulkanu Mayon. Fontanny lawy sięgały wysokości 300-500 metrów i formowały obłoki popiołu sięgające wysokości 3-5 km ponad krater. Zaobserwowano wylewy lawy w wąwozach Miisi i Bonga oraz spływy piroklastyczne w Miisi, Lidong/Basud i Buyuan Channels. Wylewy lawy Miisi i Buyuan obecnie osiągają długość 3 km i 1 km.

Piękna erupcja.

Oznaki aktywności uśpionego kanadyjskiego wulkanu Meager

Uśpiony kanadyjski wulkan Mount Meager znajduje się na północ od Pemberton, Kolumbia Brytyjska. Wulkanolodzy dostrzegli na nim oznaki aktywności w postaci odoru siarki i fumarol na wierzchołku. Fumarole na Mount Meager emitują toksyczny siarkowodór, a lód wokół nich jest niestabilny i mogą się w nim znajdować rozpadliny. Wulkan Meager jest monitorowany pod względem wzrostu aktywności sejsmicznej. Ciekawe czy w przyszłości się obudzi. Erupcja wulkaniczna w Kanadzie byłaby nie lada wydarzeniem. Meager wybuchł potężnie 2400 lat temu generując potężne osuwisko. Opad popiołu miał miejsce w Albercie. Zdj. Pat Malooney.

http://www.cbc.ca/news/canada/british-columbia/meager-mountain-volcanic-explosion-1.3792808

6 sierpnia 2010 roku potężny lahar zszedł z lodowca Capricorn wulkanu Meager. Mknął z prędkością 30 metrów na sekundę. Było to największe osuwisko w historii Kanady. Jego szerokość 300 metrów, długość 2 km. Powstała tama wzdłuż Meager Creek i Lillooet River oraz jezioro o średnicy 800 metrów. Ewakuowano 1500 osób, nikt nie odniósł obrażeń. Zdj. Darryl Dyck.

2 października rój mini-trzęsień ziemi wystąpił pod południowo-zachodnim zboczem kanaryjskiego wulkanu Pico del Teide. Oczywiście niektóre brytyjskie media podchwyciły temat i natychmiast zaczęły spekulować o potencjalnym przebudzeniu Teide. Wulkanolodzy kanaryjscy uspokajają że do niego na razie nie dojdzie, gdyż to normalne zachowanie wulkanu.

29 września satelita NASA Aqua dostrzegł 3 wulkany archipelagu Sandwich Południowy w stanie erupcyjnym: Asphyxia, Michael i Sourabaya. Niesamowite! Wulkany Sandwichu Południowego wciąż należą do niezbadanych ze względu na niedostępność i surowość ich lokalizacji - tegorocznej erupcji Mount Sourabaya na wyspie Bristol nie widział żaden człowiek.

Osuwisko z wulkanu Askja

21 lipca około północy duże osuwisko (szacunkowo kawał skały o szerokości 1 km) zeszło z wulkanu Askja do jeziora Öskju­vatn i uformowało falę powodziową o szacowanej wysokości około 30 metrów (a w zasadzie cztery). Fala dotarła na drugą stronę jeziora, przelała się przez jego krawędź, sporo wody z fali powodziowej dostało się do krateru Víti (po islandzku Piekło). Osuwisko miała miejsce w południowej części jeziora kraterowego Öskju­vatn. Po zejściu osuwiska miały miejsce harmoniczne drgania, zaobserwowano też obłok pary bądź pyłu. Wczesne szacunki wskazują, iż poziom wody w jeziorze podniósł się o 2 metry. W związku z tym wszelkie drogi do wulkanu Askja zostały zamknięte. Istnieje ryzyko zejścia kolejnych osuwisk. Nie wolno się do jeziora kraterowego zbliżać do odwołania. Zdjęcie z powietrza przedstawia skutki osuwiska o szerokości 1 km. Destabilizacja gruntu miała miejsce na długo przed osuwiskiem, ale ciepła pogoda w lipcu 2014 roku na tym obszarze znacznie przyśpieszyła ów proces.

http://www.mbl.is/frettir/innlent/2014/07/23/vigalegur_mokkur_steig_til_himins/

Eksplozywna aktywność wulkanu Colima

Eksplozywna aktywność wulkanu Colima wciąż trwa, choć intensywność eksplozji targających tym stromym wulkanem jest niewielka. Mają jednak miejsce sporadyczne rozżarzone lawiny schodzące na odległość do 1 km od krateru. Trwa powolna ekstruzja gęstej lawy formującej kopułę lawową. Mają miejsce emisje popiołu w związku z aktywnością eksplozywną Colima.

Etna, Iliamna i Tangkuban Parahu

Wpierw o wulkanie na którym miałem przyjemność być. Jawajski wulkan Tangkuban Parahu w pobliżu miasta Bandung (Jawa Zachodnia) zaczął wyrzucać popiół z krateru Kawah Ratu. Aktywność erupcyjna pozostawiła warstewkę popiołu o grubości 1 mm wokół krawędzi krateru. Nie wolno turystom zbliżać się do aktywnego krateru na odległość 1.5 km.

Prawdopodobnie 2 lutego 2013 roku duża lawina gruzu zeszła z alaskańskiego wulkanu Iliamna.  Powstała ona w związku z aktywnością sejsmiczną Iliamna, która rozpoczęła się pod koniec 2011 roku. Rój silnych trzęsień ziemi odnotowano na wulkanie na początku lutego. Lodowiec Red został też naruszony na skutek wzrostu wyziewów termalnych i emisji gazu.

A Etna? To był dla niej pracowity tydzień. 4 paroksyzmy erupcyjne z kolumnami popiołu sięgającymi 9 km i małymi laharami powstałymi na skutek interakcji lawy z zalegającym śniegiem. 26 stycznia 2000 roku tzw. stary Południowo-Wschodni Krater obudził się po kilku miesiącach drzemki i do sierpnia tegoż roku miało z niego miejsce aż 66 paroksyzmów erupcyjnych. Do końca lutego było ich 38, w ciągu 1 dnia potrafiły być trzy.  Lecz epizody erupcyjne były wtedy nader krótkie - trwały zazwyczaj 10-15 minut, teraz jest inaczej. Stożek Nowego Południowego-Wschodniego Krateru wyrósł szybciej niż jego starszy "brat".  Magma periodycznie pieni się w kanale wulkanu, nawet wówczas gdy niewiele nowej magmy dociera z ziemskich trzewi. Gaz rozpuszcza się w magmie (dwutlenku węgla w butelce wody gazowanej nie widać, bo stanowi on część wody), a gdy magma zaczyna się wznosić gaz ulega dekompresji i oddziela się od magmy tworząc pęcherzyki, bąble, które zaczynają rosnąć szybciej niż otaczająca je magma i akumulują się w górnej części kolumny magmy. Ta z kolei jest pokryta bardziej lepką, solidną, chłodniejszą magmą, więc większość gazu nie potrafi uciec. Pęcherze stają się większe i większe, zlewają się, wymagają coraz więcej miejsca, wreszcie formuje się tzw. "piana" magmy, która szybko się rozszerza pozwalając gazowi i frakcjom magmy na ucieczkę. W ten sposób tworzą się fontanny lawy. Owa pienista magma wychodzi jako scoria (a przy erupcjach bardzo eksplozywnych i bardziej bogatych w krzemionkę jako pumeks). W trakcie owych malowniczych fontann lawy i kolumn ciemnego popiołu wulkan emituje pokaźne ilości gazu (pary wodnej, ale także dwutlenku węgla i dwutlenku siarki).

Na zdjęciach krater Kawah Ratu wulkanu Tangkuban Perahu oraz wulkan Iliamna (Alaska, autor Dennis Anderson, luty 2013).

Muzycznie na sam koniec. Dla wielbicieli Riverside wywiad z wokalistą zespołu, Mariuszem Dudą.

http://bartkrawczyk.natemat.pl/51765,swiatynia-niewolnikow-nowej-generacji-wywiad

Boczne eksplozje wulkanów (lateral blasts)

 W Scientific American:

18 maja 1980 roku boczny wybuch wulkanu Mount Saint Helens zdewastował ogromne połacie terenu zabijając 80 ludzi. Do katastrofalnej erupcji Góry Świętej Heleny doszło o poranku w biały słoneczny dzień blisko zamieszkiwanego obszaru. Do innych przypadków tzw. lateral blasts doszło m.in. w roku 1888 roku - wulkan Bandai-san stracił 1.5 km sześciennych swojego wierzchołka. Japońscy wulkanolodzy badając materiały na północnym zboczu wulkanu wysnuli hipotezę o lawinie. Zatem czy mogło być tak, że trzęsienie ziemi porusza niestabilnym zboczem, mknąca w dół lawina doprowadza do rozhermetyzowania komory magmowej bądź systemu hydrotermalnego i dochodzi do potężnej eksplozji?

Gigantyczna erupcja Bezymianny w 1956 roku zniszczyła znaczną część wulkanu (dolne zdjęcie). Ukierunkowany boczny wybuch Bezymianny opisał wulkanolog G.S Gorshov w swojej często cytowanej przez amerykańskich geologów pracy. Okolica wulkanu do tej pory pełna zwierząt i wegetacji zamieniła się w pustą, jałową, pełną wzgórz pustynię. Po erupcji Mount Saint Helens wulkanolodzy mieli już pewność co do nowego typu erupcji tzw. erupcji ukierunkowanej. Owe erupcje częstokroć wiążą się z formacją wulkanicznej kopuły i wywierają skutek tylko na zbocze, które się z formacją tejże wiąże. Boczna erupcja wulkanu Lassen Peak w 1915 roku zdewastowała znaczną część północno-wschodniego zbocza, do ukierunkowanej erupcji doszło także na wulkanie Mount Lamington (Papua Nowa Gwinea) w 1951 roku. Starannie przebadana przez naukowców erupcja Mount Saint Helens doprowadziła do odróżnienia erupcji ukierunkowanych od chmur piroklastycznych oraz wyodrębniła podobne lawiny zwane kolapsami sektora na innych wulkanach.

Szywiełucz - kamczacki rozrabiaka

Wulkan Szywiełucz bywa zaliczany do grupy wulkanów kluczewskich. W odróżnieniu od pięknych symetrycznych wulkanów Kluczewska Sopka czy Kronocka Sopka Szywiełucz jest brzydki, posępny. Powstał w późnym plejstocenie 65 000 lat temu - stary Szywiełucz rozerwany potężną erupcją wulkaniczną sprzed tysięcy lat wznosi się na wysokość 3283 metry, natomiast młody Szywiełucz w przedziale czasowym od 10 000 lat temu do 1964 roku na przemian rósł i zapadał się przy udziale eksplozywnych erupcji połączonych z ekstruzją lawy i wyrzucaniem tefry. Kolapsy Szywiełucz określone za pomocą tefrochronologii miały miejsce 5700, 3700, 2600, 1600, 1000 i 600 lat temu. Pierwsza udokumentowana historycznie erupcja Szywiełucz w 1854 roku miała siłę 5 w skali VEI i pozostawiła krater o szerokości 1.5 km znajdujący się w większej kalderze. Przez kolejne lata w kraterze formowały się nowe kopuły lawowe. Pomiędzy 1925 a 1930 rokiem uformowała się duża kopuła, pomiędzy 1946 a 1949 kolejna zwana Suelich. Od 1950 roku Szywiełucz ucichł - nie było erupcji, eksplozji, ekstruzji, jedynie fumarole wykazywały aktywność. 24 stycznia 1964 roku trzęsienie ziemi miało miejsce pod wulkanem. W październiku tego roku aktywność sejsmiczna przybrała intensywny charakter. O 7.07 w nocy z 11 na 12 listopada 1964 roku potężny wstrząs targnął wulkanem i rozpoczęła się erupcja Szywiełucz - wpierw od strukturalnego kolapsu i ogromnej lawiny gruzu, a potem od erupcji freatycznej, która wyprodukowała kolumnę bogatego w gips popiołu, wreszcie aktywność pliniańska wulkanu doprowadziła do ejekcji juwenilnej tefry. O 7.47 miały miejsce pumeksowe spływy piroklastyczne. O 8.22 erupcja wulkanu ustała. Kopuła Suelich i inne post-1854 kopuły lawowe oraz wzgórze Arbuzik przestały istnieć. Topografia wierzchołka Szywiełucz uległa zmianie. Lawina gruzu pokryła obszar 98 km kwadratowych z przeciętną głębokością od 3 do 15 metrów, w depresjach nawet na głębokość 150 metrów. Erupcja wyprodukowała 0.8 km sześciennych tefry. Po kilku latach spokoju do 1980 roku Szywiełucz uformował nową kopułę lawową w wewnętrznym kraterze. Erupcja trwała dwa lata, kolejna miała miejsce w 1984 roku. W późnych latach 80-tych i latach 90-tych Szywiełucz był bez przerwy aktywny i stale rósł - do 1995 roku. Od sierpnia 1999 roku Szywiełucz wykazuje niemal nieprzerwaną aktywność erupcyjną - czasem z silniejszymi epizodami erupcyjnymi jak np. w lutym 2005 roku. Oddalone o 50 km od wulkanu małe miasteczko Kliuchi jest zagrożone opadem popiołu. Szywiełucz regularnie produkuje chmury popiołu sięgające wysokości 8 km, a nawet więcej, tym samym stwarzając zagrożenie dla awiacji. Liczne warstwy popiołu z Szywiełucz odnajdywane na rozległych terytoriach stanowią idealne markery w holoceńskich badaniach związanych z datowaniem innych wulkanicznych materiałów, form terenu, materiałów naniesionych przez tsunami czy lawiny, morskich i rzecznych teras oraz wykopalisk archeologicznych. Szywiełucz jest zły do szpiku kości.

Katla, Santiaguito i Laacher See

Raport INSIVUMEH stwierdza wzrastającą w ciągu ostatnich kilku dni aktywność kopuły lawowej Santiaguito. Co 15 minut mają miejsce umiarkowane eksplozje Santiaguito wyrzucające popiół na wysokość 600-800 metrów. W wioskach San Marcos, Buena Vista, Palajunoj, El Faro, Florida oraz Monte Claro Fincas ma miejsce regularnie lekki opad popiołu. Nocą krater kopuły Santiaguito żarzy się, aktywny pozostaje wylew blokowej lawy z ciągłymi lawinami gruzu.

Katla i szepty nadchodzącej erupcji. W ciągu minionych 36 godzin w kalderze podlodowcowego wulkanu miało miejsce 16 wstrząsów, najsilniejszy o magnitudzie 1.9. Wykrywane są również harmoniczne drgania. Nie lubię bawić się w wieszcza, gdyż nie mam do tego ani kompetencji ani predyspozycji, aczkolwiek do silnej erupcji Katli może dojść jeszcze w tym roku albo któregoś dnia w 2013.

Pamiętace żenująco słaby i nie podparty żadnymi dowodami naukowymi i eksperckimi opiniami artykuł pseudo-dziennikarza z tabloidalnego Daily Mail o rzekomo nadchodzącej erupcji niemieckiego 'superwulkanu' Laacher See? No jasne, że pamiętacie. Podchwyciły go potem polskie media i obficie przedrukowały, strony katastrofistów roku 2012 miały z niego obfitą pożywkę. Na skutek wielu skarg wulkanologów i geologów został on usunięty jako niewiarygodny. I to się nazywa optymistyczna wiadomość na zakończenie przestępnego lutego!

Wulkaniczny kolaps zbocza

Na Teneryfie odkryto pozostałości wulkanicznego kolapsu zbocza. W jego trakcie boczna część wulkanu zapada się powodując kolosalne osuwisko. Te lawiny mogą być naprawdę olbrzymie oraz mogą się rozciągnąć na dziesiątki kilometrów docierając nawet do morza. Mają także potencjał do wygenerowania olbrzymiego tsunami. Lecz w przypadku erupcji wulkanicznych występują rzadko - przeciętnie co 25 lat. W południowo-wschodniej części kaldery Cañadas na Teneryfie odnaleziono pozostałości takiego osuwiska - jego grubość wynosiła 50 metrów i rozciągało się ono na obszarze 90 km kwadratowych, ile z osuwiska znalazło się w morzu, nie wiadomo, choć szacuje się, że zajęty obszar wynosi 50 km. Materiał obejmuje roztrzaskane bloki skalne, pozostałości spływów piroklastycznych oraz płytkie jeziora uformowane przez blokady osuwiskowe i obfite deszcze. Do kolapsu kopuły lawowej - przyczyny osuwiska - doszło w trakcie erupcji eksplozywnej 730 000 lat temu plus minus 3000 lat. Osuwisko dotarło 17 km do brzegu, a potem dalej w morze. Dalsze erupcje wulkaniczne na Teneryfie pokryły materiał osuwiskowy pumeksem i gorejącymi chmurami.

Lawina gruzu El Golfo na wyspie El Hierro, która spowodowała powstanie 100-metrowego tsunami miała miejsce szacunkowo 13 000 lat temu. Póki co podmorska erupcja El Hierro ciągle trwa i zaczyna mi przypominać erupcję Capelinhos na Azorach w latach 1957-58. W miejscu erupcji na wodzie pływa gorący materiał piroklastyczny.

Na zdjęciach kaldera Las Cañadas na Teneryfie oraz osuwisko Mount Saint Helens - 18 maj 1980 roku plus erupcja Hierro.

Inflacja wulkanu Tanganasoga

Tanganasoga (na fotografii) jest jednym ze stożków wulkanicznych na wyspie El Hierro. Wulkan ulega gwałtownej inflacji wydzielając ditlenek węgla (CO2), co może stanowić prekursory erupcji. W przypadku erupcji Tanganasoga może dojść do lawin gruzu, osuwisk skalnych, wylewów lawy oraz spływów piroklastycznych. Nie mówię, że ona na pewno będzie miała miejsce, ale warto zacząć monitorować stan aktywności stożka Tanganasoga i przygotować do ewakuacji pobliską wioskę Los Llanillos.

Aktywność wulkanu Karymsky na Kamczatce

Od dwóch dni kamczacki wulkan Karymsky jest aktywny sejsmicznie i wyrzuca popiół na wysokość 4.1-4.6 km. Akurat Karymsky bardzo często gości na łamach mojego bloga, bo to jeden z najaktywniejszych kamczackich wulkanów - od 1996 roku jego aktywność sejsmiczna i erupcyjna dramatycznie wzrosła i trwa po dziś dzień. Wyrzucaniu popiołu przez wulkan towarzyszą wulkaniczne drgania (wstrząsy) oraz lawiny lawowe i wulkanicznych skał. Pył wulkaniczny i emitowane gazy stwarzają zagrożenie dla przelatujących samolotów.

Chile

TAAPACA - Wulkaniczny masyw Taapaca (5860 m) zlokalizowany w północnym Chile obejmuje andezytowy stratowulkan oraz kompleks kopuł lawowych. Z wulkanu zeszły trzy olbrzymie lawiny gruzu. W holocenie aktywność eksplozywna Taapaca, której towarzyszyła ekstruzja kopuł lawowych oraz lahary. Ostatnia erupcja wulkanu miała miejsce około 2000 lat temu.

Gwatemala

TOLIMAN - Duży andezytowy stratowulkan wznoszący się na wysokość 3158 metrów na południowym brzegu jeziora Atitlán. Posiada płytki eliptyczny krater. W odróżnieniu od pokrytego tefrą bliźniaczego wulkanu Atitlán Toliman pokrywają grube wylewy lawy, których efuzja miała miejsce z bocznych otworów erupcyjnych. Wylew lawy z pasożytniczego stożka (200-metrowej kopuły lawowej) Cerro de Oro na północnym zboczu Toliman ma mniej niż tysiąc lat i dotarł do jeziora Atitlán. Daty erupcji nieznane. Wulkan uchodzi za niebezpieczny z uwagi na osuwiska. We wrześniu 2002 roku osuwiska z wulkanu zabiły 31 ludzi. 23 kwietnia 2003 roku osuwisko runęło na wioskę Chichicaste na zboczu Toliman grzebiąc 20 ludzi.

Salwador

SAN VICENTE - Stratowulkan San Vincente o wysokości 2182 metry znajduje się na południowy wschód od kaldery Ilopango. Ten andezytowy stratowulkan to drugi najwyższy wulkan Salwadoru. Jego północne i południowe zbocza pokrywa lawa z centralnego krateru. Północne i zachodnie zbocza San Vicente obfitują w fumarole. 13 lutego 2001 roku w pobliżu wulkanu miało miejsce trzęsienie ziemi. Lawiny nim wywołane uśmierciły 39 ludzi. W listopadzie 2009 roku huragan Ida spowodował potoki błota schodzące z San Vicente. U podstawy wulkanu zginęło co najmniej 40 osób. Ostatnia erupcja wulkanu miała miejsce ponad 1700 lat temu.

Ekwador

IMBABURA - Wygasły stratowulkan zlokalizowany w północnym Ekwadorze. Mierzy 4630 metrów i posiada żyzne zbocza pokryte wulkanicznym popiołem. Co prawda ostatnia erupcja Imbabura miała miejsce około 14 000 lat temu, ale towarzyszyły jej spływy piroklastyczne rozciągające się na północny wschód od wulkanu. Zapadnięcie się Imbabura około 43 000 lat temu wywołało ogromną lawinę gruzu, która dotarła na odległość 16 km na północ. Erupcja wulkanu 25 000 lat temu także spowodowała lawinę gruzu, a po niej miała miejsce ekstruzja kopuły lawowej Huarmi Imbabura.

Hawaje

KOOLAU - Masywny wulkan tarczowy Koolau (941 m) zajmuje dwie trzecie wyspy Oahu. Jego większych części nie ma z powodu ogromnych lawin gruzu. Możliwe erupcje wulkanu Koolau w holocenie.

Hawaje

KAUAI - Wulkan tarczowy Kauai (1598 m) to trzeci największy hawajski wulkan. Posiada olbrzymią kalderę i pozostałości po wielkich lawinach gruzu. Ostatnia erupcja Kauai miała miejsce 520 000 lat temu.

Kamczatka

VILYUCHIK - Stratowulkan Vilyuchik o wysokości 2173 metrów znajduje się w południowo-wschodniej Kamczatce na południe od zatoki Awaczyńskiej. Posiada kopuły lawowe i bazaltowe stożki żużlowe u swojej podstawy. Ostatnia erupcja Vilyuchik miała miejsce około 10 000 lat temu produkując wylew lawy. W 1981 roku cyklon Elsa spowodował lawiny ze zboczy wulkanu dewastujące pobliskie okolice.

Kamczatka

TAUNSHITS - Andezytowy stratowulkan Taunshits znajduje się we wschodniej Kamczatce. Wysokość 2353 metry, wulkan posiada podkowiasty krater z kopułą lawową i wylewami lawy oraz dwa satelitarne stożki na południowym zboczu. 7700 lat temu doszło do zapadnięcia się zbocza wulkanu i uformowania krateru o średnicy 1.5 km. Powstała lawina gruzu przebyła dystans 19 km w kierunku zachodnim. Kolejna silna erupcja Taunshits miała miejsce 2500 lat temu.

Indonezja

WURLALI - Andezytowy stratowulkan Wurlali (868 m) znajduje się na wschodniej stronie wyspy Damar na Morzu Banda - na północnym krańcu kaldery o szerokości 5 km. Aktywność fumaroliczna ma miejsce w bliźniaczych kraterach centralnych oraz na południowo-wschodnich zboczach wulkanu. Jej wytworem są bogate pokłady siarki. Niewielkie stawy tego pierwiastka wrą w niektórych miejscach. W 1993 roku na skutek wstrząsów tektonicznych z Wurlali zeszły lawiny oraz pojawiły się emisje pary. Ewakuowano 4000 ludzi. Ostatnia jak dotąd erupcja wulkanu miała miejsce w 1892 roku.