Islandia

GEYSIR - Wulkaniczny system Geysir w dolinie Haukadalur (południowo-zachodnia Islandia) obejmuje zerodowany bazaltowy wulkan centralny oraz plejstoceńskie ryolitowe kopuły lawowe. Obszar geotermalny Geysir obfitujący w gejzery znajduje się na południowy zachód od kopuły lawowej Laugarfjall i jest jedną z najczęściej odwiedzanych atrakcji geologicznych Islandii.

Islandia

KERLINGARFJOLL - Ryolitowy i glacjalnie zerodowany stratowulkan Kerlingarfjöll (1488 m) uchodzi za część systemu wulkanicznego Hofsjökull. W centrum kompleksu o szerokości 5 x 7 km znajdują się dwie kaldery, w których odnajdziemy ryolitowe kopuły lawowe oraz aktywne gorące źródła i fumarole. Daty erupcji nieznane.

Islandia

HOFSJOKULL - Podlodowcowy wulkan Hofsjökull (1782 m) znajduje się pod pokrywą lodowca Hofsjökull. Wulkan posiada kalderę o średnicy 11 x 7 km i o głębokości 600 metrów. Boczne szczeliny na północ i wschód pokrywy lodowej wyprodukowały wylewy bazaltowej lawy w holocenie. Daty erupcji nieznane.

Islandia

HVERAVELLIR - Stratowulkan Hveravellir (1360 m) znajduje się pod lodowcem Langjökull w południowo-zachodniej Islandii. Jego kaldera znajduje się pod lodem. Wulkan tarczowy Kjalhraun na wschód od Langjökull wyprodukował 11 km sześciennych lawy 7800 lat temu. Kilka małych wulkanów tarczowych zostało skonstruowanych przy bocznych systemach szczelin, w tym mały wulkan tarczowy przy ogromnym wylewie lawy Hallmundahraun, który został wyprodukowany w trakcie erupcji w roku 950.

Islandia

HENGILL - Wulkaniczny system Hengill jest zlokalizowany na zachodnim brzegu jeziora Thingvallavatn w południowo-zachodniej Islandii i składa się ze szczelin, rzędów kraterów oraz małych wulkanów tarczowych, a także z postglacjalnych wylewów lawy. Ostatnia erupcja w Hengill miała miejsce 1900 lat temu. Hengill jest aktywny sejsmicznie - pomiędzy 1994 a 1998 rokiem miało tutaj miejsce ponad 80 000 małych trzęsień ziemi.

Islandia

BRENNISTEINSFJOLL - Brennisteinsfjöll to rząd wulkanicznych kraterów oraz małych wulkanów tarczowych na wschód od jeziora Kleifarvatn. Szeroki obszar pokrywają strumienie postglacjalnej bazaltowej lawy. Daty erupcji w latach: 1000?, 1188?, 1341.

Islandia

REYKJANES - Wulkaniczny system Reykjanes na południowo-zachodnim krańcu półwyspu Reykjanes obejmuje rozległy teren postglacjalnych kraterów i małych wulkanów tarczowych (np. Sandfellshæd - na zdjęciu). Jego częścią jest także podmorski wulkaniczny system Reykjaneshryggur (ostania erupcja w roku 1926). Niektóre z podmorskich erupcji Reykjaneshryggur uformowały efemeryczne wysepki. Silne trzęsienie ziemi w roku 2000 obniżyło wody jeziora Kleifarvatn o 5 metrów. Krisuvik blisko południowego krańca jeziora posiada gorące źródła i baseny mułu.

Daty erupcji Reykjanes: 1211, 1226-27?.

Daty erupcji Reykjaneshryggur: 1179, 1211, 1223, 1231, 1238, 1240, 1422, 1583, 1783, 1830-31, 1879, 1884?, 1926, 1966, 1970?.

Islandia

KVERKFJÖLL - Rozległy subglacjalny stratowulkan na północno-wschodnim krańcu lodowca Vatnajökull. Zidentyfikowano dwie jego eliptyczne kaldery o średnicy 8 x 5 km. Od XVII wieku odnotowano kilka subglacjalnych erupcji Kverkfjöll (1920 m), inne miały miejsce z wulkanu Bardarbunga na zachodzie.

Daty erupcji Kverkfjöll: 1655, 1729, 1929, 1959, 1968, 2013.

Islandia

BARDARBUNGA - Pod północno-zachodnią częścią pokrywy lodowca Vatnajökull znajduje się stratowulkan Bárdarbunga o wysokości 2009 metrów i posiada kalderę o szerokości 10 km i głębokości 700 metrów. Pokrewne mu systemy szczelinowe to Veidivötn i Trollagigar. Erupcja szczelinowa w Thjorsarhraun (8500 lat temu), która wyprodukowała największy holoceński wylew lawy na Ziemi miała miejsce z systemu Veidivötn. Erupcja Bárdarbunga w roku 1477 była potężna i miała siłę 5 w skali VEI. Subglacjalny system Loki-Fögrufjöll znajdujący się na południowy zachód od wulkanu Bárdarbunga także stanowi część systemu wulkanicznego Bárdarbunga. Częste trzęsienia ziemi w Bárðarbunga wskazują, że wulkan wybuchnie prędzej czy później. 26 września 2010 odnotowano np. ponad 30 trzęsień ziemi w pobliżu Bárðarbunga.

Daty erupcji Bárdarbunga: 940?, 1080?, 1159?, 1410?, 1477, 1706, 1707, 1712, 1716, 1717, 1726, 1729, 1766, 1769, 1797, 1807?, 1862-64, 1872?, 1902-03, 2014-15.

Meksyk

DURANGO - Szeroki obszar wulkaniczny Durango o powierzchni 2100 km kwadratowych obejmuje ponad 100 bazanitowych stożków żużlowych i lawowych w północno-centralnym Meksyku. Kompleks maarów La Breña-El Jagüey składa się z dwóch skrzyżowanych maarów, z których większy La Breña o szerokości 1400 metrów obejmuje kilka zagnieżdżonych stożków żużlowych. Ostatnia erupcja w Durango miała miejsce kilka tysięcy lat temu.

Meksyk

SANGANGUEY - Stratowulkan Sangangüey (2353 m) znajduje się na zachodnim wybrzeżu Meksyku, 50 km od Pacyfiku. To zerodowany andezytowy i dacytowy wulkan z iglicą lawową na wierzchołku. Jego północno-zachodnie oraz południowo-wschodnie zbocza są upstrzone 45 stożkami żużlowymi. Według legend indiańskich erupcja wulkanu miała miejsce w roku 1742. Aktywność fumaroliczną odnotowano w 2003 roku.

Meksyk

MASCOTA - Obszar wulkaniczny Mascota w pobliżu miasta o tej samej nazwie obejmuje 87 stożków żużlowych i kopuł lawowych oraz wylewów lawy. Najmłodsza erupcja Volcán Malpaís wyprodukowała morfologicznie młody wylew andezytowej lawy mający zapewne kilka tysięcy lat.

Meksyk

SIERRA LA PRIMAVERA - Wulkaniczny kompleks Sierra la Primavera jest zlokalizowany na zachód od drugiego największego miasta Meksyku Guadalajara. Obejmuje kalderę o szerokości 11 km, częściowo wypełnioną przez jezioro oraz kopuły lawowe (najmłodsza na zdjęciu zwie się Cerro El Colli). W wulkanicznym kompleksie Sierra la Primavera odnajdziemy gorące źródła. Ostatnia erupcja miała miejsce 30 000 lat temu.

Meksyk

LOS AZUFRES - Obszar wulkaniczny Los Azufres znajduje się 200 km na północny zachód od Mexico City i posiada aktywny system geotermalny. Składa się z plejstoceńskiej kaldery o szerokości 18 x 20 km częściowo wypełnionej przez ryolitowo-dacytowe kopuły lawowe. Ostatnie paroksyzmy erupcyjne Los Azufres miały miejsce w przedziale czasowym od 38 000 do 26 000 lat. Od 1982 roku obszar geotermalny generuje elektryczność. W 1985 roku na dwa miesiące przed trzęsieniem ziemi o sile 8.1 w skali Richtera miała miejsce nadmierna koncentracja radonu w Los Azufres. Radon jest radioaktywnym gazem szlachetnym z okresem połowicznego rozpadu 3.2 dnia. Spotykamy go m.in w piwnicach budynków, w których osiada po wydostaniu się z ziemi.

Meksyk

ZITACUARO-VALLE DEL BRAVO - Wulkaniczny obszar Zitácuaro-Valle de Bravo zlokalizowany w centralnym Meksyku, 80 km na południowy zachód od Mexico City obejmuje wulkany tarczowe, kopuły lawowe i stożki żużlowe otaczające miasto Heroica de Zitácuaro i jest skonstruowany w mioceńskiej kalderze Las Tres Chicas o szerokości 30 km. Precyzyjne liczby: 120 stożków żużlowych, 1 wulkan tarczowy, 7 kopuł lawowych i 2 kompleksy kopuł lawowych. Ostatnia erupcja w roku 3050 p.n.e plus minus 1000 lat. Na zdjęciu dacytowa kopuła lawowa Cerro el Cacique (3200 metrów wysokości).

Meksyk

CHICHINAUTZIN - Obszar wulkaniczny Chichinautzin o długości 90 km znajduje się 36 km na południe od Mexico City (pomiędzy stratowulkanami Popocatepetl i Nevado del Toluca) i obejmuje stożki żużlowe i wulkany tarczowe. Długość wylewów lawy waha się od 1 do 21.5 km, a ich grubość od 0.5 do 300 metrów. 1670 lat temu doszło do erupcji stożka scorii Xitle (3930 m) - najwyższego punktu Chichinautzin. Wówczas ogromny wylew bazaltowej lawy pokrył obszary agrokulturowe, piramidy Cuicuilco i prehiszpańskie centra urbanistyczne. Erupcje stromboliskie, także typu Surtsey oraz hawajskie, monogenteyczne wulkany to m.in Tlaloc, Tlacotenco, Cuauhtzin, Hijo del Cuauhtzin, Teuhtli i Ocusacayo. Nadto 200 stożków scorii i hydromagmowych oraz 10 kopuł lawowych. 13-kilometrowy wylew lawy dociera do Mexico City.

Meksyk

PAPAYO - Postglacjalna kopuła lawowa Papayo o wysokości 3600 metrów mieści się w pobliżu wulkanu Iztaccíhuatl (15 km na południowy zachód) i jest źródłem ogromnych wylewów lawy, które dotarły na odległość aż 10 km. Lawy z Papayo pokrywają glacjalne moreny w wieku 12 000 lat. Na zachodniej stronie wylewy lawy otaczają stożek piroklastyczny Iztaltetlac.

Meksyk

IZZTACIHUATL - Trzeci najwyższy wulkan Meksyku (po Popocatepetl i Orizaba) czyli stratowulkan Iztaccihuatl znajduje się w południowo-zachodnim Meksyku i mierzy 5230 metrów. Zaczął wybuchać 1.5 miliona lat temu, a jego erupcje obejmowały wylewy lawy i gorejące chmury. 21 hektarów wulkanu pokrywa lodowiec zwany Ayoloco. Iztaccihuatl czyli "Kobietę w bieli" oddziela siodło Paso de Cortés od aktywnego wulkanu Popocatepetl. Data ostatniej erupcji nieznana.

Aktywność sejsmiczna wulkanu Ranakah

24 sierpnia 2011 roku odnotowano 10 płytkich wulkanicznych trzęsień ziemi pod indonezyjskim wulkanem Ranakah, a 25 sierpnia 6. Wstrząsy sejsmiczne mogą zakłócić kopułę lawową, co spowoduje ryzyko spływów piroklastycznych, które miały miejsce w trakcie erupcji Ranakah w 1988 roku. Nie wolno zbliżać się do wierzchołka wulkanu.

W dniu dzisiejszym czyli 1 września 2011 roku doszło do małej erupcji stożka Shinmoedake wulkanu Kirishima. Chmura popiołu sięgnęła wysokości 500 metrów. I tą informacją wita nas wrzesień.

http://kirishima-live.jpn.org/

Na zdjęciu erupcja wulkanu Kirishima w dniu 26 stycznia 2011 roku.