Eksplozywna aktywność wulkanu Colima

Eksplozywna aktywność wulkanu Colima wciąż trwa, choć intensywność eksplozji targających tym stromym wulkanem jest niewielka. Mają jednak miejsce sporadyczne rozżarzone lawiny schodzące na odległość do 1 km od krateru. Trwa powolna ekstruzja gęstej lawy formującej kopułę lawową. Mają miejsce emisje popiołu w związku z aktywnością eksplozywną Colima.

Tungurahua, Reykjanes i Sinabung

4 kwietnia o godzinie 18.10 lokalnego czasu rozpoczęła się eksplozywna erupcja wulkanu Tungurahua w Ekwadorze. Chmura popiołu sięgnęła wysokości 10 km. Ze stożka zeszły małe spływy piroklastyczne. O 18.16 doszło do kolejnej eksplozji, a od 18.24 miała miejsce ciągła emisja popiołu. Opad popiołu i lapilli miał miejsce w Bilbao, Choglontus, Chacauco i Cusúa.

4 kwietnia rój trzęsień ziemi pod wulkanem (systemem wulkanicznym) Reykjanes 40 km na południowy zachód od Reykjaviku. Najsilniejsze trzęsienie ziemi miało magnitudę 3.5. Rój trwał tylko przez godzinę.

Sumatrzański wulkan Sinabung nadal wykazuje aktywność. W nocy jego kopuła lawowa żarzy się. Z wylewu lawy schodzą rozżarzone lawiny. Wokół wulkanu obowiązuje strefa wyłączenia o długości 5 km. Kilka wiosek objęła permanentna ewakuacja - ich mieszkańcy zamieszkają gdzie indziej. Od 24 listopada 2013 roku wulkan Sinabung jest objęty czerwonym alarmem.

Erupcje wulkanów Ubinas i Reventador

W mediach głośno o silnym trzęsieniu ziemi (magnituda 8.2) u wybrzeży Chile, którego epicentrum znajdowało się 95 km na północny zachód od Iquique. Zginęło 5 osób, pojawiło się dwumetrowe tsunami. Najbliższym wulkanem oddalonym o 200 km od epicentrum trzęsienia ziemi jest Isluga. Jak trzęsło w Chile możecie zobaczyć tutaj (jeśli już trzęsie w Chile to porządnie):

https://www.youtube.com/watch?v=34E37jK6cFY&feature=youtu.be&app=desktop

Tymczasem w Peru wulkan Ubinas (na dolnym zdjęciu) kontynuuje erupcję. Targają nim małe i umiarkowane eksplozje generujące chmury erupcyjne sięgające wysokości 2 km. Ewakuacja objęła mieszkańców wioski Querapi. Aktywność erupcyjną wykazuje także ekwadorski wulkan Reventador w formie częstych małych eksplozji popiołu i wylewu lawy na górnym wschodnim zboczu.

Yellowstone się budzi? A Puy de Dome?

30 marca 2014 roku o godzinie 6.34 rano miało miejsce płytkie trzęsienie ziemi o magnitudzie 4.8 na głębokości 7 km w Yellowstone National Park, a konkretnie z epicentrum zlokalizowanym 4 mile na północ północny wschód od Norris Geyser Basin, w centrum wznoszenia gruntu. Było ono jednym z trzęsień ziemi, które rozpoczęły się w Yellowstone 27 marca - do 30 marca naliczono ich co najmniej 25. Oczywiście prasę ogarnęła histeria i pojawiły się głosy, że kaldera Yellowstone wybuchnie! Niemniej owo trzęsienie ziemi było najsilniejsze od 22 lutego 1980 roku. Nie ma jednak podstaw sądzić, że dojdzie do erupcji wulkanicznej Yellowstone, tym bardziej supererupcji.

Inna ciekawostka: pod francuskim wulkanem Puy de Dome (na dolnym zdjęciu) odnotowano rój trzęsień ziemi o maksymalnej magnitudzie 2.5. Zastanawiające. :-) Początek przyszłej aktywności wulkanicznej w Owernii?

Z samolotu widziano obłok popiołu sięgający wysokości 3 km nad wulkanem Anak Krakatau. Dane satelitarne wskazują jednak na brak chmury erupcyjnej.

Trwa umiarkowana aktywność eksplozywna wulkanu Ubinas w Peru.

Emisja popiołu Gunung Merapi

Miała miejsce erupcja (przypuszczalnie freatyczna) jawajskiego wulkanu Merapi, która wygenerowała obłok erupcyjny sięgający wysokości 3 km. Opad popiołu i piasku odnotowano w kilku wioskach np. w Glagaharjo i Kepuharjo. Merapi co pewien czas daje o sobie znać emitując popiół - nie zanosi się (przynajmniej na razie) na długotrwałą erupcję, ale warto ów niebezpieczny wulkan starannie monitorować.  Zdjęcie z Twittera.

Wczoraj wybuchł sumatrzański wulkan Marapi. Popiół opadł we wioskach Batipuh i Tanahdatar.

W kraterze peruwiańskiego wulkanu Ubinas rośnie kopuła lawowa (jej średnica obecnie 120 metrów). Żarzy się w nocy. Wulkan emituje obłok pary i SO2, który sięga wysokości 1800 metrów ponad krater, co widać na dolnej fotografii. 

Powódź glacjalna na Grímsvötn

Glacjalna powódź (jökulhlaup) rozpoczęła się pod wulkanem Grímsvötn. Poziom wody jest przybliżony do glacjalnej powodzi z listopada 2012 roku. Woda z powodzi zapewne nie dotrze do drogi na Skeiðarársand czy do mostu nad rzeką Gígjukvísl. Przypomnijmy, że ów most został posadowiony w miejsce poprzedniego zmytego przez jökulhlaup w 1996 roku (na zdjęciach). Nie mogę jednak znaleźć żadnej informacji, że dzisiejszy jökulhlaup to rezultat subglacjalnej erupcji Grímsvötn.

Niusy z Papui Nowej Gwinei: obłok SO2 nad wulkanem Ulawun, odnotowano erupcję wulkanu Karkar z chmurą popiołu sięgającą wysokości 2.4 km.

Aktywność wulkaniczna w dniach 24-25 marca

1) Etna - Trwająca bez przerwy od 21 stycznia 2014 roku aktywność strombolijska w New SE Crater jest kontynuowana w tym tygodniu. Zaobserwowano kilka emisji popiołu np. 18 marca 2014 roku. Kilka małych wylewów lawy na zachodniej ścianie Valle del Bove.

2) Fuego - Częste eksplozje strombolijskie (co 6-8 godzin), niektóre z nich emitują obłoki popiołu sięgające wysokości 1.2 km. Opadające rozżarzone odłamki powodują rozżarzone lawiny na górnym zboczu stożka.

3) Reventador - Emisje gazu i popiołu. Ekwadorski wulkan na zdjęciu.

4) Popocatepetl - Regularne emisje gazu i popiołu sięgające wysokości 300 metrów ponad krater.

5) Nishinoshima - Obecnie aktywne pozostają dwa stożki. Większy wyrzuca dużo świeżej lawy formując proto-stratowulkan o stromych zboczach. Mniejszy zawiera niewielkie jezioro lawy emitując popiół; schodzą z niego strumienie lawy. Na wyspie uformowały się także szczeliny z których wylewa się lawa. Zdjęcia Japanese Coast Guard są niesamowite.

Copahue, Etna i Poas

Podwyższono stopień alarmu na pomarańczowy dla wulkanu Copahue w Chile. Powód? Wzrost aktywności sejsmicznej sugerujący obecność świeżej magmy w hydraulice wulkanu. Brak aktywności powierzchniowej poza wzrostem emisji SO2. Czy są to oznaki przyszłej aktywności erupcyjnej? Czas pokaże. W większości przypadków intruzje magmy pod wulkanami nie dosięgają powierzchni, a więc nie dochodzi do erupcji. Podobnie może być (ale nie musi) z islandzką Heklą. 20 i 21 marca odnotowano dwa trzęsienia ziemi pod Heklą - oba o magnitudzie 1.2; odpowiednio na głębokości 7.1 i 9.1 km.

Rankiem 19 marca doszło do kolejnej niewielkiej erupcji freatycznej wulkanu Poas w Kostaryce. Eksplozja wyrzuciła muł, wodę i odłamki skalne na wysokość 100 metrów. Takie sporadyczne eksplozje freatyczne targają wulkanem od 2006 roku i w przyszłości można spodziewać się kolejnych.

Dawno nie pisałem o Etnie, zatem czas to nadrobić. Aktywność strombolijska w New SE Crater Etny trwa od 16-17 marca nieprzerwanie. Ma miejsce niewielka efuzja lawy.

Na zdjęciu Antonioetna/Youreporter.it New SE Crater Etny w dniu 21 marca 2014 roku.

Jeszcze raz o Hekli

Jak donosi mbl.is od 2006 roku w komorze magmowej Hekli znajduje się więcej magmy niż przed ostatnią erupcją islandzkiego wulkanu w 2000 roku. Doszło do niej dokładnie 79 minut po wystąpieniu pierwszego zarejestrowanego trzęsienia ziemi. Nie oznacza to jednak, że przyszła erupcja Hekli będzie większa niż ta ostatnia i przedostatnia (w 1991 roku). Tego dowiemy się gdy wulkan wybuchnie. Islandzkie media informują, że wejście na Heklę jest obecnie obarczone ryzykiem. Zaleca się na wulkan nie wspinać. No cóż, jednym z moich planów pod koniec kwietnia jest wejście na Heklę, więc zobaczymy czy ono wypali. Musi wypalić!

Nius: http://www.mbl.is/frettir/innlent/2014/03/17/kvikusofnun_meiri_i_heklu_en_arid_2000/

Swoją drogą drażnią mnie już czysto spekulatywne artykuły, że Hekla jest na krawędzi erupcji.Tak naprawdę już od 2006 roku islandzki wulkan był przez islandzkich geologów brany pod uwagę jako kandydat do kolejnej erupcji (pomijam Katlę, gdyż histeria na punkcie erupcji tego wulkanu była na szczęście krótkotrwała, Katla milczy od 1918 roku). Hekla wybuchnie w przyszłości, to pewne. Ale wulkany nie chodzą tak jak w zegarku. I to jest w nich najpiękniejsze.

http://www.dailymail.co.uk/sciencetech/article-2584628/Is-Icelandic-volcano-erupt-Experts-warn-Hekla-starting-bulge-magma.html

Uśpiona Hekla

Statystycznie większość erupcji islandzkiego wulkanu Hekla miała miejsce wiosną/wczesnym latem (pomiędzy styczniem a majem). Z racji tego, że pod koniec kwietnia zamierzam odwiedzić Islandię, w tym i Heklę zastanawiam się czy słynny islandzki wulkan się nie przebudzi. Kiedyś wierzchołek Hekli pokrywał niewielki lodowiec - silna erupcja wulkanu w 1947 roku unicestwiła go niemal całkowicie i już nigdy w pełni się nie uformował.

Hekla słynie także ze swojej asejsmiczności. Od czasu ostatniej erupcji wulkanu w 2000 roku do marca 2013 roku miały na niej miejsce 53 trzęsienia ziemi. W ciągu dwóch ostatnich tygodni miało natomiast miejsce na islandzkim wulkanie 15 trzęsień ziemi. Jeśli dojdzie do przyszłej erupcji Hekli (a na pewno dojdzie) to będzie ona mieć miejsce godzinę-dwie po wystąpieniu roju trzęsień ziemi.

W okresie 1200-1900 Hekla wybuchała raz/dwa razy w ciągu wieku. Każda z tych erupcji zaczynała się fazą pliniańską bądź sub-pliniańską produkującą tefrę, a niektóre z nich kończyły się dłużej trwającą efuzją lawy. Od 1970 roku Hekla wybucha statystycznie co 9-10 lat. Od 1104 roku tefrochronologicznie i historycznie naliczono 18 erupcji tego islandzkiego wulkanu. Zdjęcie Sigurjóna Sindrasona przedstawia wulkan w 2000 roku.

Nowe erupcje wulkanu Slamet

Nowe erupcje trzeciego najwyższego wulkanu w Indonezji (po Kerinci i Semeru), czyli jawajskiego Slamet zaobserwowano wczoraj wieczorem. Eksplozje wygenerowały obłoki popiołu sięgające wysokości 800-1000 metrów ponad wierzchołek. Zanim doszło do erupcji Slamet miał miejsce wzrost aktywności sejsmicznej (441 umiarkowanych trzęsień ziemi i 9 wulkanicznych). W poniedziałek wieczorem o godzinie 20:06 lokalnego czasu doszło do pierwszej eksplozji wulkanu. Wibrowały szyby w pobliskim obserwatorium. Drogi prowadzące do wulkanu zamknięto. Poza tym nic specjalnego się nie dzieje: aktywność wulkaniczna na świecie jest bardzo umiarkowana. Przykładowo także jawajski Merapi 10 marca wypuścił obłok popiołu sięgający wysokości 1.5 km.

Zdjęcie z Twittera.

Bainbridge Rocks jedną z pereł Wysp Galapagos

Na Bainbridge Rocks składają się trzy skaliste wysepki w pobliżu południowo-wschodniego wybrzeża wyspy Santiago. Jedna z tych wysepek to zerodowany wulkaniczny krater w którym znajduje się zachwycające słonowodne jeziorko o turkusowej barwie, które przywabia flamingi. Obserwacja flory i fauny Wysp Galapagos skłoniła Karola Darwina do sformułowania głośnej teorii ewolucji.

Walą się antyczne zabudowania Pompejów. W poniedziałek na skutek ulewnych deszczów zawaliła się ściana będąca częścią warsztatu zlokalizowanego na rogu Via Nola i częściowo odrestaurowanego. Wcześniej zawaliła się część ściany grobowca oraz część łuku podtrzymującego Świątynię Wenus. Zaniedbania w Pompejach są przerażające.

"Pompeje" (2014) Paula W.S Andersona

Nie mam zamiaru recenzować nowego blockbustera historyczno-katastroficznego skupiwszy się na obsadzie czy scenariuszu. W kategoriach czysto rozrywkowych "Pompeje" (2014) Paula W.S. Andersona są całkiem przyjemnym wypełniaczem czasu z historią miłosną, zemstą i krwawymi walkami gladiatorów w tle. Bardziej interesuje mnie "realizm geologiczny" filmu, tudzież jego brak. Czyli można by rzec ostatnie pół godziny filmu, kiedy Wezuwiusz z hollywoodzkim rozmachem niszczy Pompeje. Do tej pory geolodzy i archeolodzy spierają się jak Wezuwiusz wyglądał przed katastrofalną erupcją w 79 roku. Przykładowo Strabon w "Geografii" porównuje Wezuwiusza do bardziej aktywnej Etny. Odnaleziony w ruinach Pompejów fresk "Bacchus i Wezuwiusz" ukazuje wulkan jako górę o stromych zboczach i pojedynczym wierzchołku. Zbocza Wezuwiusza pokryte są winnicami i obrośnięte lasami, na co wskazuje także Strabon, który jednak wspomina, że wierzchołek Wezuwiusza był płaski, bez wegetacji, pokryty szczelinami. Być może tak właśnie Wezuwiusz wyglądał przed katastrofalną erupcją w roku 79. Erupcja ta uformowała krater, który uległ zniszczeniu w trakcie późniejszej erupcji wulkanu w roku 472. Od czasu erupcji wulkanu w 1631 roku Wezuwiusz wyglądał tak jak wygląda obecnie: dwa wierzchołki uformowane na krawędzi kaldery Monte Somma, w tym wewnętrzny Wielki Stożek. Zatem wygląd wulkanu zapewne został na potrzeby filmu nieco podkoloryzowany.

Niewątpliwym plusem filmu jest realistyczne ukazanie Pompejów - filmowcy używali LIDARu (połączenia lasera z teleskopem) oraz zdjęć z lotu ptaka, aby jak najdokładniej odwzorować strukturę (tkankę miejską) Pompejów. Realistycznie pokazano ruch spływów piroklastycznych; to, że spód gorejącej chmury porusza się szybciej niż część szczytowa. Kiedy gorejąca chmura zwalnia i osiada na przystanku końcowym tworzy się nowy obłok erupcyjny (tzw. obłok Feniksa). Natomiast eksplodujące bomby wulkaniczne wyrzucane przez wulkan to już gruba przesada. Przykładowo Koloseum w Pompejach jest świetnie zachowane, bez śladów uszkodzeń czy zawalenia. Podobnie powstałe na skutek trzęsień ziemi szczeliny bez dna, które pochłaniały łodzie, rydwany, ludzi, itd. Tsunami niszczące Pompeje też jest dyskusyjne: nie ma dowodów na ogromne lawiny schodzące z Wezuwiusza, które mogły spowodować powstanie niszczących fal czy też na pionowe przesunięcie morskiego dna. Poza tym gdzie jest wybrzeże w Pompejach? Nie zachowało się do współczesnych czasów. Mimo tych niedociągnięć na "Pompeje" (2014) warto się wybrać do kina - choćby dla znakomitej roli Kiefera Sutherlanda jako zbrodniczego Senatora.

Nius z ostatniej chwili: zintensyfikowała się aktywność erupcyjna wulkanu Pacaya w Gwatemali. Wulkan wyrzuca rozżarzone bomby wulkaniczne na wysokość do 200 metrów, a na jego zachodnim zboczu pojawił się nowy wylew lawy. Chmura erupcyjna nad kraterem MacKenney sięgnęła wysokości 3 km.

Kolejna erupcja freatyczna wulkanu Poas w 2014 roku

Miała ona miejsce po południu 25 lutego 2014 roku i pokryła kamerę mułem. Eksplozje freatyczne na wulkanie Poas mają miejsce relatywnie często. Są one jednak niebezpieczne, więc jeśli ktoś akurat wtedy znajduje się na kraterze wulkanu może szybko stracić życie. Woda wsiąka w pory krateru i się podgrzewa do stanu wrzenia szybko eksplodując i generując kolumnę pary.

I jeszcze słówko o erupcji Kelud z 14 lutego 2014 roku. Kopuła lawowa powstała w trakcie aktywności wulkanu w 2007 roku została zniszczona - na jej miejscu pojawił się parujący krater. Kelud podlega teraz biernemu odgazowaniu, co potrwa przez jakiś czas... zatem ryzyko kolejnej silnej erupcji jest oddalone w czasie... dopóki nie zacznie się formować nowa kopuła lawowa. Realne zagrożenie mogą natomiast stanowić spowodowane przez opady deszczu lahary.

Galeria Oysteina Lunda Andersena z miejsca erupcji (22 luty 2014 roku):

http://www.oysteinlundandersen.com/Volcanoes/Kelud/Kelud-Volcano-Indonesia-February-2014.html

Na zdjęciach erupcja freatyczna Poas z 25 lutego 2014 roku i satelitarne zdjęcie Gunung Kelud po erupcji z 14 lutego.

UPDATE: 26 lutego o godzinie 16.15 lokalnego czasu miała miejsce erupcja popiołu wulkanu Marapi. która spowodowała jego opad w promieniu 3 km od wulkanu. Od stycznia 2014 roku naliczono 57 bardzo małych erupcji sumatrzańskiego Gunung Marapi.

Spokojnie pod kątem aktywności wulkanicznej

Niewiele się dzieje od czasu silnej erupcji wulkanu Kelud na Jawie. W jego kraterze może formować się nowa kopuła lawowa. 16 i 19 lutego doszło do słabych emisji popiołu z krateru Nakadake (kaldera Aso). 14 lutego miała miejsce niewielka erupcja freatyczna bądź hydrotermalna wulkanu Poas w Kostaryce. Wyraźnie osłabła aktywność erupcyjna wulkanu Tungurahua w Ekwadorze. Poza tym emisje gazu i pary zaobserwowano z wulkanu Chirinkotan (Kuryle) w dniu 17 lutego. Stwierdzono anomalię termiczną na wulkanie Tofua (Tonga) - i to w zasadzie jedyna nowość w ostatnim tygodniu. Obszar wysepki Nishinoshima (Japonia) powiększył się ponad dwukrotnie za sprawą wylewów lawy. Silniejsza niż zazwyczaj erupcja wulkanu Sakurajima dzisiejszego wieczoru (o 23:10 lokalnego czasu) wygenerowała obłok popiołu sięgający wysokości 3 km, której towarzyszyły wulkaniczne błyskawice i wyrzucanie rozżarzonego materiału. Potem miały miejsce ciągłe emisje popiołu.

Po weekendzie wybieram się do kina na "Pompeje" (2014) Paula W.S Andersona, a Wy? Niewiele sobie jednak po tym seansie obiecuję. Na zdjęciu wulkan Tofua, w tle wulkan Kao.

16 luty - niusy wulkaniczne

- Sinabung (Sumatra) - erupcja wulkanu wciąż trwa, choć jest osłabiona. Ma miejsce powolna ekstruzja kopuły lawowej. Od czasu do czasu mają także miejsce lawiny gruzu i spływy piroklastyczne. Ewakuowani stopniowo wracają do domów (za wyjątkiem mieszkańców wiosek położonych do 3 km od Gunung Sinabung).

- Kelud (Jawa, Indonezja) - wulkan obecnie emituje gęsty obłok pary i popiołu, ale nie dochodzi do nowych eksplozji. Ilość wyemitowanego SO2 w trakcie erupcji była umiarkowana - nie spowoduje nawet krótkotrwałych zmian klimatycznych. Według danych satelitarnych kolumna erupcyjna sięgnęła maksymalnej wysokości aż 27 km. Wybuchający Kelud na dolnym zdjęciu.

- Ubinas (Peru) - Dwie małe eksplozje freatyczne miały miejsce w piątek 14 lutego (Walentynki, jedna z nich na zdjęciu). Wygenerowały obłoki pary i popiołu sięgające wysokości 1.5-2 km. Odór siarki dało się odczuć w odległości 5 km od wulkanu. Foto: służba cywilna Peru.

- Pacaya (Gwatemala) - słaba aktywność strombolijska w kraterze MacKenney; pierwsza od czasu paroksyzmu erupcyjnego Pacaya z dnia 10 stycznia 2014 roku.

- San Miguel (Salwador) - trwa rój trzęsień ziemi oraz towarzyszące mu drgania. Emisje gazu na wysokość 500 metrów ponad krater. Zwiększona emisja SO2. Od 27 stycznia miało miejsce 109 trzęsień ziemi pod północnym zboczem San Miguel.

Erupcja wulkanu Kelud zakończona?

Erupcja jawajskiego wulkanu Kelud nie spowodowała jednak większego kataklizmu. Z powodu ograniczonej widoczności zamknięto trzy międzynarodowe lotniska w Yogyakarta, Solo i Surabaya. 2.5 centymetrowa warstewka popiołu pokryła Surabaya. Dwie osoby zginęły w dystrykcie Malang, gdy pod ciężarem popiołu zawaliły się na nie dachy budynków mieszkalnych. Odgłosy wybuchu wulkanu słyszano w odległości 200 km. Z racji tego, że większość ewakuowanych powróciła już do swoich domów mogę uznać, że gwałtownie eksplozywna erupcja Kelud zakończyła się. Wulkan zapewne rozsadził kopułę lawową w kraterze. Szacowana siła erupcji: 4 w skali VEI.

EDIT: A jednak nie do końca... Kelut nadal emituje parę i popiół, a emisjom towarzyszą drgania. Liczba ewakuowanych wynosi 76388 ludzi, ale dalsze ewakuacje trwają - umieszczono ich w 293 schroniskach. Doliczyć należy kolejne trzy ofiary śmiertelne - dwie z powodu kłopotów z oddychaniem wskutek opadu popiołu, jedna zginęła w wypadku samochodowym w trakcie ewakuacji. Wszystkie pochodziły z wioski Pandasari oddalonej o 7 km od wulkanu, którą pokryło 20 cm popiołu. Rozdysponowano 350 000 masek pyłowych.

Pliniańska faza erupcji trwała przez trzy godziny. Sama erupcja była nieco mniejsza od erupcji Grimsvötn w 2011 roku, niemniej to trzecia 4 w skali VEI od tamtego roku. Dla porównania erupcja Kelud w 1990 roku (także 4 w skali VEI) uśmierciła 32 osoby. Opad popiołu pokrył rozległe obszary Jawy, a nawet miasto Jogja oddalone od Kelud o 500 km, a także historyczną świątynię buddyjską Borobudur. Erupcję spowodowała juwenilna magma, która szybko dotarła na powierzchnię. Ewakuowano ponad 100 000 ludzi. Do piątku anulowano 586 lotów. Erupcja Kelud wyprodukowała 120-140 milionów metrów sześciennych tefry. Odnotowano jedne z największych w historii wulkanicznych fal infradźwiękowych. Kolumna erupcyjna nad Kelud sięgnęła wysokości do 20 km. Wioska Pandan Sari (Ngantang) została całkowicie zniszczona. Ponad 1 metr tefry opadł miejscami, a w domostwach warstwa popiołu wyniosła 30 cm. Cieszyć się tylko należy, że z Kelud nie zeszły spływy piroklastyczne, gdyż destrukcja byłaby jeszcze większa. Do mniejszej erupcji wulkanu doszło jeszcze w niedzielę 16 lutego rano - obłok popiołu sięgnął wysokości 1 km.

Erupcja jawajskiego wulkanu Kelud

13 lutego 2014 roku o godzinie 22:50 lokalnego czasu budzi się kolejny indonezyjski wulkan Gunung Kelud na Jawie. Chmura popiołu sięga wysokości 10 km. Erupcji towarzyszą wyładowania atmosferyczne. Trwa ewakuacja ludności w promieniu 10 km od wulkanu, a popiół opada w odległości nawet 15-40 km od Kelut zawalając dachy budynków. Póki co zdjęcia indonezyjskich użytkowników Twittera nie są zbyt wyraźne, ale to absolutnie świeży nius.

EDIT: O godzinie 23:23 kolumna erupcyjna nad Kelut sięgnęła wysokości 17 km! Do godziny 00.05 naliczono łącznie 7 wybuchów wulkanu. Walentynki w Indonezji rozpoczęły się wybuchowo.

Poza tym także w dniu dzisiejszym  o godzinie 16.44 lokalnego czasu doszło do niewielkiej eksplozji wulkanu San Miguel w Salwadorze. Trwała ona 10 minut i wygenerowała obłok popiołu o wysokości 500 metrów. To pierwsza aktywność erupcyjna San Miguel od czasu erupcji wulkanu 29 grudnia 2013 roku. I być może prekursor silniejszej aktywności erupcyjnej w przyszłości. 

Pomarańczowy poziom alarmu dla wulkanu Kelud

10 lutego 2014 roku PVMBG podniósł poziom alarmu na trzeci (pomarańczowy, siaga) dla jawajskiego stratowulkanu Kelud (Kelut). Od XIII wieku Gunung Kelut wybuchał 30-krotnie - w XX i XXI wieku w latach 1901, 1919 (zginęło 5000 ludzi), 1951, 1966, 1990 oraz w 2007/2008. W promieniu 10 km od Kelut mieszka 135 000 ludzi. W latach 2007/2008 rozpoczęła się ekstruzja kopuły lawowej w kraterze wulkanu, co doprowadziło do opróżnienia jeziora kraterowego. W ciągu ostatnich dni zaobserwowano wzrost aktywności sejsmicznej Kelut charakteryzujący się obecnością płytkich wulkanicznych trzęsień ziemi wskazujących na ruch magmy, a także niewielką deformację gruntu. Na zdjęciu kopuła lawowa Gunung Kelud.

Poza tym emisja popiołu z wulkanu Bagana (Papua Nowa Gwinea) oraz niemal ciągłe emisje popiołu z wulkanu Tungurahua (Ekwador) z obłokami erupcyjnymi sięgającymi wysokości 3-4 km.

Piękne miejsca: Ilhéu de Vila Franca

Przenieśmy się na moment na portugalskie Azory (9 wulkanicznych wysp zgromadzonych w 3 grupach). 500 metrów od wybrzeża wyspy São Miguel znajduje się wysepka Ilhéu de Vila Franca nazwana od Vila Franca do Campo, uprzedniej stolicy São Miguel. Wysepka Ilhéu de Vila Franca stanowi krater starego podmorskiego wulkanu i jest jednocześnie rezerwatem natury. Ściany krateru porasta endemiczna roślinność, a po jej środku znajduje się naturalne koliste jezioro połączone z oceanem wąskim kanałem zwanym Boquete. W kanale ma miejsce cyrkulacja wody pomiędzy oceanem a laguną, w której pływają ryby, skorupiaki, algi. Na wysepce wypatrywano wielorybów, służyła także jako punkt militarny, a nawet winnica. Od 1983 roku Ilhéu de Vila Franca została zamieniona w rezerwat natury. Wysepkę można zwiedzać codziennie od czerwca do września. W 2012 roku odbyły się tutaj zawody skoków i nurkowania z klifu w ramach Red Bull.

7 luty 2014 rok: aktywność wulkaniczna

- Fuego (Gwatemala) - intensywna aktywność strombolijska, częste małe/umiarkowane eksplozje wyrzucające rozżarzony materiał na wysokość 100 metrów, chmury popiołu nad Fuego sięgają wysokości 500 metrów. Eksplozjom towarzyszą fale uderzeniowe. Wylew lawy na wyższym południowym stoku wulkanu zmniejszył się do 75 metrów długości.
- Santiaguito/ Santa Maria (Gwatemala) - sporadyczne małe/umiarkowane eksplozje, wylewy lawy na zboczach kopuły lawowej Caliente.
- Dukono (Halmahera, Indonezja) - intensywna aktywność eksplozywna (strombolijska) z chmurami popiołu.
- Reventador (Ekwador) - intensywne odgazowanie wulkanu, słabe eksplozje oraz emisje popiołu, sygnał sejsmiczny umiarkowanie intensywny.
- Tungurahua (Ekwador) - wulkan wykazuje aktywność erupcyjną - częste eksplozje, chmury popiołu sięgają wysokości 3-4 km. Eksplozjom towarzyszą silne fale uderzeniowe. Opad popiołu odnotowano w Pondoa, Runtún, Triunfo i Río Verde.
- Colima (Meksyk) - sporadyczne eksplozje wulkanu. 
- Etna (Sycylia, Włochy) - wylew lawy z New SE Crater plus aktywność strombolijska. Być może dojdzie niebawem do kolejnego paroksyzmu erupcyjnego. 
- Barren Island (Andamany) - mały obłok pary i popiołu wskazujący na aktywność erupcyjną wulkanu. 
- Sinabung (Sumatra, Indonezja) - Erupcja trwa, z wulkanu co pewien czas schodzą spływy piroklastyczne. Ponad 30 000 ewakuowanych wciąż przebywa w 42 czasowych schronieniach, tymczasem indonezyjski rząd chce zwabić turystów na miejsce erupcji i stworzyć dla nich dogodne punkty obserwacyjne. No cóż... do obejrzenia video ze spływu piroklastycznego i dust devils Photovolcanica:

https://www.youtube.com/watch?v=tzbIdE51jcg&feature=player_embedded 

Bezpośrednie ofiary śmiertelne erupcji Sinabung

Przedwczoraj czyli 1 lutego bawiłem się na koncercie Fields of the Nephilim w Warszawie, a tymczasem wulkan Sinabung uśmiercił bezpośrednio pierwsze ofiary. Rankiem 1 lutego w wiosce Suka Meriah dwa umiarkowanie duże spływy piroklastyczne zabiły 16 osób, a 3 ciężko poparzyły. Wioska znajdowała się w trzykilometrowej strefie wyłączenia (exclusion zone), ale na skutek fatalnej piątkowej decyzji lokalnych władz części ewakuowanych (13828 osobom) zezwolono na powrót do 16 wiosek. Wśród ofiar śmiertelnych byli czterej uczniowie, ich nauczyciel oraz dziennikarz lokalnej telewizji. Wioska Suka Meriah znajdowała się w odległości 2.7 km od krateru wulkanu. Dostęp do niej był zakazany.

Poza tym przedwczoraj wieczorem doszło do silnego paroksyzmu erupcyjnego wulkanu Tungurahua. Obłok popiołu nad wulkanem sięgnął wysokości 10-15 km, miały miejsce spływy piroklastyczne, które dotarły na odległość 8 km. Eksplozje powodowały wibrowanie szyb w oknach.

Artykuł z Daily Mail (pierwsze trzy zdjęcia to wulkan Tungurahua, kolejne to Sinabung):

http://www.dailymail.co.uk/news/article-2550079/Volcano-eruption-kills-14-people-Indonesia-ash-sent-spewing-miles-air.html