Filipiny

BANAHAW - Stratowulkan Banahaw jest zlokalizowany 80 km na południowy wschód od Manili i jest częścią wulkanicznej grupy na którą składają się wulkany Banahaw (2158 m), San Cristobal (1470 m) i Banhao de Lucban (1870 m), stożek żużlowy Bayabobo i dwa maary. Wulkan uchodzi za świętą górę dla lokalnych społeczności. Banhao de Lucban to najmłodszy stożek w grupie znajdujący się na wschodnim zboczu wulkanu Banahaw. Został uformowany po lawinie gruzu z Banahaw. San Cristobal zaś znajduje się na zachodnim zboczu Banahaw i jest od niego morfologicznie młodszy. Uformowany został w ciągu ostatnich 2000 lat. Erupcje eksplozywne Banahaw w latach 1730, 1743, 1843 i 1909. Na zboczach Banahaw i San Cristobal znajdują się andezytowo-dacytowe kopuły lawowe. Do 1730 roku krater Banahaw o szerokości 2 km i głębokości 600 metrów zawierał jezioro - wtedy wydrenowałio formując lahary.

Filipiny

MALINDIG - Potencjalnie aktywny andezytowy stratowulkan o wysokości 1157 metrów na wyspie Marinduque. Wulkan posiada trzy wierzchołki oraz gorące źródła u zachodniego podnóża. Daty erupcji nieznane.

Filipiny

ISAROG - Andezytowy stratowulkan Isarog (1966 m) jest zlokalizowany na wschód od miasta Naga na południowym wschodzie wyspy Luzon. Wulkan posiada solfatary i gorące źródła oraz krater o szerokości 2.5 km. Data ostatniej erupcji nieznana. 8 listopada 1915 roku wokół i na wulkanie miały miejsce częste wstrząsy sejsmiczne. Z jego zboczy zeszły lawiny, ale do erupcji nie doszło.

Filipiny

MALINAO - Na północ od wulkanu Mayon i 3 km na zachód od miasta Malinao znajduje się obficie zalesiony i aktywny fumarolicznie stratowulkan Malinao (1548 m). Erupcje wulkanu eksplozywne ze spływami piroklastycznymi, co widać po materiałach na połnocno-wschodnim zboczu. Wschodnie zbocze Malinao wręcz oszałamia aktywnością solfatar i gorących źródeł. Przypuszczalna erupcja wulkanu w roku 1628. W 1980 roku doszło do geotermalnej eksplozji w termalnym obszarze Naglabong, w wyniku której ranna została jedna osoba. Muł i gorąca woda zostały wyrzucone na wysokość 350 metrów.

Filipiny

MASARAGA - Obficie zalesiony andezytowo-ryolitowy stratowulkan Masaraga (1328 m) znajduje się na północny zachód od wulkanu Mayon. Na jego zboczach odnajdziemy grube wylewy lawy. Masaraga uchodzi za wulkan wygasły. Aktywność w holocenie.

Filipiny

POCDOL MOUNTAINS - Wulkaniczny masyw Pocdol Mountains (znany także jako kompleks Bacon-Manito, 1102 m) jest zlokalizowany pomiędzy zatoką Saragon a Albay Gulf na południu wyspy Luzon. Stożki wulkaniczne w zachodniej części kompleksu są zerodowane natomiast we wschodniej cechują się morfologicznie młodym wyglądem. Obszar fumarol oraz gejzer znajdują się w pobliżu wierzchołka andezytowego masywu. Daty erupcji nieznane.

Japonia

BAYONNAISE ROCKS - Podmorski wulkan zlokalizowany 408 km na południe od Tokio w archipelagu Wysp Izu. Jego erupcje począwszy od XIX wieku miały miejsce z Myojin-sho, post-kalderowej kopuły lawowej uformowanej na północno-wschodniej krawędzi zatopionej kaldery o szerokości 8-9 km. Podmorskie erupcje zaobserwowano także w innych miejscach kaldery oraz poza kalderą.

Tragedia statku badawczego "Kaiyo Maru No. 5"

Statek badawczy "Kaiyo Maru No. 5" wypłynął z Tokio w rejs 23 września 1952 roku, aby badać podmorską topografię w pobliżu Bayonnaise Rocks. Wpływając na miejsce erupcji 24 września nagle został zniszczony. Zginęła cała załoga: 31 osób. Odnotowano tsunami o wysokości 2 metrów przez 28 minut pędzące od miejsca erupcji. Amerykańskie hydrofony na Hawajach zmierzyły odgłosy podmorskich eksplozji. Wrak statku odkryto na południe od Bayonnaise Rocks. Na jego pokładzie stwierdzono fragmenty lawy i pumeksu. Erupcja uformowała wysepkę o długości 150 metrów, szerokości 100 metrów i wysokości 30 metrów. Zniknęła ona pod wodą 23 września.

Daty erupcji Bayonnaise Rocks: 1896, 1906, 1915, 1934, 1946, 1952-53, 1954, 1955, 1957, 1958, 1959, 1960, 1970, 1971?, 1979?, 1980?, 1983?, 1986?, 1987?, 1988?.

Japonia

MIKURAJIMA - Mała skalista wysepka wulkaniczna w archipelagu wysp Izu na Morzu Filipińskim 200 km na południe od Tokio pomiędzy wyspami Miyakejima i Hachijojima. Jej populacja liczy 351 osób. Najwyższym punktem wyspy jest drzemiący stratowulkan Oyama o wysokości 851 metrów. Na wyspie znajdują się kopuły lawowe, podziemne jezioro mineralne, lasy oraz wodospad Shirataki. Wody wokół Mikura-jima zamieszkują delfiny. Ostatnia erupcja na wyspie miała miejsce około 6000 lat temu.

Japonia

KOZUSHIMA - Wyspa wulkaniczna o wymiarach 4 x 6 km w archipelagu wysp Izu na którą składa się 18 ryolitowych kopuł lawowych oraz materiały piroklastyczne. Najwyższa z kopuł lawowych Tenjo-yama mierzy 574 metry i została uformowana w trakcie erupcji w roku 838.

Daty erupcji na wyspie: 832, 838.

Japonia

NIIJIMA - Wyspa wulkaniczna Niijima w archipelagu wysp Izu jest długa na 11 km i szeroka jedynie na 2.5 km. Składa się na nią 8 niskich ryolitowych kopuł lawowych w dwóch grupach. Kompleks Mukai-yama oraz kopuła lawowa Achiyama na północnym krańcu wysepki zostały uformowane w trakcie erupcji w latach 840 i 886. Kopuły Shikineyama i Zinai-to formują dwie maleńkie wysepki na południowy zachód i na zachód od Niijima. W XX wieku odnotowano roje trzęsień ziemi na wyspie.

Japonia

KIKAI - 45 km od południowego wybrzeża wyspy Kiusiu znajduje się wyspa wulkaniczna Tokara-Iwo-jima o wymiarach 5.5 x 2.5 km i o populacji liczącej 140 osób. Wyspa formuje północną krawędź zatopionej kaldery Kikai - pozostałości kolosalnej erupcji gigantycznego wulkanu. Iwo-dake to zaś ryolitowa kopuła lawowa na wschodnim krańcu wysepki Tokara-Iwo-jima będąca źródłem kilku eksplozywnych erupcji w czasach historycznych. Około 6300 lat temu kalderą Kikai targnęła kolosalna erupcja. Spływy piroklastyczne dotarły na odległość 100 km do południowej wyspy Kiusiu, popiół opadł na Hokkaido 1700 km na północ, erupcja wyprodukowała 150 km sześciennych tefry. Jej siła w skali VEI = 7 czyli taka jak erupcje Santorynu, Tambora i Crater Lake. W styczniu 1988 roku z kopuły Iwo-dake emisje popiołu sięgały wysokości 500 metrów. Maj 1988 roku - kolejna erupcja z kopuły Iwo-dake, opad popiołu na wyspie w sierpniu i październiku tego roku. Małe erupcje Iwo-dake od października 2000 do grudnia 2001 roku, 7-8 czerwca 2003 roku (chmura popiołu sięga wysokości 1 km), w marcu do września 2004 roku (chmura popiołu sięga wysokości 1.5 km).

1934-35 Ostatnia magmowa erupcja kaldery Kikai, której owocem jest wysepka Showa-Iwo-jima oraz kopuła lawowa o tej samej nazwie.

Daty erupcji Kikai (Iwo-dake): 1914?, 1934-35, 1988, 1997, 1998-99, 2000-01, 2002, 2003, 2004, 2013.

Japonia

KUCHINO-SHIMA - Wyspa wulkaniczna Kuchino-shima w archipelagu wysp Riuku ma wymiary 7 x 3 km, jej populacja liczy 140 mieszkańców. Na wyspie znajdują się dwa andezytowe stratowulkany oraz łańcuch kopuł lawowych. Najwyższa z kopuł lawowych Mae-dake mierzy 628 metrów. Ostatnia erupcja magmowa na wyspie miała miejsce około 1200 lat temu.

Japonia

NAKANO-SHIMA - Najbardziej zaludniona wyspa archipelagu wysp Riuku o populacji liczącej 167 osób zamieszkującej wioskę Toshima. Jej wymiary: 9 x 5 km. Na otoczonej przez rafy koralowe wyspie znajduje się andezytowy stratowulkan Nakanoshima (On-take) o wysokości 979 metrów. Z jego krateru do 1944 roku wydobywana była siarka. W styczniu 1914 roku doszło do erupcji mułu. W 1949 roku wulkan wyemitował chmurę popiołu. W porze deszczowej krater On-take wypełnia się wodą.

Japonia

KOGAJA-JIMA - Mała wysepka wulkaniczna w archipelagu wysp Riuku, 26 km na zachód od wyspy Nakano-shima. Wulkan (andezytowa kopuła lawowa) Kogaja-jima o wysokości 301 metrów jest aktywny fumarolicznie na nadbrzeżnych klifach.

Japonia

AKUSEKI-JIMA - Wyspa wulkaniczna Akuseki-jima znajduje się w archipelagu wysp Riuku. Większość wyspy otaczają strome klify. Do wyspy można dotrzeć jedynie promem "Ferry Toshima" wypływającym dwukrotnie w ciągu tygodnia z Kagoshima. Populacja wyspy liczy 77 osób, a źródłem ich wody pitnej jest deszczówka. Wymiary wysepki: 3.2 x 2.5 km, najwyższy punkt zwie się Mitake (584 m). Wyspa jest stratowulkanem, na który składają się dwa stare somma wulkany: Biro-yama i Naka-dake. Na północy wyspy grubość lawy wynosi aż 100 metrów. Wylew pumeksu Uezon zlokalizowany jest na płaskowyżu w pobliżu wioski o tej samej nazwie. 22 lipca 2009 roku w środę setki ludzi zgromadziło się na wysepce, aby zaobserwować zaćmienie Słońca. Wyspa słynie także z lokalnej boskiej istoty - zamaskowanego Boga Boze.

Japonia

MUTSU-HIUCHI-DAKE - Najbardziej na północ wysunięty wulkan wyspy Honsiu czyli andezytowo-dacytowy stratowulkan Mutsu-Hiuchi-dake (781 m) znajdujący się na półwyspie Shimokita po raz ostatni wybuchł 50 000 lat temu. Wulkan jest aktywny fumarolicznie.

Japonia

OSORE-YAMA - Stratowulkan Osore-yama o wysokości 787 metrów znajduje się na półwyspie Shimokita. Posiada kalderę o szerokości 5 km otoczoną przez zerodowane kopuły lawowe. Ostatnia słabo udokumentowana erupcja Osore-yama miała miejsce w roku 1787. Roje trzęsień ziemi odnotowano pod wulkanem w drugiej połowie XX wieku.

Japonia

TOWADA - Największe jezioro kalderowe w Japonii zlokalizowane na granicy między prefekturami Aomori i Akita położone na wysokości 400 metrów nad poziomem morza będące kalderą aktywnego wulkanu. Głębokość 327 metrów, kolor wód jasnoniebieski. Potężne erupcje wulkaniczne miały miejsce 55 000, 25 000 i 13 000 lat temu, ostatnia w roku 915 zdewastowała okoliczne obszary spływami piroklastycznymi, popiół z niej pokrył większość rejonu Tohoku przyczyniając się do zmian klimatycznych, głodu i epidemii zarazy.

Japonia

MEGATA - Trzy bazaltowo-dacytowe maary na półwyspie Oga na północny zachód od miasta Akita, a mianowicie Ichinomegata (średnica 600 m), Ninomegata oraz Sannomegata. Te dwa ostatnie są usytuowane na wschód i południe od zatoki Toga, która także jest maarem powstałym 450 000 lat temu. Ostatnia erupcja Megata miała miejsce mniej niż 4000 lat temu.

Japonia

KANPU - Niski stratowulkan Kanpu (355 m) jest zlokalizowany na półwyspie Oga na północny zachód od miasta Akita. Ostatnia jego erupcja obejmująca wylewy lawy i pumeksu miała miejsce 2700 lat temu. Na szczycie Kanpu znajduje się obserwatorium astronomiczne.

Japonia

AKITA-YAKE-YAMA - Lokalizacja: północna Honsiu, na zachód od wulkanu Hachimentai, typ: wulkan złożony. Główny stożek Yake-yama posiada w szerokim na 600 metrów kraterze małą kopułę lawową Onigajo. Na wschód od Yake-yama znajduje się stratowulkan Tsugamori z szerokim na 2 km centralnym kraterem. 4 km na południe od Yake-yama jest zlokalizowana płaska kopuła lawowa Kuroshimori. Ostatnia magmowa erupcja Akita-Yake-yama uformowała kopułę lawową Onigajo przeszło 5000 lat temu. W ciągu ostatnich 100 lat wszystkie erupcje freatyczne wulkanu były małe i produkowały w dużej mierze muł. 16 sierpnia 1997 roku - mała erupcja freatyczna zaobserwowana przez grupę turystów. Trwała 70 minut i została uwieczniona na górnym zdjęciu.

Daty erupcji Akita-Yake-yama: 807?, 1678?, 1867, 1887, 1890, 1929, 1948, 1949, 1951, 1957, 1997.