czwartek, 13 lutego 2020

Wulkany Świata na Patronite/ umiarkowana eksplozja wulkanu Merapi

Pozwolę sobie skopiować informację z mojego fanpejdża:

Kiedy zakładałem tego bloga blisko 10 lat wcześniej i fanpejdż bodaj w 2013 roku miałem bardzo małe zasięgi. Pamiętam pierwsze posty na fanpejdżu Wulkanów Świata i pojedyncze reakcje na nie. W trakcie silnych, tudzież katastrofalnych erupcji wulkanicznych zdarzały się skoki popularności zarówno bloga, jak i fanpejdża. Tak samo gdy pisałem o superwulkanach, wrzucałem ciekawostki wulkaniczne czy walczyłem z mitem emisji CO2 przez wulkany w kontekście zmian klimatycznych.

Przez lata robiłem to jako pasjonat. W końcu jednak zdecydowałem się na założenie profilu na Patronite. Chciałbym ulepszyć wizualnie mojego bloga, zwiększyć jego zasięgi, dostarczać moim Czytelnikom jak najwięcej rzetelnych i sprawdzonych informacji z trudno dostępnych źródeł i rozbudzić w Was ciekawość, chęć eksplorowania wygasłych, drzemiących i czynnych wulkanów. To nadal jest działalność niszowa i czysto pasjonacka; w końcu w Polsce nie mamy ani czynnych, ani uśpionych wulkanów. Erupcje wulkaniczne i potoki lawy to w naszym rodzimym kraju bardzo daleka przeszłość.

Jeśli chcecie okazać mi wsparcie to zajrzyjcie w ten link (albo chociaż go udostępnijcie):

https://patronite.pl/wulkanyswiata

W dniu dzisiejszym o godzinie 05.16 czasu WIB umiarkowana eksplozja targnęła jawajskim wulkanem Merapi. Obłok erupcyjny osiągnął wysokość 2 km, zarejestrowano w nim wulkaniczne błyskawice. Merapi to jeden z najniebezpieczniejszych wulkanów w Indonezji. Jego erupcje w latach 1930-31, 1969, 1994 i 2010 spowodowały śmierć łącznie około 1700 osób. Ostatnia silniejsza aktywność erupcyjna 2010 roku wygenerowała spływy piroklastyczne, które zabiły około 200 ludzi. Najgroźniejsza erupcja Gunung Merapi miała miejsce w latach 1930-31 i wygenerowała potężne gorejące chmury, które zniszczyły 13 wiosek i spowodowały śmierć 1369 osób. Liczne erupcje Merapi charakteryzowały się także występowaniem groźnych laharów. Świetny tekst związany z zagrożeniami Merapi odnajdziecie tutaj. Warto poświęcić mu nieco czasu.

https://earthquake-report.com/2012/01/11/hazard-map-assessment-of-mount-merapi-central-java-indonesia-using-remote-sensing/

Zdj. dzisiejszej erupcji Gunung Merapi solopos.com

wtorek, 11 lutego 2020

Piękne wylewy lawy z wulkanu Piton de la Fournaise

Wulkan tarczowy Piton de la Fournaise zawsze jest corocznym pewniakiem, jeśli chodzi o malownicze szczelinowe erupcje lawowe. I tak od 10 lutego trwa jego pierwsza erupcja szczelinowa w 2020 roku. Ten wulkan zawsze wybuchnie (i to nawet kilka razy) w ciągu danego roku, a jego erupcje trwają w przedziale czasowym od kilku godzin do paru tygodni. Tym razem fontanny lawy mają miejsce na wschodnim zboczu wulkanu - wylewy lawy dotarły na wysokość 1700 metrów nad poziomem morza. Otworzyło się kilka pęknięć erupcyjnych. Zdjęcia z tej erupcji są wyjątkowo malownicze. Zachęcam do odwiedzin mojego fanpage'a WŚ, aby zobaczyć ich więcej. Zdj. OVPF/IPGP.

7 stycznia 2020 roku wulkanolodzy Emma Liu i Kieran Wood podjęli pionierską próbę wejścia południowym zboczem (spękanym lodowcem z głębokim śniegiem) na czynny Mount Michael, Sandwich Południowy. Nieudaną z powodu zamieci śnieżnej. Wulkan pozostaje nadal nie zdobyty. Jestem w stałym kontakcie z Kieranem, gdyż chcę się dowiedzieć jak najwięcej o mało zbadanych wulkanach Sandwichu Południowego.

niedziela, 9 lutego 2020

Chronologia erupcji na Islandii w XX i XXI wieku

Najpierw wykaz islandzkich erupcji wulkanicznych w XX i XXI wieku.

2014-15 Bárðarbunga, erupcja szczelinowa na polu lawowym Holuhraun
2011 Grímsvötn - umiarkowany kryzys lotniczy w Europie
2010 Eyjafjallajökull - kryzys lotniczy w prawie całej Europie
2004 Grímsvötn
2000 Hekla
1998 Grímsvötn
1996 Gjálp - Grímsvötn
1991 Hekla
1984 Krafla
1983 Grímsvötn
1981 Krafla - 2 erupcje
1981 Hekla
1980 Hekla
1980 Krafla - 3 erupcje
1977 Krafla - 2 erupcje
1975 Krafla
1973 podmorska erupcja 5 km na południe od wybrzeża Landeyjar
1973 Heimaey - powstanie stożka Eldfell i częściowe zniszczenie miasteczka rybackiego Heimaey
1970 Hekla
1963-1967 Surtsey - narodziny nowej wyspy nazwanej od Surtra, nordyckiego Boga Ognia, najmłodszej wyspy wulkanicznej Islandii
1961 Askja
1947 Hekla
1938 Grímsvötn
1934 Grímsvötn
1933 Grímsvötn
1929 Askja
1927 Askja
1926 erupcja na północny wschód od Eldey
1924 Askja
1923 Askja
1922 Askja - dwie erupcje
1922 Grímsvötn
1921 Askja
1918 Katla - potężna erupcja podlodowego wulkanu i powódź glacjalna
1913 Austan Heklu - erupcja ze szczeliny erupcyjnej blisko wulkanu Hekla
1910 Þórðarhyrna
1903 Þórðarhyrna
1902 Grímsvötn

Warto wspomnieć tutaj o kilku erupcjach wulkanicznych na Islandii w czasach historycznych analizując historię Islandii. W 822 roku doszło do silnej erupcji wulkanu Katla - dla przypomnienia w IX wieku wikingowie z Norwegii sprowadzali islandzkie kuce na wyspę. W lodowcu Myrdalsjökull pokrywającym wulkan otworzyła się szczelina erupcyjna i doszło do powodzi glacjalnej (tzw. jökulhlaup), która zmyła oddalony o 35 km las. Erupcja wywołała zawirowania klimatyczne w Europie. Zima roku 822 roku była surowa, szalały zamiecie śnieżne, panowały głód i epidemie chorobotwórcze.

W 1294 roku odkryty został Geysir, co przyczyniło się do powstania społeczności Geysir i nazwania gejzerami wszystkich wyrzucających słup wody i pary wodnej źródeł termalnych na świecie.

W 1362 roku doszło do potężnej erupcji wulkanu Öræfajökull, która wygenerowała sięgającą troposfery (30 km wysokości) pliniańską kolumnę erupcyjną i opad popiołu we wschodniej Islandii i częściach północnej Europy. W jej wyniku powódź glacjalna zniszczyła dystrykt Litla-Hérað (20-40 farm) - farmerzy uciekli z tego obszaru i nie osiedlali się na nim przez 40 lat. Nazwany został on Öræfi - po islandzku "pustka", tudzież "ląd brakującego wybrzeża". Öræfajökull wybuchł ponownie w 1727 roku - była to mniejsza erupcja wulkaniczna niż ta z 1362 roku, ale przyczyniła się do śmierci trzech osób, gdy powódź glacjalna z wulkanu zmyła dwie farmy. Liczba ofiar śmiertelnych erupcji Öræfajökull z 1362 roku pozostaje nieznana.

8 czerwca 1783 roku rozpoczęła się erupcja Lakagigar (rząd kraterów o długości 25 km), o której pisałem już przed laty, ale warto przypomnieć podstawowe fakty. Erupcja Laki wyprodukowała 15 km sześciennych lawy i doprowadziła do zniszczenia 75% upraw na Islandii, czego rezultatem była śmierć 10 000 ludzi z powodu głodu i chorób (lata 1783-86 zwane są na Islandii Móðuharðindin). W Europie pojawił się tzw. vog, inaczej "sucha mgła", "kwasowa mgła", "siarkowa mgła". Jak zanotował Brugmans (1787): "Po 24 czerwca w Groningen i wiejskich okolicach pojawiła się silna, trwała i bardzo gęsta mgła, której towarzyszył silny odór siarki. Wiele osób przebywających na świeżym powietrzu zmagało się z wysokim ciśnieniem, bólami głowy i miało kłopoty z oddychaniem." Depozycja fluoru zatruła strumienie i trawę uśmiercając 82 procent owiec, 77 procent koni i 53 procent bydła na Islandii. 20 procent ówczesnej populacji Islandii (10 000 osób) zmarło redukując populację wyspy do 40 000 ludzi. Erupcja Lakagigar zakończyła się 7 lutego 1784 roku po ośmiu miesiącach aktywności erupcyjnej sprowadzając na Europę za sprawą emisji SO2 jedną z najdłuższych i najsurowszych zim.

W latach 1821-23 wybuchał wulkan Eyjafjallajökull. Kolumna erupcyjna (tak jak w przypadku Laki) z tej erupcji była bogata w fluor. Nadmiar fluoru może prowadzić do uszkodzenia kości bydła, koni, owiec czy ludzi czy do zaburzenia pracy tarczycy i trzustki. Szkody były jednak umiarkowane: farmerzy odnotowali śmierć zwierząt hodowlanych w Eyjafjörður.

29 marca 1875 roku rozpoczęła się erupcja wulkanu Askja. Wskutek opadu popiołu oraz zatrucia strumieni i trawy ginęło bydło we wschodnich fiordach. Opad tefry z tej erupcji odnotowano w Polsce, Norwegii, Szwecji i w Niemczech. Erupcja Askja z 1875 roku przyczyniła się do fali emigracji z Islandii do Kanady (prowincja Manitoba) i USA. Z Askja wiąże się także tajemnica zniknięcia dwóch badaczy 10 lipca 1907 roku: Waltera von Knebela i Maxa Rudloffa, którzy wypłynęli łódką na jezioro kalderowe Öskjuvatn, po czym ślad po nich zaginął. Jezioro Öskjuvatn oraz sąsiadujące z nim jezioro kraterowe Viti (po islandzku "piekło") powstały właśnie w wyniku silnej erupcji z 1875 roku.

EDIT 10 lutego 2020 roku: Po krótkim kryzysie sejsmicznym i deformacji gruntu o godzinie 10.50 lokalnego czasu rozpoczęła się pierwsza w tym roku erupcja lawowa wulkanu Piton de la Fournaise na wyspie Reunion. Wschodnia flanka, wysokość ok. 2000 metrów, wylewy lawy z licznymi rozgałęzieniami. Na ten wulkan co roku można liczyć, jeśli chodzi o typowe dla niego szczelinowe erupcje efuzyjne.

środa, 5 lutego 2020

Aktywność sejsmiczna na obszarze wulkanicznym Michoacan-Guanajuato w Meksyku

Od stycznia 2020 roku trwa rój trzęsień ziemi w okolicach wulkanu Paricutin, obszar wulkaniczny Michoacan-Guanajuato w Meksyku. Miejscowa ludność jest zaniepokojona. Nie wiadomo czy są to trzęsienia ziemi o charakterze tektonicznym czy wulkanicznym. Obok islandzkiego zaczynam monitorować także ten rój trzęsień ziemi. Paricutin to słynny wulkan, który w 1943 roku powstał na polu kukurydzy meksykańskiego rolnika Dionisio Pulido.

Od 5 do 29 stycznia 1052 trzęsienia ziemi, w tym 17 powyżej magnitudy 4.0. Z tego co się orientuję rój trzęsień ziemi dalej trwa. Zawsze jest możliwość narodzin nowego wulkanu w Michoacan-Guanajuato.

Obszar wulkaniczny Michoacan-Guanajuato słynie z dwóch długotrwałych erupcji wulkanicznych: erupcji stożka żużlowego Jorullo w latach 1759−1774 oraz uformowania się stożka żużlowego Paricutin w 1943 roku i jego aktywności erupcyjnej w latach 1943-52 w rezultacie której popiół i lawa pokryły dwie wioski Paricutin i San Juan Parangaricutiro. Co ciekawe, Paricutin uchodzi za wulkan monogenetyczny, a to oznacza że jeśli dojdzie do nowej erupcji wulkanicznej to powinna ona mieć miejsce w innej (być może pobliskiej) lokalizacji.

Na zdj. Smartnav z 25 stycznia 2020 roku stożek żużlowy Paricutin.

W dniach 4 i 5 lutego zarejestrowano emisje popiołu z wulkanu Kadovar (Papua Nowa Gwinea) sięgające wysokości 2.1 km.

wtorek, 4 lutego 2020

Kuchinoerabujima oraz aktywność sejsmiczna na Reykjanes

3 lutego 2020 roku o godzinie 05.30 w nocy doszło do erupcji wulkanu Kuchinoerabujima (Mount Shindake, Kagoshima, Japonia), która wygenerowała obłok erupcyjny o wysokości 7 km oraz spływ piroklastyczny. Gorejąca chmura nie dotarła jednak do budynków zamieszkiwanych przez ludzi i nie wyrządziła żadnych szkód. Na zdjęciu z kamery moment erupcji z krateru Shindake.

W ostatnich dniach miało miejsce dużo trzęsień ziemi wokół Grindavik (populacja 3000 mieszkańców) wskazujących na akumulację magmy - dla przykładu dwa trzęsienia ziemi 1 lutego 2020 roku miały magnitudę 4.3 i 4.0. Monitoruję sytuację. Jeśli dojdzie tam do erupcji lawowej to na pewno o tym poinformuję.

poniedziałek, 27 stycznia 2020

Poziom niepewności dla wulkanu Þorbjörn na Islandii

Istnieje możliwość erupcji szczelinowej wulkanu Þorbjörn na Islandii zlokalizowanego na półwyspie Reykjanes, blisko osławionej atrakcji turystycznej Blue Lagoon (Bláu Lónið). Możliwa akumulacja magmy na zachód od tej mało znanej islandzkiej wulkanicznej góry. Zarejestrowana została inflacja gruntu oraz towarzyszący jej od 21 stycznia rój trzęsień ziemi. Inflacja gruntu wskazuje na niewielką intruzję magmy. Do ostatniej erupcji lawowej na Reykjanes doszło w latach 1210-1240, w tym do trzech epizodów efuzywnych w systemie wulkanicznym Svartsengi. Największa erupcja szczelinowa z tych epizodów uformowała pole lawowe Arnarseturshraun. Jestem ogromnie ciekaw czy dojdzie do jakiejkolwiek eskalacji tej aktywności w kierunku potencjalnej erupcji szczelinowej blisko Blue Lagoon, wioski Grindavik (populacja 3500 mieszkańców) i oddalonego o 22 km Międzynarodowego Lotniska Keflavik, które zapewne zostanie zamknięte. Ale być może akumulacja magmy ustanie bez żadnej aktywności erupcyjnej.

Niezawodny Tomasz Lepich podesłał mi zdjęcie wulkanu Thornbjorn, ja ze swojej strony wrzucam zdjęcie Bláu Lónið wykonane w kwietniu 2014 roku. Islandzcy naukowcy na dniach zainstalują więcej czujników sejsmicznych i GPS, by monitorować ten teren. Na razie nie ma żadnych ograniczeń co do wizytowania Blue Lagoon przez turystów.

W dniu wczorajszym filipiński wulkan Taal został objęty trzecim stopniem alarmu. Czyżby kryzys wulkaniczny dobiegał powoli końca? Przez ostatnie dni Taal emitował niewielkie obłoki pary o wysokości 50-800 metrów. Nadal zerkam na stronę Phivolcs i monitoruję aktywność sejsmiczną Taal, ale myślę że to już koniec.

czwartek, 16 stycznia 2020

Intruzja magmy pod kalderą wulkanu Taal

Filipiński wulkan Taal od pewnego czasu uspokoił się, ale to spokój pozorny. Wciąż w rejonie kaldery mają miejsce trzęsienia ziemi, rankiem 15 stycznia 2020 roku będąca odpływem jeziora Taal rzeka Pansipit wysycha, pęknięcia i szczeliny pojawiają się na budynkach i na drogach. Ma miejsce intruzja magmy czyli tzw. dajka. Pamiętam jak w sierpniu 2014 roku z zapartym tchem śledziłem propagację dajki w trakcie kryzysu wulkanicznego związanego z erupcją szczelinową Holuhraun na Islandii. Warto dodać iż szczeliny i pęknięcia otwierały się w trakcie śmiercionośnych erupcji Taal w latach 1754 i 1911. Dzisiaj ma miejsce ta sama sytuacja. Pęknięcia i rozpadliny w gruncie pojawiają się na południowy zachód od jeziora Taal - tam gdzie mają miejsce wulkaniczne trzęsienia ziemi.

Dla przypomnienia erupcja Taal 12 stycznia 2020 roku miała charakter eksplozywny, na północnym zboczu Volcano Island pojawiły się fontanny lawy, po czym otworzyły się nowe otwory erupcyjne. Co zatem może się wydarzyć w bliższej lub dalszej przyszłości?

1) reaktywacja starych otworów erupcyjnych bądź otwarcie się nowych na Volcano Island. Czyli erupcja szczelinowa.

2) zapadnięcie się (kolaps) głównego krateru na Volcano Island. Może dojść do interakcji wody z magmą, czego rezultatem będzie silna erupcja eksplozywna.

3) propagacja dajki (najbardziej optymistyczny scenariusz) zatrzymuje się bez aktywności erupcyjnej. Trudno powiedzieć co się wydarzy, ale sytuacja na razie jest nieciekawa.

Słynne jezioro kraterowe na Volcano Island jest obecnie pozbawione wody, co widać na zdjęciach wykonanych z drona przez dziennikarza Raffy Tima 16 stycznia 2020 roku. Dla kontrastu zamieszczam kilka świetnych zdjęć z początku listopada 2019 roku wykonanych przez Wojciecha Kuliga.

Przy okazji polecam zajrzeć na następujący fanpejdż i stronkę:

https://www.facebook.com/wikingiwilkolak/

http://wikingiwilkolak.pl/

EDIT 17 stycznia: W ciągu ostatniej doby aktywność erupcyjna wulkanu Taal jest niewielka. Emisje pary i słabe eksplozje mają miejsce z głównego krateru na Volcano Island. Szczeliny w Lemery, Agoncillo, Talisay i San Nicolas (prowincja Batangas) poszerzyły się o kilka centymetrów. Na północnym zboczu wulkanu zaobserwowano emitującą parę szczelinę. Wody jeziora Taal cofnęły się.

wtorek, 14 stycznia 2020

Sytuacja związana z wulkanem Taal - aktualizacja

Mamy 14 stycznia 2020 roku. Erupcja filipińskiego wulkanu Taal jest umiarkowana, ale być może to pozorny spokój. Chmura ciemnoszarego popiołu sięga wysokości 800 metrów. Aktywność sejsmiczna związana z erupcją wulkanu (wulkaniczne trzęsienia ziemi) powoduje powstawanie licznych szczelin i pęknięć w Agoncillo, Lemery Pansipit, Poblacion, Sangalang, Dayapan, Mahabang Dahiling, Sinisian. To rzecz jasna rejon kaldery Taal, która tym samym ulega deformacji. Opad popiołu ma miejsce w Lemery, Cuenca, Talisay, Taal czy Batangas. Mieszkańcy Volcano Island powracają mimo zakazu, by ratować zwierzęta hodowlane i domowe m.in. psy czy konie. Wulkanolodzy z PHIVOLCS obawiają się silnej erupcji eksplozywnej Taal w bliższej lub dalszej przyszłości. Pamiętać należy o potężnych i śmiercionośnych erupcjach tego wulkanu w latach 1754, 1911 i 1966. Nadal obowiązuje dla niego czwarty stopień alarmu. Pamiętać też należy że poprzednie erupcje Taal potrafiły trwać miesiącami, zatem trudno przewidzieć koniec obecnej aktywności erupcyjnej Taal.

Do tej pory ewakuowano blisko 16 000 ludzi. Zaleca się ewakuację wszystkich mieszkańców 14 km strefy wykluczenia wokół aktywnego krateru.

Ten post będzie aktualizowany do czasu silnej erupcji eksplozywnej Taal. Wówczas pojawi się nowy.

Na zdj. Iloizy Ocampo z 14 I 2020 roku widać przysypany popiołem dom na Volcano Island. Te zdjęcia pokazują dobitnie skalę żywiołu.

EDIT 15 I: Wskutek erupcji jezioro kraterowe Volcano Island zostało niemal kompletnie wydrenowane. Wewnątrz głównego krateru i na północnym zboczu wulkanu uformowały się nowe otwory erupcyjne. Intensywna aktywność sejsmiczna może wskazywać na intruzję świeżej magmy, a to może skutkować kontynuacją aktywności erupcyjnej w przyszłości. zdj. z drona Raffy Tima. EDIT: Jeziora kraterowego Taal nie ma na co wskazują zdjęcia wykonane dronem rankiem 16 stycznia. Wyschła także rzeka Pansipit, czego przyczyną jest aktywność sejsmiczna wulkanu i deformacja gruntu. Dziś wieczorem kolejny wpis.

Erupcja szczelinowa wulkanu La Cumbre na wyspie Fernandina (Wyspy Galapagos) obecnie ustała bądź spauzowała. Wylewy lawy pojawiły się na wysokości 1300-1400 metrów, a obłok gazu i pary sięgnął wysokości 3-3.5 km.

niedziela, 12 stycznia 2020

Erupcja lawowa wulkanu La Cumbre na wyspie Fernandina

12 stycznia 2020 roku o godzinie 18.15 rozpoczęła się erupcja lawowa wulkanu La Cumbre znajdującego się na wyspie Fernandina (Wyspy Galapagos, Ekwador). Na południowo-wschodniej flance wulkanu utworzyła się radialna szczelina erupcyjna emitująca lawę. Do ostatniej erupcji szczelinowej na Fernandina doszło w dniach 16-18 czerwca 2018 roku. Wyspę zamieszkują m.in. iguany, pingwiny, endemiczne szczury czy kormorany. Nie ma na niej populacji ludzkiej.

Rankiem 13 stycznia 2019 roku wulkan Taal kontynuuje niewielkie emisje popiołu i nadal jest objęty czwartym stopniem alarmu. Miasteczka w jego najbliższej okolicy np. Agoncillo czy Tagaytay są przysypane popiołem. Niektóre loty z Manili czy do Manili zostały anulowane. Aktywności erupcyjnej wulkanu wciąż towarzyszą trzęsienia ziemi. Na zewnątrz głównego krateru (północne zbocze) otworzyły się nowe centra erupcyjne. Obłok pary i popiołu nad wulkanem sięgnął wysokości 2 km. Miały miejsce sporadyczne epizody fontann lawy o wysokości 500 metrów. Opad popiołu wystąpił w Cuenca, Taal i Lemery (Batangas) na południowy zachód od Volcano Island.

Jestem ciekaw czy jezioro kraterowe i Vulcan Point nadal istnieją.

Wulkaniczne błyskawice wulkanu Taal

Mamy już czwarty stopień alarmu dla wulkanu Taal 50 km na południe od stolicy Filipin, Manili. Erupcja generuje setki wulkanicznych błyskawic powstających wskutek tarcia drobin popiołu w kolumnie erupcyjnej. Chmura popiołu i pary nad wulkanem sięga wysokości 16.8 km. Lotnisko Ninoy Aquino w Manili zawiesiło wszystkie loty pasażerskie do odwołania. Wokół aktywnego krateru rozciągnięta została 14 kilometrowa strefa wykluczenia. Erupcja ma charakter freatyczny bądź już freatomagmowy. Istnieje ryzyko spływów piroklastycznych oraz w powstania fal tsunami na jeziorze Taal. Ewakuacja objęła mieszkańców miasteczek Balete, San Nicolas i Talisay. Opad popiołu odnotowano w Cavite i Laguna, a nawet w Quezon City i Metro Manila.

Taal to bardzo niebezpieczny wulkan. Jego erupcja z głównego krateru 30 stycznia 1911 roku zrównała z ziemią kilka wiosek i uśmierciła 1335-1500 osób na Taal Island - wyspa była wówczas zamieszkana. Silna erupcja freatomagmowa 28 września 1965 roku uformowała nowy krater na południowo-zachodniej stronie Volcano Island. Obłok erupcyjny sięgnął wówczas wysokości 20 km. Płaska i turbulentna chmura piroklastyczna rozszerzyła się bocznie niszcząc wioski na brzegu jeziora i zabijając około 190 ludzi.

Zdj. Avi Borbon, Domcar Lagto i inni nieznani autorzy.

Erupcja freatyczna wulkanu Taal pierwszą wulkaniczną niespodzianką 2020 roku

Trzeci stopień alarmu dla filipińskigo wulkanu Taal - o godzinie 14.30 lokalnego czasu eksplozja freatyczna. Obłok erupcyjny nad wulkanem sięgnął wysokości 1.5 km. Trwają ewakuacje mieszkańców z okolic Taal. Od 26 marca 2019 roku miała miejsce aktywność sejsmiczna wulkanu. Opad popiołu ma miejsce w południowo-zachodnim sektorze Taal.

Zdj. Derrick Gerardo Manas, V. Mercado, Rainier Ramos.

W sobotę 11 stycznia przebudził się wulkan Kuchinoerabujima (Kagoshima, Japonia). Wulkan wyemitował obłok erupcyjny o wysokości 2 km, w przypadku Kuchinoerabujima istnieje ryzyko niebezpiecznych spływów piroklastycznych. To była pierwsza erupcja na wyspie od 2 lutego 2019 roku.

środa, 8 stycznia 2020

Nowy stożek wulkanu Anak Krakatau

Nowy stożek wulkanu Anak Krakatau, który uformował się w wyniku aktywności erupcyjnej pod koniec grudnia 2019 roku wznosi się na wysokość około 15 metrów. Jezioro kraterowe praktycznie zniknęło. Sytuacja na wyspie jest wciąż niestabilna, ale docierają tam lokalni tour operatorzy. Jestem pewien że można spodziewać się kolejnej fazy wzrostu i kolejnych eksplozji. Zdj. Peter Rendezvous/ Facebook 7 I 2020.

7 stycznia 2020 roku aleucki wulkan Shishaldin wygenerował obłok popiołu o wysokości 7 km. Z wulkanu schodzą trzy wylewy lawy, zarejestrowano wulkaniczne błyskawice.

Aktywność erupcyjną w styczniu 2020 roku wykazuje także wulkan Reventador w Ekwadorze. Targają nim silne eksplozje wulkaniańskie mające miejsce w nieregularnych interwałach czasowych 4 do 12 godzin. 6 stycznia - 36 eksplozji, 7 stycznia - 43. Kolumny erupcyjne nad wulkanem sięgają wysokości 1-2 km, rozżarzony materiał jest wyrzucany na odległość 1 km.

wtorek, 7 stycznia 2020

Grzegorz Gawlik w Meksyku: zdobycie Pico de Orizaba

4 stycznia 2020 roku polskiemu podróżnikowi Grzegorzowi Gawlikowi udało się wejść wraz z grupą na drzemiący meksykański wulkan Orizaba (5630 metrów wysokości). Na wierzchołku wulkanu było bardzo zimno i wietrznie, co spowodowało że padły baterie w aparatach, niemniej kilka zdjęć otrzymałem. Są wspaniałe. Co za piękny okazały krater!

Pico de Orizaba (Citlaltépetl) to jeden z najpiękniejszych wulkanów Ameryki Środkowej. Zawsze ośnieżony, choć zapewne w ciągu najbliższych dekad wskutek antropogenicznych zmian klimatycznych utraci lodowce i pokrywę śnieżną. Kolisty krater Orizaba ma wymiary 400 x 500 metrów i głębokość 300 metrów. Standardową trasą wspinaczkową na niego jest trasa przez lodowiec Jamapa. Z południowo-zachodniego zbocza wulkanu schodzi blokowy wylew dacytowej lawy o szerokości dochodzącej do 1.3 km i grubości 110 metrów. Citlaltépetl to nazwa aztecka oznaczająca Gwiaździstą Górę. Na niższych zboczach Citlaltépetl Aztekowie budowali świątynie, wioski i piramidy. Do ostatniej potwierdzonej erupcji Orizaba doszło w 1846 roku.

5 stycznia 2020 roku mają miejsce emisje popiołu z krateru Nakadake wulkanu Aso (Kiusiu, Japonia). 7 stycznia relatywnie silna eksplozja ma miejsce z jeziora kraterowego wulkanu Anak Krakatau (Indonezja). Aktywność erupcyjna pod koniec 2019 roku uformowała niewielki stożek o wysokości plus minus 10 metrów.

Rok zaczyna się w miarę spokojnie, na razie bez żadnych wulkanicznych niespodzianek.