Samochodowy wyścig na wulkanie Ojos del Salado

                                                                 

Najwyższy andyjski wulkan Ojos del Salado (6893 m n.p.m.) był miejscem pobicia kilku rekordów świata w zakresie zmotoryzowanej wspinaczki górskiej.

Pierwszy rekord został ustanowiony przez niemiecką wyprawę Matthiasa Jeschke. 2 kwietnia 2007 roku poprawiony został rekord rosyjskiego zespołu, który przybliżyłem w poprzednim wpisie o Elbrusie. W tym dniu dwa tuningowane Jeepy Wrangler Unlimited osiągnęły na tym wulkanie wysokość 6646 m.n.p.m. W tym miejscu zespół ustawił znamienną tablicę następującej treści: Jeep Parking Only - All Others Don't Make It Uphere Anyway.

Rekord ten przetrwał niespełna dwa tygodnie. 21 kwietnia 2007 roku został bowiem poprawiony o aż 42 metry przez dwójkę Chilijczyków: Gonzalo Bravo i Eduardo Canalesa, którzy na Ojos del Salado wjechali swoim tuningowanym Suzuki Samurai na wysokość 6688 metrów. 

13 grudnia 2019 roku rekord ten został wywindowany do wysokości 6694 metrów przez fabryczny zespół Mercedesa dowodzony przez Matthiasa Jeschke. Dwie specjalnie przygotowane ciężarówki Mercedes Unimog U 5023 osiągnęły tą wysokość.

3 grudnia 2023 roku Romain Dumas (trzykrotny zwycięzca 24 godzinnego wyścigu Le Mans) jadąc specjalnie przygotowaną na tą okazję Porsche Carrera 911 4S Edith, osiągnął na Ojos del Salado wysokość 6734 metry poprawiając poprzedni rekord o 40 metrów. Na potrzeby tego zamierzenia Porsche nawiązało współpracę z zespołem wyścigów terenowych RD Limited, a także z międzynarodowymi, specjalistycznymi firmami tuningowymi. 

Dwa sportowe modele Porsche Carrera 911 S4 (nazwane Edith i Doris) zostały kompletnie przebudowane i wyposażone m.in. w osie portalowe (co pozwoliło na zwiększenie prześwitu do 350 mm) i grube opony terenowe, zmniejszono też przełożenia siedmiobiegowej manualnej skrzyni biegów. W samochodach zamontowano także lekkie osłony podwozia z kevlaru oraz jeden fotel z włókna węglowego dla kierowcy. W obu pojazdach 3-litrowy, sześciocylindrowy silnik z podwójnym turbodoładowaniem o mocy 311 kW (przy 6500 obrotach na minutę) i momencie obrotowym 530 Nm (przy 2300 obr./min) został dostosowany do e-paliwa HIF produkowanego w Chile. Wszystkie te zmiany poprawiły właściwości jezdne pojazdów, zwłaszcza na 'prawie pionowych' odcinkach podjazdu. 

O ile sam wjazd na rekordową wysokość został zrealizowany w ciągu jednego dnia, o tyle przez cały okres czteroletnich przygotowań za Romainem Dumasem stał międzynarodowy zespół składający się z kilkudziesięciu inżynierów i projektantów, zarówno z Porsche, jak i z firm partnerskich.

Więcej o wyprawie:

https://newsroom.porsche.com/en/2023/products/porsche-911-sets-new-altitude-world-record-chile-ojos-del-salado-34626.html

Rekord Porsche wydaje się na razie bezpieczny, ponieważ drzemiący wulkan Ojos del Salado, na który dotarł pojazd Porsche jest uznawany za najwyższy teren dostępny dla samochodów i innych pojazdów mechanicznych. To aktualny rekord Guinnessa.

Czy ktoś spróbuje wjechać jeszcze wyżej na Ojos? 

Osiem dni erupcji systemu wulkanicznego Reykjanes-Svartsengi

                                                                           

Dziewiąta erupcja szczelinowa systemu wulkanicznego Reykjanes-Svartsengi trwa już 8 dni. Aktywny pozostaje obecnie (co było do przewidzenia) pojedynczy krater. Islandczycy otworzyli miejsce erupcji gdyż uznali, że jest bezpieczne dla miejscowych i dla turystów. Polecam podjechać na parking Fagradalsfjall P1 i stamtąd jest już tylko 60-80 minut pieszo, by dojść do wycieku lawy. 

Erupcja może się zakończyć za kilka dni. Na razie jest względnie stabilna. Zdjęcie: Andrzej Porycki, 24 lipca br.

Żółty stopień alarmu dla kompleksu wulkanicznego Planchon-Peteroa w Chile ze względu na wzrost aktywności sejsmicznej i emisji gazów. Do ostatniej erupcji chilijskiego wulkanu doszło w latach 2018-19. 

Powstała globalna baza danych obejmująca około 1100 płytko położonych (m.in. w Morzu Śródziemnym) podmorskich wulkanów błotnych. Dokładna liczba tych wulkanów ze względu na naszą słabą znajomość oceanicznych głębin pozostaje nieznana.

https://eos.org/articles/mapping-mud-volcanoes-in-shallow-seas?fbclid=IwY2xjawLwDspleHRuA2FlbQIxMQABHgxSZeUYDcdrGvX2sLlW0a106Z8CV5LPS3t3XnDyrWH1DqJ-nMS_-VN00pfa_aem__qnz4S-NbCqjfqvEcQOWig

Ową bazę danych można ściągnąć w linku poniżej:

https://zenodo.org/records/13120956

Trzęsienia ziemi na włoskim wulkanie Roccamonfina

                                                                  

Dziś w nocy napisał do mnie Daniele Bianchino, który zasygnalizował mi problem aktywności sejsmicznej włoskiego wulkanu Roccamonfina (Caserta, Kampania), który o tysięcy lat uchodzi za wygasły. Ten stratowulkan zlokalizowany jest około 60 km od Neapolu i jest aktywny sejsmicznie! Daniele napisał do mnie wiadomość tej treści:

"Oprócz uporczywego roju sejsmicznego w Campi Flegrei, interesujący wydaje mi się rój sejsmiczny, który występuje od kilku miesięcy na wulkanie Roccamonfina. Liczba trzęsień ziemi, choć minimalna w porówaniu z tymi odnotowanymi w Campi Flegrei, jest znacznie wyższa niż średnia dla tego obszaru. Z danych INGV wynika, że poza kilkoma rzadkimi i pojedynczymi epizodami w latach 1986, 1992, 2005, 2008 i 2011, co najmniej od 1980 r. na tym wulkanie nigdy nie wystąpił rój trzęsień ziemi. W ostatnich miesiącach zarejestrowano 40 trzęsień ziemi o maksymalnej sile 3.6 i głębokościach od 2 do 20 km (przeważnie od 4 do 6 km). Wulkan Roccamonfina to wulkan środkowoplejstoceński, położony 30 km na północny zachód od Campi Flegrei, a jego ostatnie erupcje datowano na 150 000 lat temu (55 000 lat temu według niektórych niepotwierdzonych badań."

Roccamonfina kiedyś mierzył 1800 metrów wysokości, ale przynajmniej 4 dawne erupcje częściowo go zniszczyły. Być może doszło do zapadania się kaldery w trakcie opróżniania komory magmowej wulkanu. Przynajmniej jedna erupcja Roccamonfina formująca kalderę mogła mieć siłę VEI = 6. 

Intrygujące są te trzęsienia ziemi. 

Wznowienie erupcji wulkanu Home Reef w Tonga. Najnowszy raport mówi o emisjach popiołu w dniu 20 lutego br. Wymiary krateru na wyspie: średnica około 78 metrów, głębokość około 50 metrów. Szkoda, że nie ma żadnych aktualnych zdjęć Home Reef wykonanych z powietrza czy przez żeglarzy.

Tomasz Lepich znowu jest w Etiopii. W planach ma oczywiście badanie wulkanów w Oromii i Afarze np. Dalafilla, Fentale i Dofen. Przysłał mi ostatnio zdjęcia powstałego w styczniu 2025 roku pola geotermalnego w okolicy fabryki Kessem pomiędzy Fentale i Dofen. Oto one powyżej. N

Na jednym ze zdjęć fragment wulkanu Fentale, dodałem jeszcze mapę geologiczną masywu Erta Ale w Afarze, gdzie Tomasz będzie działał.

W Indonezji wybuchają następujące wulkany Dukono i Ibu (Halmahera) oraz Lewotobi Lakilaki (Flores) i Lewotolo (Lembata, wznowienie erupcji 20 lutego br.)

Podniesienie stopnia alarmu dla stratowulkanu Lascar w Chile na żółty z uwagi na wzmożenie emisji gazu i aktywności sejsmicznej i słabą anomalię termiczną w kraterze. 

Zachęcam do trwałego (Patronite) bądź jednorazowego wsparcia WŚ, jeśli lubicie moją aktywność popularyzatorską. Dziękuję ślicznie za wszelkie motywujące mnie darowizny. Macie pytania odnośnie wulkanów to piszcie śmiało na krawczykbart@yahoo.com

https://patronite.pl/wulkanyswiata

https://buycoffee.to/wulkanyswiata/

Przy okazji mój komentarz dla serwisu wp.pl:

https://tech.wp.pl/ekspert-o-sytuacji-w-rejonie-superwulkanu-liczba-trzesien-ziemi-najwyzsza-od-40-lat,7126502676204320a

Rój trzęsień ziemi w kalderze Campi Flegrei

 

14 lutego o godzinie 23.32 lokalnego czasu trzęsienie ziemi o magnitudzie 6.0 miało miejsce blisko etiopskiego wulkanu Fentale (Oromia) uszkadzając przy okazji liczne budynki w pobliskim mieście Metehara. Długa na ponad 52 km intruzja magmowa wciąż rozciąga się pomiędzy wulkanami Fentale i Dofen. Według GeologyHub wschodnia część kaldery wulkanu Fentale mogła się zapaść o przynajmniej 8 metrów. Polecam obejrzeć jego najnowsze nagranie:

https://www.youtube.com/watch?v=vr2An2QgJVA

Od wczorajszego popołudnia trwa rój płytkich trzęsień ziemi w kalderze Campi Flegrei. W ciągu doby wystąpiło 210 trzęsień ziemi, w tym dwa o magnitudzie 3.9. Mieszkańcy Pozzuoli i okolic odczuwają te wstrząsy, boją się, niektórzy z nich nocują w samochodach. Ostatnia erupcja w kalderze miała miejsce w 1538 roku, była niewielka i uformowała stożek Monte Nuovo blisko jeziora kraterowego Averno. 

17 i 18 lutego 2025 roku szkoły w Pozzuoli będą zamknięte. 

W ostatnich dniach osłabł rój trzęsień ziemi blisko wyspy Santorini (Grecja). Trzęsień ziemi jest co prawda mniej, ale nie można wykluczyć, że rój trzęsień ziemi znowu nabierze intensywności. 

Wylew lawy z sycylijskiego wulkanu Etna dotarł już do wysokości 1850 metrów przecinając drogę Altomontana i zaczął palić niewielki las sosnowy. Do czoła wylewu lawy zaczyna docierać coraz więcej osób, zarówno turystów z autoryzowanymi przewodnikami, jak i samodzielnie. Nie należy się jednak zanadto zbliżać do czoła wycieku lawy, gdyż wskutek interakcji lawy ze śniegiem może dojść do erupcji freatycznej. Zdj. Arkadiusz Granatowski. 

https://www.facebook.com/GranatyWdrodze

Emisje popiołu mają miejsce z SE Crater wulkanu Etna. Wyciek lawy osiąga już długość 4 km. 

15 lutego br. filipiński wulkan Kanlaon wyemitował niewysoki obłok popiołu. 

Ostatnio udało mi się odnaleźć zdjęcia dwóch jeziorek (lagun) kraterowych znajdujących się w kraterze stratowulkanu Aracar (Chile/Argentyna, 6082 metry wysokości). To dla mnie cenne znalezisko, gdyż od lat chciałem potwierdzić ich istnienie. Zdj. Clube Trekking z 2022 roku. 

W partiach szczytowych innego stratowulkanu Paniri (5960 metrów wysokości) w Chile istnieją trzy niewielkie jeziorka o różnorodnej barwie. Jedno jest krwistoczerwone (podobnie jak laguna innego chilijskiego wulkanu Aguas Calientes), drugie zielonkawe, trzecie krystalicznie czyste. W 1988 roku podczas wysokogórskiego nurkowania w jednym z tych jeziorek odkryto maleńką krewetkę Brachinecta brushi. 

Oczywiście najwyżej położone jeziorka na Ziemi znajdują się w partiach szczytowych wulkanu Ojos del Salado (Chile/Argentyna). Dla przypomnienia w 2016 roku badał je nieodżałowany Grzegorz Gawlik (1980-2023), a w grudniu 2019 roku w jednym z nich (lokalizacja: 6395 metrów wysokości) zanurkował bijąc Rekord Guinnessa polski nurek Marcel Korkuś. 

Tyle informacji na dzisiaj. Zachęcam Was do kawowego bądź patronackiego wsparcia WŚ, jeśli lubicie moją aktywność popularyzatorską i możecie sobie na owo wsparcie pozwolić. Linki poniżej:

https://buycoffee.to/wulkanyswiata/

https://patronite.pl/wulkanyswiata

EDIT 18 i 19 lutego: Od 15 lutego br.  na obszarze kaldery Campi Flegrei (Pola Flegrejskie) zarejestrowano już łącznie 526 trzęsień ziemi. To długi i intensywny rój trzęsień ziemi. Nie jestem w stanie przewidzieć czy dojdzie np. do eksplozji freatycznej w kraterze Solfatara. Natomiast jestem przekonany, że w przyszłości wystąpią w CF kolejne niepokojące roje trzęsień ziemi.

Santorini (Grecja) - Stan wyjątkowy obowiązuje już na 4 wyspach: Santorini, Ios, Anafi i Amorgos. Jestem przekonany, że mamy tutaj do czynienia z interakcją procesów tektonicznych i magmatycznych. Naukowcy monitorują aktywność sejsmiczną, deformację powierzchni, emisję gazów i dane satelitarne. Dziś rano miało miejsce podmorskie trzęsienie ziemi o magnitudzie 5.1. 

19 lutego obłok popiołu o wysokości 700 metrów wyemitował sumatrzański wulkan Marapi. 

Wulkan Villarrica w Chile pod koniec marca 2024

                                                                      

Tomasz Lepich wysłał mi kilka zdjęć ze wspinaczki na czynny wulkan Villarrica w Chile. Przedtem Tomasz odwiedził wygasłe wulkany Wyspy Wielkanocnej (np. Rano Kau) i tamtejsze posągi moai oraz widział kilka wysokich chilijskich wulkanów (Lascar, Putana, Licancabur). Warto dodać, że ze względu na podwyższony stopień alarmu nie wolno się obecnie wspinać się na skraj krateru Villarrica, ale dron spełnił swoje zadanie. Zdj. Tomasz Lepich.

Tymczasem warto odnotować co się dzieje obecnie na świecie:

Od kilku dni zintensyfikowała się aktywność erupcyjna wulkanu Poas w Kostaryce. Trwają emisje pary i popiołu z jego jeziora kraterowego.

Obecnie erupcja szczelinowa na półwyspie Reykjanes ogranicza się do aktywności dwóch kraterów (stożków żużlowych). Wyciek lawy ma miejsce w okolicy obu centrów erupcyjnych.

Wciąż mają miejsce eksplozje wulkaniańskie sumatrzańskiego wulkanu Marapi generujące gęste obłoki popiołu.

3 kwietnia o godzinie 01.58 czasu polskiego miało miejsce trzęsienie ziemi o magnitudzie 7.4 blisko nadmorskiego miasta Hualien (Tajwan). Póki co bilans ofiar śmiertelnych wynosi 7 osób, 711 jest rannych. Autostrada Suhua została zamknięta z powodu osuwisk i obrywów skalnych. Kilka budynków uległo częściowemu kolapsowi w Hualien. Szkody odnotowano także w Tajpej. W porcie Hualien zarejestrowano tsunami o wysokości 1 metra.

 EDIT: 7 kwietnia 2024 wyciek lawy z wulkanu La Cumbre (Fernandina, Wyspy Galapagos) dotarł do oceanu i rozpoczęło się formowanie nowej lawowej delty.

Erupcja podmorskiego wulkanu East Epi w Vanuatu

Rankiem 1 lutego 2023 roku rozpoczęła się erupcja freatomagmowa (interakcja wody morskiej z magmą) podmorskiego wulkanu East Epi zlokalizowanego pomiędzy wyspami Lopevi i Epi. Miała miejsce emisja ciemnego popiołu. Miejscowi wcześniej dostrzegli emisje pary z miejsca erupcji. Nie wydano jednak na razie ostrzeżenia o wystąpieniu fal tsunami. Niemniej jednak miejscowym z wysp Epi i Tongoa nie wolno zbliżać się do plaż. Zdj. nieznanego fotografa.

East Epi to duża i częściowo podmorska kaldera z trzema podmorskimi bazaltowymi i dacytowymi stożkami Epi A, Epi B i Epi C zlokalizowana blisko wschodniego brzegu wyspy Epi. Stożek Epi B na północnej krawędzi kaldery znajduje się 34 metry pod powierzchnią wody. Erupcje East Epi w latach 1920 i 1953 formowały efemeryczne wyspy. Ostatnia ze stożka Epi B miała miejsce w lutym 2004 r. 

Erupcja w zasadzie ustała po kilku godzinach trwania. Wyprodukowała pumeksową tratwę. Ustała bądź zrobiła się dyskretna (pod wodą).

Podniesienie stopnia alarmu dla wulkanu Aso (prefektura Kumamoto, Kiusiu, Japonia) z uwagi na aktywność sejsmiczną. Istnieje możliwość nagłej erupcji eksplozywnej krateru Nakadake.

Trwa wyciek lawy u podstawy SE Crater wulkanu Etna. Czasem mają miejsce sporadyczne eksplozje z SE Crater.

Potwierdzono obecność kopuły lawowej w kraterze wulkanu Lascar w Chile. Istnieje możliwość przyszłej silnej erupcji eksplozywnej tego wulkanu z wielkimi spływami piroklastycznymi. Kopuła lawowa chilijskiego wulkanu rośnie powoli i gromadzi magmę. Lascar to idealny kandydat na silną erupcję eksplozywną w tym roku.

Sporadyczne i niewielkie emisje popiołu mają miejsce z sumatrzańskiego wulkanu Kerinci.  

EDIT: 5 lutego z wulkanu Semeru (Jawa, Indonezja) zszedł duży spływ piroklastyczny i dotarł na odległość 4-5 km.

Erupcje strombolijskie wulkanu Villarrica w Chile

W nocy z 15 na 16 stycznia miał miejsce umiarkowany paroksyzm erupcyjny chilijskiego wulkanu Villarrica obejmujący fontanny lawy sięgające wysokości 125-150 metrów z centralnego krateru. Chilijski wulkan jest w styczniu 2023 roku intensywnie aktywny.

Rankiem 14 stycznia 2023 r. indonezyjski wulkan Lewotolo wyemitował biało-szary obłok o wysokości 1.8 km. 

Trwa spokojna efuzja lawy u podnóża SE Crater wulkanu Etna. Aktywna szczelina znajduje się na wysokości 2800 m.

Trwają także eksplozje strombolijskie i wulkaniańskie wulkanu Fuego w Gwatemali. Wysokość generowanych obłoków erupcyjnych: ponad 4 km. 

15 stycznia 2023 roku minęła rocznica potężnej erupcji Hunga Tonga-Hunga Ha'apai w Tonga - najpotężniejszego jak dotąd wybuchu wulkanu w XXI wieku.

Ten post będzie aktualizowany, gdy dojdzie do silnej erupcji wulkanicznej. Na razie jest spokojnie.

Niespodziewana erupcja wulkanu Lascar w Chile

Dzisiaj o godzinie 12.30 lokalnego czasu doszło do erupcji wulkaniańskiej wulkanu Lascar w Chile (region Antofagasta). Kolumna erupcyjna sięgnęła wysokości 6 km i rozproszyła się na południowy zachód. Zarejestrowano niewielkie spływy piroklastyczne na północnym i południowo-wschodnim zboczu Lascar. Ten czynny chilijski wulkan po raz ostatni wybuchł w 2015 roku. 

Wybuch wulkanu był doskonale widoczny z San Pedro de Atacama. Co ciekawe, grupa turystów z przewodnikiem zarejestrowała moment eksplozji wulkanu przebywając blisko jego krateru. Na szczęście nikomu nic się nie stało. Zdj. redgeochile.

Kontynuacja aktywności wulkaniańskiej wulkanu Ebeko (Paramuszyr, Kuryle). Obłoki popiołu sięgają przeciętnej wysokości 2.7 km.

Wylew lawy z wulkanu Stromboli ma obecnie miejsce w górnej części Sciara del Fuoco.

Osłabła znacznie erupcja lawowa wulkanu Mauna Loa. Aktywna pozostaje szczelina nr 3, ale fontanny lawy znacznie się zmiejszyły. Wylew lawy zatrzymał się w odległości 2.8 km od Saddle Road. Być może to początek końca erupcji hawajskiego wulkanu. Czas pokaże.

I miałem rację. Około 10-11 grudnia efuzja lawy ze szczeliny nr 3 ustała. To definitywny koniec erupcji wulkanu Mauna Loa, co potwierdzili wulkanolodzy z HVO. Co ciekawe, ustała także aktywność jeziora lawy w kalderze Halemaumau wulkanu Kilauea.

W nocy z 10 na 11 grudnia zintensyfikowała się aktywność erupcyjna wulkanu Fuego w Gwatemali. Doszło do emisji popiołu na wysokość 4.9 km. Wylew lawy schodzi wąwozem Ceniza docierając na odległość 800 metrów. Miały miejsce spływy piroklastyczne w kierunku wąwozów (barrancas) Las Lajas oraz El Jute.  

Ciekawe czy dojdzie do paroksyzmu piroklastycznego tego niebezpiecznego wulkanu.

Erupcja wulkanu Copahue w Chile

                                                        

16 listopada przebudził się wulkan Copahue w Chile. Aktywność erupcyjna ma miejsce blisko południowego brzegu jeziora kraterowego El Agrio. Popiół pokrył lokalne lotnisko, w tym samoloty i pasy startowe. Zdj. Valentina

Także 16 listopada rozpoczęły się niewielkie emisje popiołu z wulkanu San Miguel aka Chaparrastique (Salwador).

Od połowy października prawdopodobnie trwa aktywność erupcyjna podmorskiego wulkanu Ahyi Seamount (Mariany) zlokalizowanego około 18 km na południowy wschód od wulkanu Farallon de Pajaros (Uracas). Przynajmniej od 19 listopada na miejscu erupcji występuje odbarwienie wody.

6 listopada wulkan Matthew Island (Vanuatu) formujący bezludną wysepkę ulegał odgazowaniu. 

 

15 listopada niewielkie eksplozje targnęły wulkanem Ambae (Vanuatu). Miejscowi wyczuwali silny odór dwutlenku siarki.

Trwają emisje popiołu z kurylskiego wulkanu Ebeko (Paramuszyr, Kuryle).

Rój trzęsień ziemi pod islandzkim wulkanem Katla

 Od dwóch dni trwa rój trzęsień ziemi pod wschodnią częścią podlodowcowego wulkanu Katla (Islandia). Do ostatniej silnej erupcji eksplozywnej tego wulkanu doszło w 1918 roku. Być może trwający rój trzęsień ziemi jest rezultatem aktywności geotermalnej pod lodem, co może skutkować powodzią glacjalną na rzece Múlakvísl. Tak czy owak, Katla jest wulkanem, którego przebudzenia obawiają się Islandczycy. Nie jest do końca jasne jakie będą wyraźne prekursory przyszłej erupcji Katli - czy będą to np. umiarkowane/silne trzęsienia ziemi? Wulkan drzemie od ponad stu lat. Źródło: Dave McGarvie.

Natomiast nadal trwa powódź glacjalna z wulkanu Grímsvötn na rzece Gígjukvísl. Ten podlodowcowy islandzki wulkan po raz ostatni wybuchł w 2011 r. Poziom wulkanicznego alarmu dla Grímsvötn został podniesiony na żółty. Pytanie kiedy będzie następna erupcja eksplozywna (nie szczelinowa) na Islandii?

16 października kurylski wulkan Chikurachki (Paramuszyr) wyemitował obłok popiołu na wysokość 4.3 km, który rozciągnął się na odległość 300 km. Tego samego dnia umiarkowaną aktywność eksplozywną wykazywał wulkan Ałaid (wyspa Atłasowa).

Aktywność erupcyjną wykazują wulkany Nevados de Chillan (Chile, obłoki popiołu sięgają wysokości 3.7-6.1 km) oraz Sakurajima (Japonia).

W ciągu ostatnich dni uspokoiła się aktywność erupcyjna wulkanu Stromboli obecnie obejmująca słabą aktywność strombolijską z północnych otworów erupcyjnych. 

EDIT: Od 20 października trwają umiarkowane emisje popiołu z sumatrzańskiego wulkanu Kerinci. Wulkan jest objęty drugim stopniem alarmu.

Zagadka potężnej erupcji wulkanicznej w 1809 roku

W pierwszej połowie 1809 (albo pod koniec 1808 roku) roku doszło do potężnej erupcji wulkanicznej (6 w skali VEI) do tej pory niezidentyfikowanego wulkanu, która doprowadziła do globalnego schłodzenia klimatu. Ta erupcja miała miejsce na 6 lat przed kolosalnym wybuchem indonezyjskiego wulkanu Tambora w kwietniu 1815 roku (7 w skali VEI), który przyczynił się do okropnie zimnego, wilgotnego i deszczowego Roku bez lata (1816 rok) i wulkanicznej zimy trwającej przynajmniej do 1818 roku. Obok Tambora była to zapewne druga najpotężniejsza erupcja wulkaniczna XIX wieku, która za sprawą potężnej emisji SO2 do stratosfery wywołała liczne anomalie klimatyczne. Przykładowo wiosna i lato w UK w 1812 roku były bardzo zimne i deszczowe, a zima niezwykle surowa. W Londynie zamarzła Tamiza.

Pod koniec 1808 roku w Kolumbii i w Peru zaobserwowano dziwną (być może wulkaniczną) mgiełkę. W kwietniu 1809 roku miały miejsce krwistoczerwone zachody słońca w Londynie. Który zatem wulkan wybuchł z potworną siłą na 6-7 lat przed Tambora i kiedy dokładnie to uczynił? 

Na początku XIX wieku (około roku 1810) wybuchł silnie stratowulkan Putana w Chile. Być może to jego erupcja przyczyniła się do powstania wulkanicznej mgiełki zaobserwowanej w Limie i Bogocie. Najbardziej prawdopodobne daty potężnej erupcji, o której mowa w niniejszym wpisie to zatem albo koniec roku 1808 albo pierwsza połowa roku 1809. Być może sprawcą tej erupcji jest któryś z odizolowanych geograficznie wulkanów na Pacyfiku. Tonga? Papua Nowa Gwinea? Vanuatu? Wyspy Kermadec?

Na zdjęciu NIWA wrak statku na wyspie wulkanicznej Raoul (Wyspy Kermadec).

W latach 1452-53 doszło do potężnej erupcji kaldery Kuwae (Vanuatu), która również wywołała szereg anomalii klimatycznych na Ziemi (trwającą przez 3 lata wulkaniczną zimę). Badania antarktycznych i arktycznych rdzeni lodowych pod względem obecności siarki wskazują na przynajmniej dwa potężne wybuchy wulkaniczne w tym okresie. Alternatywnym kandydatem jest także kaldera Tofua w Tonga.

Silny sygnał wulkaniczny został zarejestrowany także w latach 1459-65. Z siłą 7 w skali VEI wybuchł do tej pory niezidentyfikowany, być może tropikalny wulkan. Średniowieczne raporty (nie zawsze wiarygodne) mówią o licznych globalnych anomaliach klimatycznych w latach 1450-61 tj. spadek temperatur, przeraźliwy chłód, niebieskie słońce, smog, tzw. sucha mgła, nieustanny deszcz wywołujący powodzie. Plony były kiepskie i ludzie umierali z głodu. 

Natomiast to potężna erupcja kaldery Okmok na Alasce około roku 43 p.n.e mogła przyczynić się do upadku antycznej republiki rzymskiej oraz ptolomejskiego Egiptu właśnie poprzez szereg perturbacji klimatycznych i cywilizacyjnych, które wywołała: zimno i chłód, brak plonów, niedobory żywności, głód, epidemie i w konsekwencji niepokoje społeczne. Badacze z USA w 2020 roku przeanalizowali geochemicznie tefrę obecną w arktycznych rdzeniach lodowych (z Rosji i Grenlandii) i wskazali, że formująca kalderę erupcja Okmok mogła trwać 2 lata. Wykryli też silną erupcję nieznanego wulkanu około roku 45 p.n.e. Erupcja Okmok II była jedną z najpotężniejszych erupcji wulkanicznych ostatnich 2500 lat.

Zawsze powtarzam, że skutki potężnych erupcji wulkanicznych np. formujących kaldery mogą łatwo stać się globalne. Czas pokaże kiedy i gdzie dojdzie do kolejnej 6 albo 7 w skali VEI. Jedną już w XXI wieku mieliśmy  - Hunga Tonga-Hunga Ha'apai 15 stycznia 2022 roku. 

EDIT: Przy okazji zapraszam do wsparcia (trwalszego bądź okresowego) na Patronite i dziękuję wszystkim moim dotychczasowym Patronom. Niestety odeszło mi kilku Patronów, co jest zrozumiałe, szczególnie w czasach inflacji (drożyzny) i chaosu. Mnie również inflacja pożera oszczędności, które staram się mieć i ich zbytnio nie roztrwaniać. W tym roku ze względu na konieczność oszczędzania chyba nie wybiorę się na żadną dalszą wyprawę wulkaniczną. Ale nadal będę monitorował wulkany i dzielił się o nich wiedzą, bo uwielbiam to robić. 

https://patronite.pl/wulkanyswiata

https://buycoffee.to/wulkanyswiata 

Zapraszam też do kontaktu, współpracy, wymiany opinii, przesyłania mi zdjęć z waszych wypraw wulkanicznych i dzielenia się doświadczeniami na krawczykbart@yahoo.com. Jestem też obecny od jakiegoś czasu na Twitterze i Instagramie. 

https://www.instagram.com/wulkanyswiatablog/

Sakurajima i Callaqui

Dzisiaj krótka notka. Solidna emisja popiołu z wulkanu Sakurajima (Kiusiu, Japonia) miała miejsce kilka godzin temu (około godziny 13.20 lokalnego czasu). Kolumna popiołu wzniosła się na wysokość 3.4 km. Sakurajima to obok Suwanosejima najaktywniejszy wulkan Japonii. Zdjęcie z miasta Kagoshima o populacji ponad 600 000 mieszkańców wykonał Nezo.

Anomalia termiczna i odgazowanie z krateru chilijskiego stratowulkanu Callaqui zostało zarejestrowane w dniach 26-27 stycznia 2022 roku. Być może to zwiastun intruzji świeżej magmy.

Drobna aktualizacja. Kolejny podcast za mną. Rozmawiamy m.in. o erupcji w Tonga, superwulkanach czy o kosmicznym wulkanizmie.

https://www.youtube.com/watch?v=vp8ERvGMFnA 

Wygląda na to, że atmosferyczna fala uderzeniowa wygenerowana przez erupcję Hunga Tonga-Hunga Ha'apai w Tonga 15 stycznia 2022 roku wzmocniła fale tsunami wypychając je dalej i przyśpieszając ich czas nadejścia i uderzenia. Porównując ją obrazowo do szczepionki na chorobę Covid19 stała się boosterem (dawką przypominającą, wzmacniającą). W Peru utonęły dwie osoby, w Tonga póki co nadal jest mowa o trzech ofiarach śmiertelnych, choć większość mieszkańców archipelagu zdołała rozsądnie uciec na wyżej położone tereny. Wiele płytko położonych wulkanów podmorskich takich jak np. Kick'em Jenny (Grenada) jest zdolnych w trakcie erupcji do wygenerowania przynajmniej regionalnego tsunami. Pokaźna większość historycznych tsunami powstała wskutek silnych podmorskich trzęsień ziemi np. Tohoku w 2011 roku. Systemy ostrzegawcze (w skład których wchodzą podmorskie instrumenty pomiarowe, boje na powierzchni, satelity obserwacyjne) takie tsunami traktują jako priorytet. Pora zatem uważniej przyglądać się zjawisku wulkanicznego tsunami i zacząć je traktować poważnie.

Najnowszy raport IPCC o zmianach klimatycznych, Etna i Chirinkotan

Zapoznałem się pobieżnie z najnowszym raportem IPCC o antropogenicznych zmianach klimatycznych i jedno jest pewne: destablilizacja globalnego systemu klimatycznego wskutek działalności człowieka trwa w najlepsze. Ekstremalne fale upałów, niszczycielskie trąby powietrzne (np. w Czechach), powodzie błyskawiczne wskutek gwałtownych ulew (Chiny, Nadrenia-Palatynat), wzmacniane przez wysoką temperaturę i suszę pożary (płonąca od końca maja 2021 roku syberyjska Jakucja, dużo pożarów w Turcji, Grecji, Kalifornii, Kanadzie czy we Włoszech). Te kataklizmy naturalne można zaobserwować w tym roku. I zapewne będą się one z roku na rok nasilać/zwiększać częstotliwość. 

Katastrofie w skali globalnej można zapobiec w najbliższych latach poprzez głębokie cięcia w emisji gazów cieplarnianych takich jak dwutlenek węgla czy metan. Ale politycy i decydenci powinni działać szybko, w tej chwili, by uniknąć totalnej katastrofy. Ludzkość podgrzewa Ziemię, jej ląd, atmosferę i oceany. Zmiany klimatyczne są konsekwencją rozwoju technologicznego, ale technologia może też nam pomóc w ich zredukowaniu. 

Jesteśmy,  albo inaczej powinniśmy być to winni przyszłym pokoleniom. Czy potraficie moi drodzy Czytelnicy wyobrazić sobie Ziemię w 2077 albo w 2100 roku?

Kilka kluczowych wniosków z szóstego raportu IPCC: 

1) Globalna temperatura powierzchniowa w latach 2011-20 była o o 1.09 stopnia C większa niż w latach 1850-1900. 2) Ostatnie 5 lat było najgorętsze od 1850 roku. 3) Antropogeniczne zmiany klimatyczne przynajmniej w 90 procentach przyczyniają się do topnienia lodowców i pokrywy lodowej Arktyki. 4) Anomalie gorąca na Ziemi stały się od lat 50-tych XX wieku coraz częstsze i bardziej intensywne, natomiast anomalie zimna coraz rzadsze i mniej intensywne. 5) Nieodwracalność topnienia lodowców i pokrywy lodowej Arktyki przez najbliższe dekady, podgrzewania i zakwaszania oceanów. 

Próg 1.5 stopnia C zostanie przekroczony do 2040 roku, być może stanie się to już w 2034 roku. To oznacza częstsze epizody ekstremalnych upałów, susze i pożary w wielu miejscach globu, ogromne opady skutkujące powodziami błyskawicznymi, wzrost poziomu mórz i oceanów, erozja wybrzeży i nisko położonych obszarów nadmorskich. Zatem do 2030 roku należałoby ściąć emisje CO2 o połowę, a do 2050 roku całkowicie je wyzerować (wychwytywanie dwutlenku węgla, jego absorpcja poprzez zalesianie ogromnych połaci terenu). Teoretycznie to jest do zrobienia. Mogą nam w tym pomóc także wulkany, zwłaszcza potężne i chłodzące klimat erupcje z dużą emisją SO2 (dwutlenku siarki) do stratosfery, niestety będące dość rzadkim zjawiskiem w ciągu dekad. Jako uzupełnienie OZE energetyka jądrowa, która powinna przestać być przez określone środowiska demonizowana. 

Obawiać się należy wielu sprzężeń zwrotnych, które towarzyszą antropogenicznym zmianom klimatycznym m.in. topnienia syberyjskiej zmarzliny, które poprzez emisję metanu do atmosfery może wzmocnić efekt cieplarniany. Przykładowo trwające od końca maja pożary w lodowatej Jakucji wyemitowały już 505 megaton CO2 i są w zasadzie prawie nie do opanowania. 

8 sierpnia 2021 roku kurylski wulkan Chirinkotan wyemitował obłok popiołu o wysokości 2.7 km. To pierwsza zarejestrowana aktywność erupcyjna tego wulkanu od 2017 roku. 

EDIT: 11 sierpnia w Syrakuzach na Sycylii zarejestrowano temperaturę 48.8 stopni Celsjusza - najwyższą w historii pomiarów w Europie. 

Dwa wulkany aktywne w Chile - Villarrica (żarzenie się krateru w nocy wskazujące na aktywność magmy) oraz Copahue (emisje popiołu z krateru El Agrio). 

Mniej więcej od północy 9 sierpnia (akurat w moje urodziny) miał miejsce paroksyzm erupcyjny wulkanu Etna z SE Crater obejmujący fontanny lawy, wylewy lawy i emisję popiołu. Warto tutaj dodać, że SE Crater jest obecnie najwyższym punktem Etny i mierzy 3357 metrów wysokości. Zdj. Boris Behncke.

Przebudzenie wulkanu Sinabung na Sumatrze

Dzisiaj w nocy 8 sierpnia o godzinie 01.58 czasu WiB doszło do przebudzenia sumatrzańskiego wulkanu Sinabung. Wulkan wygenerował obłok popiołu o wysokości 2 km ponad krater. Do kolejnej erupcji Gunung Sinabung doszło o godzinie 17.18 lokalnego czasu - tym razem z obłokiem erupcyjnym o wysokości 1 km.

6 sierpnia inny sumatrzański wulkan Kerinci wygenerował obłok erupcyjny o wysokości 50-300 metrów.

7 sierpnia 2020 roku czynny wulkan Villarrica w Chile wyemitował obłok erupcyjny o wysokości 3.3 km.

Fontanna lawy z aktywnego stożka wulkanu Nishinoshima

Pojawiły się nowe zdjęcia aktywności erupcyjnej wulkanu Nishinoshima, Wyspy Ogasawara, Japonia. Zostały one wykonane 11 lipca 2020 roku przez badaczy z Japońskiej Agencji Meteorologicznej z pokładu statku "Ryofu Maru". Tego dnia wulkan emitował znaczne ilości popiołu z krateru aktywnego stożka piroklastycznego. Obłok erupcyjny sięgnął wysokości 5.3 km. Bomby wulkaniczne były wyrzucane na odległość 2.5 km od krateru. Na zdjęciu widoczna jest fontanna lawy sięgająca wysokości 200 metrów. Wysokość aktywnego stożka obecnie wynosi około 200 metrów. Zastanawiam się jak długo potrwa erupcja Nishinoshima i czy się jeszcze zintensyfikuje.

16 lipca po południu doszło do emisji popiołu z wulkanu Copahue znajdującego się na granicy Chile i Argentyny. Widok z zimowego Caviahue, zdj. Fabricio Sosa.

Nishinoshima - najświeższe zdjęcia z 18 maja 2020

Pojawiły się najświeższe zdjęcia Japońskiej Straży Przybrzeżnej przedstawiające aktywność erupcyjną na japońskiej wyspie wulkanicznej Nishinoshima w dniu 18 maja 2020 roku (akurat w czterdziestolecie paroksyzmu erupcyjnego wulkanu Mount Saint Helens 18 V 1980). Aktywność strombolijska ma miejsce z aktywnego stożka piroklastycznego na wyspie. Podlegający odgazowaniu wylew lawy z południowo-zachodniego zbocza stożka dociera do morza formując na wybrzeżu deltę.

22 maja doszło do erupcji hydrotermalnej wulkanu Rincon de la Vieja w Kostaryce, która wygenerowała obłok pary o wysokości 1 km.

Tego samego dnia (godzina 11:36 am) doszło do eksplozji wulkanu Nevados de Chillan w Chile, która wygenerowała obłok erupcyjny o wysokości 2.2 km.

Stożek w siodle New SE Crater wulkanu Etna 22 maja wyprodukował obłok popiołu o wysokości 4.5 km. Do sporadycznych emisji popiołu dochodzi także z krateru Voragine. Opad popiołu ma miejsce w partiach szczytowych Etny. O tym wspaniałym wulkanie możecie przeczytać w "Projekcie 100 Wulkanów" Grzegorza Gawlika.

Marcel Korkuś rekordzistą w nurkowaniu wysokogórskim

W dniu dzisiejszym mój znajomy Marcel Korkuś zanurkował w jednym z najwyżej położonych jezior na Ziemi znajdujących się na wulkanie Ojos Del Salado (Chile/Argentyna) - w tym znajdującym się na wysokości 6395 metrów. Wielkie osiągnięcie oparte na uporze i konsekwencji w działaniu (poprzednią próbę nurkowania pokrzyżowały surowe warunki pogodowe). Mamy zatem rekord w nurkowaniu wysokogórskim. Kilka słów o jeziorach wysokogórskich znajdujących się na najwyższym wulkanie na Ziemi Ojos Del Salado. Jako jeden z pierwszych dotarł do nich mój znajomy z Bytomia Grzegorz Gawlik w styczniu 2016 roku i udokumentował je fotograficznie. To były pionierskie fotografie i pomiary tych niewielkich zbiorników wodnych, które znajdują się na wysokościach 6300-6500 metrów. Jestem dumny z osiągnięcia Marcela, gdyż uwielbiam gdy ludzie robią coś pionierskiego, ekstremalnego, nowego. Warto poczekać na dokumentację video/fotograficzną z tego nie lada wyczynu oraz na więcej szczegółów. Pomocny link:

http://www.grzegorzgawlik.pl/blog/769-najwyzej-polozone-jeziora-swiata-ojos-del-salado-wulkan-chile-argentyna?fbclid=IwAR0bwg8hGI9WF4yKSfwy24XcZAtruysaedNQP8wVW7lXSAJY1hH2_QZ34cc

http://wulkanyswiata.blogspot.com/2016/01/grzegorz-gawlik-i-najwyzej-poozone.html

EDIT: Położone na wysokości 6395 metrów nad poziomem morza jezioro, w którym zanurkował Marcel było skute lodem i wymagało wiercenia. Prace wiertnicze w lodzie się powiodły i Marcel zanurkował. W 15-dniowej wyprawie wzięli także udział Ulises Kusnezov, Eduardo Salas i Martin Alderete. Na zdj. Eduardo Salasa doświadczony nurek Marcel Korkuś przygotowujący się do pobicia rekordu w nurkowaniu wysokogórskim.

Info od samego Marcela: "Cel osiągnięty! Nowy rekord świata w nurkowaniu na wysokości z użyciem sprzętu nurkowego oraz rekord świata w nurkowaniu na wysokości na wstrzymanym oddechu. W trakcie trwającej 15 dni wyprawy dotarliśmy do zbiornika wodnego znajdującego się na aktywnym wulkanie Ojos del Salado (drugiej najwyższej góry Ameryki Południowej). Zbiornik wodny znajduje się na wysokości 6395 m n.p.m. Grubość pokrywy lodowej w centralnej części 1.3 m, temperatura wody 3 stopnie Celsjusza, głębokość 1.8 metra.
Sukces wyprawy to praca i poświecenie całego zespołu: Uli Kusnezov, Eduardo Salas, Martin Alderete.
Partnerzy wyprawy: Garmin Polska
Sponsorzy: Eversub
Dziękuje wszystkim, którzy trzymali kciuki i za gratulacje."

https://www.facebook.com/marcelkorkusofficial/?epa=SEARCH_BOX

Zdj. Ojos Del Salado sergeyf.

Powodzeniem zakończyła się także akcja odzyskania sześciu ciał turystów z wyspy wulkanicznej White Island, Nowa Zelandia. Na wyspie wciąż pozostały zwłoki dwójki turystów. Bilans ofiar śmiertelnych erupcji freatycznej wulkanu White Island z 9 grudnia wynosi 17 ofiar śmiertelnych. Wulkany potrafią być groźne i nieprzewidywalne. Jednakże ryzyko śmiercionośnej erupcji wulkanu jest bardzo niskie - w ciągu ostatniej dekady w wyniku erupcji wulkanicznych zginęło mniej niż 1000 osób. Mam nadzieję że wulkan White Island nie zostanie definitywnie zamknięty na długie lata dla turystów i miłośników wulkanów.

EDIT 16 grudnia: White Island, Nowa Zelandia - Tydzień po tragicznej erupcji tego wulkanu poszukiwania ciał dwóch ofiar są kontynuowane. Być może ciała tych dwóch osób znajdują się w wodzie. Oficjalny bilans tej erupcji to zatem 18 osób zabitych, w tym te dwie zaginione. Stan 10 osób przebywających w szpitalach pozostaje wciąż krytyczny.

Aktualna sytuacja na White Island i wieści od Marcela Korkusia

Wpierw wieści od Marcela Korkusia z jego strony odnośnie nurkowania w najwyżej położonym jeziorze na Ziemi znajdującym się na wulkanie Ojos Del Salado (Chile/Argentyna):

"Przetransportowaliśmy sprzęt nurkowy i namiot na wysokość 6400. Zbiornik jest cały skuty lodem, ale widać pod nim wodę. Zbiornik wodny z relacji Grzegorza Gawlika na 6510 m (z 2016 roku) przestał istnieć całkowicie, natomiast w miejscu zbiornika na 6420 znajduje się niewielkie zlodzenie do ziemi. Odnaleźliśmy świder do lodu zostawiony w 2018 roku. Natomiast 2 butle i płetwy ktoś sobie "pożyczył". Jutro przenosimy się do C1-5800 m. W piątek 13-ego zaczynamy kuć lód chyba, że do tego czasu zorganizujemy jakiś dynamit."

Postępy Marcela możecie śledzić na tym profilu:

https://www.facebook.com/marcelkorkusofficial/

Wulkan White Island nadal jest niestabilny. Od środy (godzina 04.00 czasu NZDT) trwa wzrost aktywności sejsmicznej, co może skutkować kolejną erupcją w ciągu najbliższej doby. Poziom alarmu trzeci, kod awiacji pomarańczowy. Ciała 8 zaginionych osób pozostaną na wyspie zapewne przez bliżej nieokreślony czas. Trwa także policyjne śledztwo mające na celu wyjaśnienie dlaczego organizatorzy wycieczek dopuszczali turystów na wyspę mimo podniesienia stopnia alarmu dla White Island w ubiegłym miesiącu.

W jednym ze szpitali zmarła 6 osoba poparzona w wyniku erupcji. Bilans erupcji to 6 osób zabitych i 8 zaginionych. 30 osób wciąż przebywa w szpitalach ze straszliwymi oparzeniami skóry i dróg oddechowych.

EDIT 12 grudnia: Niestety bilans ofiar śmiertelnych erupcji wulkanu White Island zwiększył się do 16 osób. Na jutro przewidziana jest akcja ściągnięcia ciał 8 turystów z krateru.

11 grudnia 2019 roku zintensyfikowała się aktywność erupcyjna wulkanu Sangay w Ekwadorze. Opad popiołu miał miejsce w społecznościach na południowy zachód od wulkanu. Na zdj. Captaina Françoisa Kaisina duże spływy piroklastyczne.

Pochwalę się czymś. Jestem w kontakcie z jednym z wulkanologów biorących udział w wyprawie na archipelag Sandwich Południowy. Wyprawa rozpoczyna się 24 grudnia 2019 roku. Jej podstawowe cele to pomiar gazów wulkanicznych, pobranie próbek, badanie wulkanu Mount Michael przy użyciu specjalistycznego drona, być może wspinaczka na niego (jeśli pogoda pozwoli), pobranie próbek i sfotografowanie jego krateru/enigmatycznego jeziora lawy. Nadto badanie ptaków (jak mniemam w wyprawie uczestniczą też ornitolodzy) i innych wulkanów South Sandwich. Zlodowaciałe wulkany Sandwichu Południowego należą do jednych z najbardziej niedostępnych na Ziemi, dlatego tak bardzo mnie fascynują. Liczę na spektakularne zdjęcia, może też uda się dostać jakiś okruch lawy.

Topnieją lodowce na wulkanach Gór Kaskadowych

Liczne wulkany Gór Kaskadowych takie jak Shasta, Baker, Rainier czy Hood posiadają lodowce na wierzchołkach i zboczach. Te lodowce topnieją (cofają się) wskutek antropogenicznego globalnego ocieplenia. Ich stan jest monitorowany przez glacjologów w ramach North Cascade Glacier Climate Project od 1983 roku. W 2019 roku w ciągu 16 dni naukowcy szczegółowo zbadali 10 lodowców na amerykańskich wulkanach. Okazuje się że w ciągu 36 lat lodowce te utraciły łącznie 30 procent objętości. Zdjęcia z tych badań glacjologicznych możecie obejrzeć pod tym linkiem:

https://glacierhub.org/2019/09/10/annual-assessment-of-north-cascades-glaciers-finds-shocking-loss-of-volume/?fbclid=IwAR0mWp8JeeMH-IbdEZ9ncH_SXoA4LxoHwcLB4vNO_XvULC4xll-vNso6_SA

Kontynuacja aktywności erupcyjnej wulkanu Popocatepetl w Meksyku obejmującej emisje pary i popiołu często na wysokość kilku kilometrów. Obejrzałem ostatnio nagranie samotnego alpinisty, który mimo zakazu dotarł na skraj krateru Popo. Do 1994 roku na meksykański wulkan można było się swobodnie wspinać, obecnie istnieje śmiertelne zagrożenie związane z wyrzutem odłamków balistycznych.

W ramach ciekawostki udało mi się ostatnio natknąć na bardzo rzadkie zdjęcie jeziorka kraterowego wulkanu Acamarachi w Chile, które znajduje się na wysokości 5950 metrów. Jest to jedno z najwyżej położonych jezior na Ziemi. Zdj. z czerwca 2014 Espiritu Nomade.

Aktywność erupcyjna wulkanów w pierwszej połowie września

Post bardzo skrótowy, gdyż ostatnio zaniedbuję nieco tego bloga. Powód prozaiczny: brak czasu i masa innych obowiązków. Ale codziennie monitoruję aktywność wulkanów na całym świecie.

Niemal ciągłe, acz raczej słabe emisje popiołu np. 1 i 9 września mają miejsce z krateru Nakadake wulkanu Aso (Kiusiu, Japonia).

27 sierpnia 2019 roku emisja karbonatytowej lawy miała miejsce w kraterze wulkanu Ol Doinyo Lengai w Tanzanii.

Wylew lawy z wulkanu Sangay (Ekwador) 2 września 2019 roku osiąga długość około 2.4 km.

Wylew lawy o długości 1.7 km z wulkanu Karangetang (Siau, Indoenzja) w dniu 3 września 2019 roku zatrzymał się. Tego samego dnia doszło do umiarkowanej eksplozji wulkanu Ubinas w Peru. Kolejne emisje popiołu z tego wulkanu miały miejsce dzień później.

Bardzo częste, choć małe emisje popiołu mają miejsce z krateru Kawah Ratu wulkanu Tangkuban Parahu na Jawie. Od stycznia 2018 roku (wciąż) trwa aktywność erupcyjna wulkanu Kadovar (Papua Nowa Gwinea).

9 września 2019 roku rozpoczęła się nowa faza erupcyjna wulkanu Etna (Sycylia, Włochy) z NE Crater. 12 września aktywność strombolijska przeniosła się do krateru Voragine.

Od 10 września pomarańczowy alert dla wulkanu Villarrica w Chile z powodu skoku aktywności sejsmicznej i aktywności jeziora lawy.

Po udanej wspinaczce na wulkan Fudżi, zwiedzaniu lasu Aokigahara i wizycie na wyspie Hashima mój znajomy Tomasz dotarł do Nagasaki i w tej chwili eksploruje wulkan Unzen. To spływ piroklastyczny z tego wulkanu w dniu 3 czerwca 1991 roku zabił 43 osoby, w tym parę wulkanologów Maurice'a i Katię Krafft, wulkanologa Harry'ego Glickena oraz dziennikarzy i strażaków. Pogoda z początku pochmurna, ale w końcu kopuła lawowa Heisei Shinzan (aktywna w latach 1990-95) stała się widoczna. W latach 1991-94 z Mount Unzen zeszło ponad 10 000 gorejących chmur niszcząc 2000 domów. Ewakuowano 12 000 ludzi. Unzen uchodzi za jeden z najniebezpieczniejszych wulkanów Japonii. Dlaczego? W trakcie erupcji w 1792 roku zapadło się południowe zbocze kopuły lawowej Mayuyama skutkując gigantycznym osuwiskiem, które dotarło do miasta Shimabara i zatoki Ariake wywołując megatsunami i zabijając 15 000 ludzi. Z tym wulkanem nie ma żartów. Z Tomaszem w przyszłości zrobimy relacje zarówno z Kamczatki, Kuryli, jak i z Japonii. Dla zachęty dzisiejsze zdjęcie kopuły lawowej wulkanu Unzen. Autor: Tomasz Lepich.