poniedziałek, 30 października 2023

Kryzys sejsmiczny na półwyspie Reykjanes

                                                  

27 października 2023 roku zarejestrowana została przy użyciu pomiarów GPS deformacja gruntu blisko elektrowni geotermalnej Svartsengi, na północny zachód od góry wulkanicznej Þorbjörn (blisko miasteczka Grindavik), która wskazuje na prawdopodobną intruzję magmy. Grunt podnosi się blisko słynnego kąpieliska Blue Lagoon (Błękitna Laguna, rząd kraterów Eldvörp). Jeśli dojdzie w niedalekiej przyszłości do erupcji szczelinowej gdzieś w pobliżu Blue Lagoon czy Svartsengi, to będą zniszczenia w infrastrukturze energetycznej i turystycznej i zapewne zajdzie konieczność ewakuacji mieszkańców miasteczka Grindavik. Deformacja gruntu (inflacja, czyli podnoszenie się) zachodzi szybciej niż wcześniej. Wszystkie trzy poprzednie erupcje systemu wulkanicznego Fagradalsfjall w latach 2021, 2022 i 2023 były bezpieczne do obserwacji dla mieszkańców Islandii i tłumnie przebywających turystów. Jednak sytuacja może się zmienić. Tak czy owak, aktywność sejsmiczna na półwyspie Reykjanes nieco osłabła w ostatnich dniach, ale może to cisza przed burzą. 

Wciąż trwa dość intensywna aktywność erupcyjna wulkanu Kluczewska Sopka (Kamczatka, Rosja). W jego kraterze centralnym formuje się stożek żużlowy. Główny (południowo-wschodni) wylew lawy osiąga już długość 3.7 km. Emisje popiołu z wulkanu czasem sięgają wysokości 8 km. Zdj. Maksim Balakhovskii. 

W ubiegłym roku (listopad 2022 r.) grupa wulkanologów i wspinaczy wspięła się po raz pierwszy na czynny wulkan Mount Michael (Sandwich Południowy) i tym samym definitywnie (wizualnie) potwierdziła obecność jeziora lawy w jego wspaniałym kraterze. To była trudna, wymagająca i pionierska wyprawa sfinansowana przez National Geographic. Na Disney Plus i Hulu pojawił się film dokumentalny "Lake of Fire" o tej wyprawie, którego jeszcze nie miałem okazji oglądać. Zdjęcia z drona krateru Mount Michael robią na mnie kolosalne wrażenie, a na Was? Zdj. Renan Ozturk.

Więcej na temat owej wyprawy:

https://www.nationalgeographic.com/premium/article/worlds-loneliest-volcano-lava-lake-mount-michael

Badacze nie potwierdzili obecności jeziora lawy naocznie, ale na ekranie kontrolnym specjalistycznego drona. Jezioro lawy w kraterze Mount Michael bardziej przypomina staw. 

26 października miała miejsce eksplozja freatyczna wulkanu Rincon de la Vieja (Kostaryka).

30 września erupcja freatomagmowa została sfotografowana w odległości 1 km od ciemnej plaży wulkanicznej Okinahama na japońskiej wyspie Iwojima (Wyspy Ogasawara, południe wyspy). Zdjęcia w artykule poniżej:

https://mainichi.jp/graphs/20231030/mpj/00m/040/092000f/AD 

sobota, 28 października 2023

Tajemnica jeziora Öskjuvatn

                                                      

29 marca 1875 roku rozpoczęła się potężna erupcja wulkanu Askja znajdującego się w północno-wschodniej Islandii, na północ od lodowca Vatnajökull oraz na południe od góry (struktura geologiczna zwana tuja) Heiðubreið. Jej najgwałtowniejsza faza (tzw. pliniańska) trwała przez sześć godzin. Wschodnie fiordy wyspy pokrył opad popiołu, który zatruł roślinność i zabijał zwierzęta hodowlane. Popiół z tej erupcji transportowany przez sprzyjające wiatry dotarł aż do Szwecji, Norwegii, Polski i Niemiec. Wskutek widma głodu i zarazy setki Islandczyków zdecydowało się wyemigrować z Islandii do Ameryki Północnej. Przykładowo 200 obywateli Islandii osiedliło się w 1875 roku w kanadyjskiej prowincji Manitoba zakładając na zachodnim wybrzeżu jeziora Winnipeg kolonię New Iceland (Nowa Islandia). Obecnie znani są w Islandii jako 'vestur-íslendingar' (Zachodni Islandczycy). Drugim skutkiem erupcji Askja z 1875 roku było uformowanie kaldery, w którym obecnie znajduje się koliste jezioro Öskjuvatn oraz innego (mniejszego krateru) Viti, po islandzku Piekło.

Öskjuvatn uchodzi za drugie najgłębsze jezioro Islandii po słynnym jeziorze lodowcowym (lagunie) Jökulsárlón. Zmierzona głębokość Öskjuvatn wynosi 224 metry. Z kolei jeziorko w kraterze Viti (w Piekle) odznacza się temperaturą ciepłej wody sięgającą 30 stopni Celsjusza oraz głębokością dochodzącą do 60 metrów.

Latem 1907 roku nad jezioro Öskjuvatn trafił niemiecki geolog, wulkanolog i speleolog Walther von Knebel. Towarzyszyli mu student von Knebela, Hans Spethmann oraz malarz Max Rudloff. Wyprawa uzyskała wsparcie Fundacji Alexandra von Humboldta oraz Pruskiej Akademii Nauk. 10 lipca von Knebel i Rudloff wypłynęli na wody jeziora Öskjuvatn w płóciennej łodzi... i wszelki ślad po nich zaginął. Rozpłynęli się w powietrzu. Spethmann, który pozostał na brzegu poszukując tam próbek skał wieczorem zaczął się niepokoić. Po pięciu dniach do obozowiska badaczy przybył jeden z islandzkich przewodników. Zastał tam na poły oszalałego Spethmanna, który nie umiał wytłumaczyć co się stało z von Knebelem i Rudloffem. Spethmann stał się osobą podejrzaną, która mogła stać za zniknięciem obu mężczyzn, gdyż podkochiwał się wcześniej w narzeczonej von Knebela, Inie von Grubkov. Latem 1908 roku kobieta wraz z geologiem Hansem Reckiem przybyła nad jezioro Öskjuvatn, by odnaleźć ciało narzeczonego i jego towarzysza. Bezowocnie. Na zachodnim brzegu Öskjuvatn poszukiwacze postawili piramidę o wysokości blisko 4 metrów, na której wyryli nazwiska von Knebela i Rudloffa i datę 1907.

Co zatem mogło się przytrafić dwójce badaczy? Morderstwo? Przypadkowe utonięcie w jeziorze? Śmiertelne zatrucie dwutlenkiem węgla? Nigdy ich zniknięcia nie wyjaśniono. Najbardziej prawdopodobna zdaje się być hipoteza osuwiska ze stromych zboczy kaldery. Takie osuwisko runęło do jeziora Öskjuvatn formując fale pływowe, które pochłonęły łódkę z von Knebelem i Rudloffem zabierając obu mężczyzn w objęcia śmierci. Hipotezę ową uprawdopodabnia fakt zejścia osuwiska ze zbocza kaldery Askja w dniu 21 lipca 2014 roku. Wówczas fale pływowe osiągnęły oszacowaną wysokość 30-50 metrów. Biada każdemu, kto wówczas byłby nad brzegiem jeziora Öskjuvatn. 

Zdj. GVA

Tekst niniejszy ukazał się w nieistniejącym już internetowym magazynie metalowym Void Magazine w 2018 roku.

czwartek, 26 października 2023

Krótka historia odkryć inkaskich mumii i szczątków na andyjskich wulkanach

                                         


1896 - odkrycie szkieletu z pogrzebowymi darami na wulkanie Chachani (Argentyna), którego dokonał niemiecki podróżnik imieniem Wagner.

1905 - mumia 5-6 letniego dziecka odkryta na wulkanie Chani (Argentyna). 
 
1921 - Chuscha (Argentyna) - odkrycie zmumifikowanej 8-9 letniej dziewczynki. Mumia (na archiwalnym zdjęciu) zachowana w dobrym stanie. 
 
1963 - Pichu Pichu (Peru) - odkrycie ciała w grobowcu na szczycie wulkanu.
 
1964 - El Toro - odkrycie ciała młodego mężczyzny. Przyczyna śmierci: uduszenie. Być może nie była to rytualna ofiara capacocha.
 
1976 - Cerro Esmeralda (Chile) - znalezisko ciał 9-letniej inkaskiej dziewczynki i 18-20 letniej kobiety.
 
1989 - Aconcagua - na wysokości 5300 metrów odkryta zostaje mumia 7-8 letniego chłopca (na zdjęciu autorstwa Antonio Salas). Dziecko zostało związane linami tak mocno, że miało połamane kości. Ciało było ubrudzone odchodami i wymiocinami. 
 
1995 - mumia młodej kobiety odkryta przez Johana Reinharda na wierzchołku wulkanu Ampato w Peru. Momia Juanita (po hiszpańsku „Mumia Juanita”), znana również jako Pani Ampato, to doskonale zachowana zamrożona mumia inkaskiej dziewczynki. Złożono ją jako rytualną ofiarę (rytuał capacocha), by przebłagać inkaskie bóstwo w latach 1440-1480, kiedy miała około 14–15 lat. Została odkryta na wierzchołku stratowulkanu Ampato (Peru) w 1995 roku przez antropologa Johana Reinharda i jego peruwiańskiego partnera wspinaczkowego, Miguela Zárate. 
 
Juanita została znaleziona prawie całkowicie zamrożona, co doskonale zachowało jej narządy wewnętrzne, włosy, krew, skórę i zawartość żołądka. Zanim uklękła i zginęła od uderzenia w głowę znajdowała się w stanie upojenia narkotyczno-alkoholowego (otępienie, stupor).
 
Naukowcy z Peru i Polski wykonali ostatnio jej trójwymiarowe skany i powstała rekonstrukcja jej wyglądu:
 
https://www.bbc.com/news/world-latin-america-67215649 
 
1999 r. - odkrycie przez Johana Reinharda i jego zespół archeologiczny trzech dziecięcych mumii zwanych Dziećmi Lullaillaco blisko wierzchołka wulkanu Lullaillaco. Dzieci padły ofiarą religijnego rytuału capacocha około roku 1500, zostały doprowadzone do stanu upojenia narkotyczno-alkoholowego, umieszczone w małej komorze 1.5 metra pod ziemią i pozostawione na pewną śmierć. Owe doskonale zachowane mumie to ok. 15-letnia dziewczyna (la doncella), ok. 6-letnia dziewczynka (la niña del rayo) i ok. 4-5 letni chłopiec (el niño) - związany, z krwią i wymiocinami na jego ubiorze.

Więcej w linku poniżej:

 
W następnych latach Reinhard odnajdywał inkaskie mumie i ludzkie szczątki na wulkanach Ampato, Pichu Pichu, Misti, Sara Sara, Quehuar i Llullaillaco
 
Na wulkanie Misti (Peru) archeolodzy w 1998 roku odnaleźli 8 szkieletów, figurki z ceramiki, srebra i złota, artefakty z kości. Inkaskie cmentarzysko znajdowało się na wysokości 5722 m. Częste erupcje wulkanu przyspieszyły rozkład płytko grzebanych ciał.
 
Pioruny uderzające w wierzchołki andyjskich wulkanów uszkadzały mumie np. najmłodszej dziewczynki z Llullaillaco czy chłopca i dziewczynki z Ampato
 
Inkowie na rytualne ofiary capacocha wybierali zdrowe dzieci bez defektów fizycznych. Ofiary grzebano żywcem, duszono, uśmiercano uderzeniem w głowę. 
 
Korzystałem z prac amerykańskiego antropologa Johana Reinharda, który odkrył m.in. dziecięce mumie Lullaillaco. Zdj. Tomasz Lepich (muzeum w Arequipa) i in - na trzecim zdjęciu inkaski grób na wulkanie Llullaillaco.

środa, 25 października 2023

Martin Elvis "Asteroidy" (2021) - recenzja

                                    

13 października NASA wystrzeliła rakietę z sondą, która w sierpniu 2029 roku dotrze do metalicznej asteroidy 16 Psyche znajdującej się w pasie asteroid między Marsem a Jowiszem. Psyche to obecnie największa znana asteroida metaliczna o średnicy 279 km. Posiada dużą gęstość, zatem musi być metaliczna. Odkrył ją w 1852 roku astronom Annibale de Gasparis. 

Psyche składa się w dużej mierze z żelaza i niklu, ale znajdują się na niej także bogate złoża platyny, złota i innych cennych metali. Prawdopodobnie stanowi ona metaliczne jądro planetozymala, który formował się 4.5 miliarda lat temu i zderzył się z innym ciałem niebieskim. Gdy sonda dotrze do Psyche przewidziane są pomiary pola magnetycznego za pomocą magnetometru, pomiary składu chemicznego powierzchni za pomocą spektrometru oraz mapowanie powierzchni Psyche. 

Przy okazji tego niusa mocno polecam lekturę książki "Asteroidy" astrofizyka i entuzjasty kosmicznego górnictwa Martina Elvisa, która w dużej mierze dotyczy przyszłych planów wydobywania cennych surowców (metali szlachetnych) z powierzchni asteroid. Póki co te plany są z wielu względów w powijakach, ale być może za kilka/kilkanaście lat doczekamy się pierwszych prób wydobywczych np. wody czy platyny z powierzchni asteroid. Przybywa firm (start-upów) snujących odważne wizje kosmicznego górnictwa praktykowanego na asteroidach czy na Księżycu (bogate zasoby helu-3). Elvis zwraca uwagę w "Asteroidach", że ludzkością kierują trzy motywy w kontekście planetoid takich jak Ceres, Westa, Psyche i inne: miłość (chęć eksploracji, badania, zrozumienia, czyli pobudki naukowe), strach (nieprzypadkowo asteroidy uderzające w Ziemię są uznawane za jedno z najgorszych zagrożeń egzystencjalnych, co udowodniły chociażby impakt tunguski w 1908 roku oraz opisywany tutaj na blogu impakt czelabiński w 2013 roku, oba wnikliwie omówione w książce wraz z zagładą dinozaurów 65 milionów lat temu) oraz chciwość (czyli pragnienie przyszłego kosmicznego górnictwa, eksploatacji wydobywczej asteroid czy Księżyca podyktowane gigantycznym zyskiem dla pionierów, czyli kosmiczny kapitalizm). Tytułem dygresji w kontrze do impaktu asteroidy formującej krater Chicxulub w Meksyku i uśmiercającej dinozaury na styku kredy i paleogenu istnieje także konkurencyjna i rzadziej brana pod uwagę hipoteza dotycząca potężnego wulkanizmu trapów Dekanu, który doprowadził do globalnego ochłodzenia klimatu w wyniku ogromnych emisji dwutlenku siarki (SO2) do atmosfery. W książce wspomniana zostaje także erupcja wulkanu Pinatubo (Luzon, Filipiny), ale tutaj autor popełnia mały błąd podając datę 1990, a nie 1991. Nie rzutuje to jednak na odbiór całości. 

"Asteroidy" (wydawnictwo Copernicus Center Press) to książka fascynująca, wnikliwie napisana, wciągająca, która powinna zainteresować zarówno wielbicieli astrofizyki, astrogeologii, ekonomii, jak i również meteorytyki i zarządzania kryzysowego. Czas pokaże czy kapitalistyczne pragnienie przyszłego kosmicznego górnictwa ziści się w ciągu najbliższych dekad. Tak czy owak, asteroidy należy badać i w miarę możliwości eksplorować nie zapominając jednocześnie o tym, że mogą one stanowić jedno z zagrożeń dla ludzkości (obok np. przyszłej erupcji superwulkanu). 

Wspominałem niedawno o tajemniczym trzęsieniu ziemi w pobliżu bezludnej wyspy wulkanicznej Torishima, które mogło wygenerować niewielkie fale tsunami uderzające w wyspy Izu (Hachijojima i in.) 5 października oraz w dniu 9 października o godzinie 05.26. 20 października przelot Japońskiej Straży przybrzeżnej wykrył rozległą tratwę pumeksu w odległości około 50 km na zachód od Torishima (na zdjęciu). Zatem mogło dojść do silnej podmorskiej erupcji wulkanicznej (eksplozywnej) i być może do kolapsu kaldery. Nadal jednak nie jest pewne który podwodny wulkan wybuchł. 

Tratwa pumeksu rozciąga się na powierzchni wody na długość 80 km, ale jest rozproszona. 

Podwyższenie stopnia alarmu dla aleuckiego wulkanu Bogoslof ze względu na aktywność sejsmiczną. Niespokojne sejsmicznie są także wulkany Purace (Kolumbia) i Bulusan (Filipiny). Kolejny rój trzęsień ziemi ma także miejsce na półwyspie Reykjanes i być może zwiastuje (albo nie) rychłe przebudzenie systemu wulkanicznego Fagradalsfjall

Z wulkanu Kluczewska Sopka (Kamczatka, Rosja) schodzą obecnie dwa wylewy lawy: na południowym i na północno-zachodnim zboczu. Aktywność strombolijska w toku.

środa, 18 października 2023

Silny wybuch kamczackiego wulkanu Bezimienny

18 października 2023 r. miała miejsce silna erupcja kamczackiego wulkanu Bezimienny. Obłok popiołu sięgnął wysokości 10-11 km. Ogłoszony został czerwony kod awiacji. Dzień wcześniej w godzinach 19.00 i 20.00 czasu UTC ze wschodniego zbocza aktywnej kopuły lawowej kamczackiego wulkanu zeszły spływy piroklastyczne. Zdj. KVERT.

Trwa aktywność strombolijska w kraterze centralnym kamczackiego wulkanu Kluczewska Sopka. Formuje się nowy stożek żużlowy. Ma miejsce wyciek lawy na zachodnim zboczu o długości dochodzącej do ok. 1.5 km. Dochodzi do eksplozji freatycznych w trakcie interakcji potoku lawy ze śniegiem i lodem.

16 października doszło do eksplozji wulkanu Sakurajima z krateru Minamidake, która wygenerowała obłok popiołu o wysokości 3.7 km. 

Wymiary powiększanej przez wyciek lawy nowej wyspy wulkanicznej Home Reef (Tonga) - 424 x 213 metrów, max. wysokość ok. 15-18 metrów. Home Reef znajduje się pomiędzy podmorskim wulkanem Metis Shoal a wyspą wulkaniczną Late. Erupcja jest stabilna, głównie efuzywna (lawowa).

Trwa słaba aktywność erupcyjna w kraterze nr. 2 wulkanu Langila (Papua Nowa Gwinea). 

21 października zintensyfikował się wyciek lawy z wulkanu Mayon (Luzon, Filipiny).

czwartek, 12 października 2023

Pierwsze zdjęcia nowej wyspy wulkanicznej Home Reef w Tonga

                                 







Zrobiłem mały research w sieci i udało się! Natrafiłem na zrobione na przełomie lipca i sierpnia 2023 roku zdjęcia najmłodszej wyspy wulkanicznej na świecie, czyli Home Reef w Tonga. Home Reef to płytki podmorski wulkan zlokalizowany kilkanaście km od bezludnej wyspy wulkanicznej (startowulkanu) Late w Tonga. Zdarza mu się formować w trakcie erupcji efemeryczne wyspy wulkaniczne. I tak właśnie zrobił we wrześniu 2022 roku formując nową wyspę wulkaniczną. Od 24 września 2023 roku trwa kolejna już erupcja freatomagmowa Home Reef, która powiększa ową najmłodszą obecnie na Ziemi wyspę wulkaniczną poprzez wypływ lawy. Wydłuża się jej południowa linia brzegowa. Zdj. Meet Me Underwater, Old Tomorrow IG/ Lacelid Productions. 

Istnieje zatem duża szansa, że Home Reef przetrwa długo podobnie jak Surtsey, Didicas czy Nishinoshima (Islandia, Filipiny, Japonia), choć na pewno będzie podatna na erozję morską.

Dołączam do wpisu także kolejne zdjęcia krateru wulkanu Late z sierpnia 2023 roku wykonane przez botanika Jeana Francoisa Butauda. Widoczne są aktywne fumarole oraz jezioro kraterowe na wyspie. I odsyłam do wpisu o Late z września br.

http://wulkanyswiata.blogspot.com/2023/09/pierwsze-zdjecia-wulkanu-late-w-tonga-i.html

9 października fale tsunami o wysokości 30-60 cm dotarły do wybrzeży archipelagu wysp wulkanicznych Izu m.in. do Hachijojima. Nie wiadomo do końca co było przyczyną powstania tych niewielkich fal tsunami. Być może podmorskie trzęsienie ziemi o nieznanej magnitudzie zarejestrowane o godzinie 5.25 rano w pobliżu wyspiarskiego wulkanu Torishima (ostatnia erupcja w 2002 roku, wulkan opisany w "Sekretach wysp wulkanicznych").
 
Są jednak inne czynniki, które warto wziąć pod uwagę. Erupcja podmorskiego wulkanu, tudzież podmorskie osuwisko spowodowane trzęsieniem ziemi. Aktywność sejsmiczna około 100 km SW od wyspy wulkanicznej Torishima trwała od 2 października. Ten wulkan jest jednak spokojny.
Być może wybuchł podmorski wulkan Sofugan, którego jedynym widocznym fragmentem jest iglica Lot's Wife. Ten wulkan znajduje się blisko epicentrum trzęsień ziemi. To podmorska kaldera o szerokości 2.6 km z niepotwierdzoną erupcją w 1975 roku.

poniedziałek, 9 października 2023

Zdjęcia z wyprawy na wulkan Rinjani autorstwa Małgorzaty Filipiak

                                                              







Moja Patronka na Patronite Gosia Filipiak przysłała mi wczoraj kilka zdjęć z wyprawy na indonezyjski wulkan Rinjani na wyspie Lombok, które z przyjemnością chcę tutaj zaprezentować. Rinjani to czynny wulkan. Do jego ostatnich erupcji dochodziło w latach 1994, 2004, 2009, 2015 i 2016. Na uwagę zasługuje także potężna erupcja Rinjani (Samalas) w lipcu 1257 roku o sile 7 w skali VEI, jedna z najpotężniejszych erupcji wulkanicznych w holocenie, która uformowała obecną kalderę częściowo wypełnioną przez jezioro Segara Anak. Do wielu erupcji w czasach historycznych np. w 1994 roku dochodziło już z post-kalderowego stożka Barujari. Z kolei erupcja w 1944 roku uformowała kopułę lawową Rombongan. 

Rinjani mimo bycia turystycznym wulkanem jest ciężki wspinaczkowo. Strome zbocza, mnóstwo gruzu, znikoma ilość tlenu na wysokości ponad 3000 metrów. Chyba tylko jawajski Semeru jest jeszcze bardziej wymagającym (i niebezpiecznym) wulkanem. Tak czy owak, gratuluję Małgorzacie zdobycia wulkanu, a inne osoby zachęcam do dołączenia do grona moich Patronów. 

https://patronite.pl/wulkanyswiata

4 października 2023 roku Japońska Straż Przybrzeżna zarejestrowała emisję popiołu na wysokość 1.5 km z krateru japońskiego wulkanu Nishinoshima (na zdjęciu). 

Z aktywnej kopuły lawowej filipińskiego wulkanu Mayon schodzą trzy wylewy lawy.

9 października niewielki wyciek lawy pojawił się na górnym zboczu Sciara del Fuoco wulkanu Stromboli

8 października o godzinie 14.27 czasu lokalnego indonezyjski wulkan Dukono wyemitował obłok popiołu o wysokości 1.8 km.

Nadal brak jakiejś erupcji-niespodzianki. A czekam na takową od dłuższego czasu. 

EDIT: W mediach o tym cisza. Od 24 września trwa aktywność erupcyjna podmorskiego wulkanu Home Reef w Tonga. Erupcje tego płytkiego podwodnego wulkanu często tworzą krótkotrwałe, podatne na erozję morską wyspy wulkaniczne. No i wygląda na to, że formuje się kolejna (nowa) wyspa wulkaniczna w Tonga, która ma już długość 420 metrów i powiększyła się o 120 m dzięki wyciekowi lawy. Czekam na zdjęcia z powietrza!

poniedziałek, 25 września 2023

Indonezyjski wulkan Lewotolo w stanie erupcji

                                                                
Wpierw krótkie info o tegorocznej wyprawie Tomasza na indonezyjskie wulkany. Do tej pory był już na 6 z nich: Tambora (Sumbawa), Rokatenda (Palu'e), Kelimutu i Egon (Flores), Lewotolo (Lembata), Iliwerung (Lembata), w planach jest jeszcze stratowulkan Merapi na Jawie. A potem powrót do Polski. Cieszę się, że jestem w kontakcie z Tomaszem, gdyż dzięki niemu jestem w stanie uzyskać świeże zdjęcia i materiały z wielu mniej znanych wulkanów. A niestety nie mam obecnie możliwości finansowych, aby dotrzeć do wielu z tych wybuchających gór. Tak czy owak, w Indonezji jest naprawdę dużo mniej znanych wulkanów znajdujących się poza tradycyjnym obiegiem turystycznym. I warto je stale badać! Będący w stanie aktywności strombolijskiej od 2020 roku Lewotolo jest jednym z nich. Zdj. Tomasz Lepich. 

O tym wulkanie i o wyspie Lembata na pewno będzie jednak później. 

Na zdjęciu Japońskiej Straży Przybrzeżnej z 20 września br. odgazowanie na wysokość 3 km japońskiego wulkanu Nishinoshima

22 września rozpoczęła się aktywność erupcyjna podmorskiego wulkanu Home Reef w Tonga.

Słaba aktywność erupcyjna ma miejsce w kraterze wulkanu Michael (Sandwich Południowy).

25 września ma miejsce kolejny paroksyzm erupcyjny aleuckiego wulkanu Shishaldin w bieżącym roku. Kolumna popiołu sięga wysokości 14 km, zarejestrowane zostają wulkaniczne błyskawice.

Szukając nowych dróg dotarcia do moich odbiorców z powodu stale ciętych zasięgów na Facebooku i IG obiecałem, że będę częściej pisał na Patronite WŚ. Dziś pojawił się pierwszy od dłuższego czasu wpis. Zachęcam oczywiście do czasowego bądź dłuższego dołączania do grona moich Patronów i Patronek. 

https://patronite.pl/wulkanyswiata

EDIT 6 października: 30 września kontynuacja aktywności strombolijskiej kamczackiego wulkanu Kluczewska Sopka. W jego kraterze formuje się aktywny stożek. 

2 października ma miejsce kolejny w tym roku kilkugodzinny paroksyzm erupcyjny aleuckiego wulkanu Shishaldin obejmujący fontanny lawy oraz obłok popiołu o wysokości 12 km.

czwartek, 14 września 2023

Trzecia w bieżącym roku erupcja wulkanu Kilauea

Kryzys sejsmiczny i deformacja gruntu zaowocowały trzecią w bieżącym roku erupcją hawajskiego wulkanu tarczowego Kilauea, która rozpoczęła się 10 września 2023 r. o godzinie 03.15 pm w kalderze Halemaumau. Otworzyła się szczelina erupcyjna, miały miejsce niewysokie fontanny i wylewy lawy. Erupcję można śledzić na żywo na YouTube:

https://www.youtube.com/watch?v=tBh-ZhIB1Nk

11 września efuzja lawy w kalderze Halemaumau osłabła. Fontanny lawy osiągały wysokość 10-15 metrów. Nie zarejestrowano żadnej aktywności w obu strefach ryftu wulkanu. Wylewy lawy pahoehoe płyną obecnie w kierunkach zachodnim i północnym. Zdj. USGS.

EDIT: Erupcja wulkanu tarczowego ustała po 6 dniach trwania (rankiem 16 września). 

10 września uaktywnił się także wulkan Anak Krakatau (Indonezja).

Aktywna pozostaje kopuła lawowa aleuckiego wulkanu Great Sitkin - słaba efuzja lawy.

Umiarkowana aktywność strombolijska trwa na wulkanach Kluczewska Sopka (Kamczatka) i Lewotolo (Lembata, Indonezja). 

12 września doszło do silnych emisji popiołu ze stożka Yasur (Tanna, Vanuatu). Opad popiołu miał miejsce na obszarze Whitesands.

15 września dane hydroakustyczne zarejestrowały erupcję podmorskiego wulkanu Ruby (Mariany). Erupcja tego wulkanu w 1995 roku zabiła ryby i spowodowała wrzenie wody. 

Także 15 września miał miejsce paroksyzm erupcyjny wulkanu Shishaldin (Alaska, Aleuty). Emisje popiołu nad alaskańskim wulkanem sięgnęły wysokości 12 km. W kolumnie erupcyjnej zarejestrowano wulkaniczne błyskawice.

W planach mam dłuższy tekst o indonezyjskich wulkanach. Tomaszowi udało się wejść na wulkan Tambora (Sumbawa, Indonezja) i odwiedzić wiele interesujących miejsc związanych z tym wulkanem. Jak wiadomo Gunung Tambora zasłynął potężną erupcją wulkaniczną w kwietniu 1815 roku (7 w skali VEI). Będzie na pewno o indonezyjskim wulkanie Paluweh (Rokatenda).

piątek, 8 września 2023

Pierwsze zdjęcia wulkanu Late w Tonga i akcja eradykacyjna na wyspie

                                   





Ogromnie intrygują mnie wulkany wyspiarskie, w szczególności te najtrudniej dostępne, których zdjęć nie ma w sieci (poza satelitarnymi) bądź jest ich znikoma liczba. Są niczym geograficzne białe plamy, rzadko opisywane, zdobywane i fotografowane. Takich wulkanów, które na Ziemi są bardzo rzadko wizytowane są setki. Zachwyciło mnie ostatnio pionierskie zdobycie przez badaczy w ubiegłym roku czynnego wulkanu Mount Michael (Sandwich Południowy), gdyż to naprawdę konkretny wyczyn wspinaczkowy i naukowy. Dotarłem też do kilku zdjęć rzadko fotografowanego jeziora kraterowego wulkanu Queen Mary's Peak na wyspie Tristan da Cunha (Ocean Atlantycki). Próbowałem dotrzeć do wyspiarzy z wyspy wulkanicznej Niuafo'ou (Tonga) oraz do przyrodników z organizacji non-profit Island Conservation, którzy zajmują się ochroną przyrodniczą kilku rozsianych po całym świecie wysp. To dzięki tym drugim mogę zaprezentować powyższe zdjęcia wulkanu Late (Tonga). Wulkanu, który jest rzadko odwiedzany i formuje bezludną, acz cudowną przyrodniczo wyspę wulkaniczną.

O Late napisałem w "Sekretach wysp wulkanicznych", bo to ciekawa wyspa wulkaniczna, która zasługiwała na dłuższy opis. Celem badaczy z Island Conservation jest ochrona ekosystemów bezludnych wysp takich jak Late przed gatunkami inwazyjnymi (czyli np. eradykacja szczurów). Na i wokół Late istnieje bogaty ekosystem ptaków morskich, ssaków, raf koralowych i morskiej fauny. Górne zbocza wulkanu są raczej pozbawione wegetacji, jednak topograficzne wyspa zachwyca: surowe klify bazaltowe, słonowodne jezioro kraterowe (ciekaw jestem czy było badane limnologicznie). Niestety problemem dla wyjątkowego ekosystemu Late są szczury polinezyjskie (Rattus exulans) zwane kiore, które zaburzają ekosystem wyspy wspinając się na drzewa, zabijając pisklęta, pożerając jaja, nasiona, bezkręgowce. To właśnie kiore mogą stać za zniknięciem z Late nogala polinezyjskiego (Megapodius pritchardii) zwanego malau, który wygrzebywał wulkaniczny grunt w celu poszukiwań ciepła, by wysiadywać jaja. Malau obecne były do tej pory na dwóch wyspach wulkanicznych w Tonga: Fonualei i Late. Na Fonualei malau nadal żyją, choć ich populacja kurczy się z powodu obecności szczurów, z kolei na Late badacze w ogóle nie wykryli obecności nogali polinezyjskich. 

W lipcu 2023 roku ruszyła akcja eradykacyjna szczurów na Late, która obejmowała zrzucenie trutek Brodifakum na wyspę z pokładu helikoptera. Brodifakum to obecnie najlepszy środek szczurobójczy, którego raczej nie konsumują inne zwierzęta (ptaki, gekony, etc.) Celem jest całkowita eliminacja szczurzej populacji na wyspie. Jeśli okaże się ona sukcesem ekosystem Late rozkwitnie na nowo np. populacja ptaków morskich na wyspie eksploduje. Skorzystają na tym także ptaki leśne i kraby (na Late żyją 4 ich gatunki). Zwiększy się areał leśny wyspy. Przykładowo udana eradykacja szczurów na wyspie wulkanicznej Raoul (Wyspy Kermadec, Nowa Zelandia) przyczyniła się do powrotu krabów na wyspę. Rafy koralowe są zdrowsze wokół wysp pozbawionych szczurów, zwiększy się także ilość ryb. Z całkowitej eradykacji kiore wynikają zatem praktycznie same korzyści. Być może Late stanie się wkrótce kolejną tropikalną wyspą, która będzie pozbawiona szkodników i stopniowo zacznie się odradzać.

Należy jednak pamiętać, że wyspa Late o szerokości 6 km jest drzemiącym wulkanem, który kiedyś może się przebudzić. Z pęknięć i rozpadlin na wierzchołku stratowulkanu wydobywa się para. Do erupcji na wyspie dochodziło z bocznych kraterów na północno-wschodniej flance w latach 1790 i 1854. Zdjęcia od Island Conservation oddają piękno tego wulkanu. Śliczny otwarty krater centralny przypominający mi trochę polinezyjski wulkan Mehetia (Polinezja Francuska), dwa boczne kratery (jeden z nich wypełnia jezioro, itd.)

Geologiczne piękno w nieskażonej postaci (naprawdę warto kliknąć zdjęcia, by się przekonać). Zdj. Island Conservation/ Richard Robinson m.in. z sierpnia 2023 roku. Przydatne linki: 

https://www.islandconservation.org/  (istnieje możliwość przekazania donacji na rzecz IC, do czego zachęcam)

https://www.nzgeo.com/stories/turning-the-tide-2/ 

Zachęcam też do kawowego, tudzież patronackiego wsparcia Wulkanów Świata. Ogromnie za nie dziękuję. Chciałbym, aby artykuły dotyczące słabo zbadanych wulkanów ukazywały się na tym blogu coraz częściej, ale wymaga to czasem czasochłonnego szukania kontaktów międzynarodowych. I nie zawsze owocuje sukcesem.

https://patronite.pl/wulkanyswiata

https://buycoffee.to/wulkanyswiata 

środa, 6 września 2023

Silna aktywność erupcyjna aleuckiego wulkanu Shishaldin

5 września 2023 roku doszło do kolejnego już paroksyzmu erupcyjnego alueckiego wulkanu Shishaldin. O godzinie 08.42 rano obłok popiołu nad wulkanem mógł sięgnąć wysokości 9.7 km. Miały miejsce fontanny lawy o wysokości kilkuset metrów z centralnego krateru. O godzinie 19.00 czasu UTC erupcja znacznie osłabła, emisje popiołu sięgały wówczas 4.5 km. Wulkan został objęty czerwonym kodem awiacji. 

Trwa aktywność strombolijska wulkanu Villarrica w Chile. Niektóre wyrzuty lawy osiągają wysokość 60 metrów. 3 sierpnia miały miejsce niewielkie emisje popiołu.

29 sierpnia kurylski wulkan Ebeko wyemitował obłok popiołu o wysokości 1.6 km.Wulkanolodzy z KVERT sfotografowali przecinającą go wulkaniczną błyskawicę.

piątek, 25 sierpnia 2023

Kilauea, Ubinas, Dempo i inne wulkany

Od kilku dni trwa rój trzęsień ziemi pod południowym zboczem hawajskiego wulkanu tarczowego Kilauea. Trzęsienia ziemi mają miejsce na głębokości 2-3 km, rejestrowana jest deformacja gruntu. Istnieje możliwość erupcji lawowej najaktywniejszego hawajskiego wulkanu w przyszłości.  

21 sierpnia w godzinach 1.41 i 9.18 czasu lokalnego dwie eksplozje peruwiańskiego wulkanu Ubinas wyemitowały obłok gazu i popiołu na wysokość 3.5 km (na zdjęciu Ingemmet).

Trwa umiarkowana aktywność strombolijska kamczackiego wulkanu Kluczewska Sopka.

21 sierpnia o 9.05 rano indonezyjscy wspinacze sfilmowali nagłą erupcję freatyczną sumatrzańskiego wulkanu Dempo. Wulkan ten wybuchł ostatni raz freatycznie w lipcu 2023 r. Na szczęście wspinaczom udało się bezpiecznie oddalić od aktywnego krateru. 

Nie ma znaczących zmian w zakresie deformacji gruntu oraz aktywności geotermalnej islandzkiego wulkanu Askja, co wykazały ostatnie badania polowe naukowców. Myślę, że w tym roku jego erupcji nie będzie. 

Prawie koniec wakacji i nie dzieje się nic spektakularnego.

środa, 16 sierpnia 2023

Paroksyzm erupcyjny wulkanu Etna w nocy z 13 na 14 sierpnia

Po intensyfikacji aktywności strombolijskiej paroksyzm erupcyjny wulkanu Etna rozpoczął się 13 sierpnia 2023 roku o godzinie 18.40 czasu UTC. Miały miejsce pulsujące fontanny lawy z SE Crater, które sięgały wysokości 300-400 metrów oraz emisje popiołu. Ustały one o godzinie 03.20 czasu UTC. Ustał także wyciek lawy mający miejsce na południowo-zachodniej flance SE Crater. To był drugi paroksyzm erupcyjny wulkanu Etna w bieżącym roku. Zdj. Marco Restivo.

Osłabła aktywność lawowa (efuzywna) wulkanu Kluczewska Sopka (Kamczatka, Rosja). 

Trwa aktywność strombolijska/wulkaniańska indonezyjskiego wulkanu Lewotolo na wyspie Lembata. Obłoki popiołu sięgają wysokości 700-800 metrów. 

15 sierpnia aleucki wulkan Shishaldin wyemitował obłok popiołu o wysokości 7.6 km.

Trwają emisje popiołu z gwatemalskiego wulkanu Fuego sięgające wysokości 4.4-4.6 km.

Wulkaniańską aktywność erupcyjną wykazuje wulkan Reventador w Ekwadorze. Wysokość emisji popiołu to 4.6 km, ma miejsce wyciek lawy na jego północno-wschodniej flance.

sobota, 5 sierpnia 2023

Koniec islandzkiej erupcji Litli Hrutur

                                                  
Dzisiaj o godzinie 15.00 erupcja Litli Hrutur ustała. Stuprocentowej pewności jeszcze nie ma, ale zapewne to już jej koniec. Krater nie żarzy się, ulega jedynie odgazowaniu.  To była fajna erupcja do monitoringu, którą chciałem zobaczyć na żywo i liczyłem na to, że potrwa na tyle długo, że to zrobię. Jednak stało się inaczej. Trudno. Mam jednak miłe wspomnienia z erupcji Geldingadalsgos w 2021 roku, którą widziałem w lipcu tamtego roku. Ciekawe czy w 2024 roku doczekamy się czwartej erupcji systemu wulkanicznego Fagradalsfjall. Zdj. erupcji Litli Hrutur Tomasz Lepich, 1 sierpnia 2023 r.

Przy okazji sporządziłem dziś spis islandzkich erupcji w XX i XXI wieku. 

2023 Fagradalsfjall (erupcja Litli Hrutur)
2022 Fagradalsfjall (erupcja Meradalir)
2021 Fagradalsfjall (erupcja Geldingadalsgos)
2014-2015 Bardarbunga (krater Baugur)
2011 Grímsvötn
2010 Eyjafjallajökull
2004 Grímsvötn
2000 Hekla
1998 Grímsvötn
1996 Gjálp
1991 Hekla
1984 Krafla
1983 Grímsvötn
1981 Krafla 2 erupcje
1981 Hekla
1980 Hekla
1980 Krafla 3 erupcje
1977 Krafla 2 erupcje
1975 Krafla
1973 podmorska erupcja 5 km na południe od wybrzeża Landeyjar
1973 Heimaey (Eldfell)
1970 Hekla
1963-1967 Surtsey
1961 Askja
1947-1948 Hekla
1938 Grímsvötn
1934 Grímsvötn
1933 Grímsvötn
1929 Askja
1927 Askja
1926 erupcja na północny wschód od Eldey
1924 Askja
1923 Askja
1922 Askja 2 erupcje
1922 Grímsvötn
1921 Askja
1918 Katla
1913 Hekla
1910 Þórðarhyrna
1903 Þórðarhyrna
1902 Grímsvötn
 
4 sierpnia aleucki wulkan Shishaldin wyemitował obłok popiołu na wysokość 9 km. Kod awiacji czerwony. Shishaldin to jeden z najaktywniejszych wulkanów Alaski, opisany przeze mnie w "Sekretach wysp wulkanicznych". Wybucha całkiem regularnie emitując obłoki popiołu i wylewy lawy. To jeden z najpiękniejszych wulkanów na Ziemi.
 
EDIT: Pragnę jeszcze poinformować, że ciało polskiego podróżnika i eksploratora wulkanów Grzegorza Gawlika zostało skremowane, a 7 sierpnia jego prochy rozrzucono blisko jednej ze świątyń przy wulkanie Ontake. Żegnaj, Przyjacielu. Miło było pokazywać Twoje wyprawy wulkaniczne na Wulkanach Świata. Byłeś prawdziwym pasjonatem wulkanów i inspirowałeś.

Dodałem miejsca wulkaniczne z 2023 roku do obu tabelek Grzegorza, te z Mauritius, Reunion i Japonii. Tabela główna 100 Wulkanów rozrosła się do 63 wulkanów, gdyż zakładam że po zdobyciu Ontake Greg by umieścił ten wulkan w tabeli głównej. Niestety los chciał inaczej. I tutaj ciekawe spostrzeżenie. Tragiczna erupcja Ontake 27 września 2014 roku uśmierciła 63 osoby.
 
Pozostałe miejsca z wulkanem Piton de la Fournaise trafiły do drugiej tabeli, gdyż założyłem, że dla Grega ten wulkan, choć aktywny byłby za małym wyzwaniem. Ta tabela kończy się na 188 miejscach wulkanicznych (ostatnie: kompleks wulkaniczny Hakone).
 
Swoją drogą efuzja lawy z wulkanu Piton de la Fournaise ustała rankiem 10 sierpnia.

czwartek, 27 lipca 2023

Erupcja indonezyjskiego wulkanu Dempo i inne wieści wulkaniczne

25 lipca o godzinie 21.15 lokalnego czasu sumatrzański wulkan Dempo wyemitował obłok popiołu o wysokości 5.2 km. Erupcja była krótka, ale warto ją wzmiankować, gdyż w tym roku Gunung Dempo był spokojny. 

Eksplozje wulkaniańskie tragają innym indonezyjskim wulkanem, a mianowicie Ibu (Halmahera). Emisje popiołu mają miejsce ze stożka żużlowego w kalderze na wysokość 2 km.

25 lipca aleucki wulkan Shishaldin emitował popiół na wysokość około 6 km. Obecnie jak informują wulkanolodzy z Alaska Volcano Observatory wulkan się uspokoił. Ten piękny symetryczny wulkan charakteryzuje się umiarkowaną aktywnością eksplozywną. 

Od maja 2023 roku trwa płytki rój trzęsień ziemi 4 km na północ od innego alaskańskiego wulkanu Trident. Trzęsienia ziemi mają miejsce na głębokości 5 km pod wulkanem. Może dojść do erupcji Trident w bliższej lub dalszej przyszłości, która uformuje nowe stożki czy kopuły. Ostatnia erupcja Trident miała miejsce w latach 1953-74. 

Rozpoczęła się erupcja efuzywna w południowym pit crater wulkanu Erta Ale w Etiopii. Aktywny pozostaje stożek hornito na północno-zachodniej krawędzi krateru. 

Aktywny pozostaje stożek rozbryzgowy (spatter cone) wulkanu Piton de la Fournaise, który osiągnął wysokość 30 metrów i powstał na głównej południowo-wschodniej szczelinie. Lawa przemieszcza się tubami lawowymi. Aktywność sejsmiczna jest niska. 

Trwają eksplozje wulkaniańskie peruwiańskiego wulkanu Ubinas emitujące popiół na wysokość 6-7 km. Opad popiołu ma miejsce w dystryktach Ubinas, Yunga, Chojata i Lloque. 

W otworze erupcyjnym erupcji Litli Hrutur (Islandia) mają miejsce piękne fontanny lawy. Nowe pole lawowe rozrasta się zasilane przez wyciek lawy ze stożka. Materiałów zdjęciowych i filmowych z tej erupcji jest od groma. Sam zastanawiam się nad wylotem na Islandię, ale nie wiem czy mi się uda w te wakacje. Na razie erupcja trwa i być może potrwa jeszcze kilka tygodni/miesięcy. Zdj. Isak Finnbogason. 

Rośnie nowa kopuła lawowa kamczackiego wulkanu Szywiełucz. 28 lipca wulkan wyemitował popiół na wysokość 4.5 i 7.5 km. Naukowcy z KVERT objęli Szywiełucz czerwonym kodem awiacji.

Także 28 lipca kolumbijski wulkan Nevado del Ruiz wyemitował obłok popiołu na wysokość ponad 6 km.

środa, 19 lipca 2023

Erupcja Litli Hrutur stabilna/ Intensywne emisje popiołu z wulkanu Shishaldin

                                             

Wróciłem z festiwalu Castle Party 2023 w Bolkowie, zatem najwyższa pora na nowy wpis. Erupcja Litli Hrutur na Islandii jest stabilna. 19 lipca 4.11 rano częściowo zawaliła się zachodnia krawędź aktywnego krateru i wylana lawa zaczęła płynąć w kierunku wzniesienia Litli Hrutur (kierunek południowo-zachodni).   

Niestety na skraju pola lawowego zemdlał zagraniczny turysta. Odtransportowano go helikopterem do szpitala, w którym zmarł. Nie mam jednak obecnie pojęcia czy do śmierci przyczyniły się toksyczne gazy obecne na miejscu erupcji. Zawsze obserwując wybuch wulkanu warto mieć przy sobie maskę przeciwgazową. Pytanie jak się zachowają Islandczycy - czy znowu nie zamkną/ograniczą dostępność erupcji? I faktycznie dzisiaj miejsce erupcji zostaje zamknięte na pewien czas.

Tak czy owak niektórzy turyści zachowują się nieodpowiedzialnie np. 17 lipca mimo obecności toksycznych gazów grupa ludzi próbowała się wspiąć na aktywny krater, czyli przedostała się do niebezpiecznej strefy no-go. 

Sama erupcja jest 2-3 razy intensywniejsza niż erupcja Gedlingadalsgos w 2021 roku. Czoło wylewu lawy przemieszcza się codziennie na odległość 300-400 metrów, natomiast maksymalna grubość wylewu wynosi 20 metrów, przeciętna 10 metrów. Aktywny krater osiągnął wysokość 22 metrów.

Czerwony kod awiacji dla aleuckiego wulkanu Shishaldin. 18 lipca emisje popiołu sięgnęły wysokości 6-9 km i pojawiły się wylewy lawy na zboczach wulkanu. Już 19 lipca aleucki wulkan zredukował aktywność erupcyjną emitując popiół na wysokość 3 km. Zdj. AVO.

Trwają liczne erupcje freatyczne na wyspie wulkanicznej Anak Krakatau.

Oczywiście wieści z Papui Nowej Gwinei docierają do mnie z opóźnieniem. Od 7 lipca trwają emisje popiołu z wulkanu Bagana (Wyspa Bougainville, na zdj.) Chmura popiołu kilkakrotnie sięgnęła wysokości 16-18 km, czyli stratosfery. Opad popiołu kontaminuje zasoby wody, niszczy ogrody, etc. Obecnie ewakuowano ponad 8000 osób z 10 wiosek blisko wulkanu. Czyli sytuacja kryzysowa, o której niewiele się mówi.