Kuryle, Rosja

TAO-RUSYR - Kaldera Tao-Rusyr na południu wyspy Onekotan jest po prostu przepiękna. Wypełnia ją błękitne jezioro Kal'tsevoe o szerokości 7 km. Andezytowy post-kalderowy stożek Krenitzyn Peak (1325 m) formuje wyspę o szerokości 4 km na jeziorze kalderowym. Kreniztyn Peak posiada krater o szerokości 350 metrów i głębokości 100 metrów. W trakcie erupcji w 1952 roku uformowana została kopuła lawowa na wybrzeżu wysepki.

Kuryle, Rosja

CHIRINKOTAN - Szeroka na 3 km wysepka Chirinkotan stanowi wierzchołek podmorskiego wulkanu (wysokość 724 metry nad poziomem morza). Stratowulkan posiada kalderę o szerokości 1 km i głębokości 300-400 metrów. Wylewy lawy z krateru dotarły do północnych wybrzeży niezamieszkanej wysepki. W kwietniu 1979 doszło do erupcji wulkanu, które trwały do kwietnia 1980 roku i obejmowały wylewy lawy oraz emisje popiołu. 11 października 1986 roku zaobserwowano emisję popiołu z Chirinkotan sięgającą wysokości 800 metrów. Wybuch wulkanu w 1884 roku zaobserwował angielski kupiec skór Captain Snow.

Daty erupcji Chirinkotan: 1760?, 1884, 1900, 1955?, 1979-80, 1986, 2013, 2015.

Kuryle, Rosja

KUNTOMINTAR - Stratowulkan Kuntomintar (828 m) jest zlokalizowany na południowym krańcu wyspy Shiashkotan. Centralny stożek wypełnia kalderę o wymiarach 4.5 x 5.5 km w której ma miejsce aktywność fumaroliczna. Daty erupcji nieznane.

Kuryle, Rosja

URATAMAN - Lokalizacja: północ wyspy Shimushir. Północno-wschodni kraniec wyspy formuje plejstoceńska kaldera o szerokości 7.5 km. Północno-zachodnią część kaldery wypełnia zatoka Brouton w kształcie półksiężyca. Andezytowy somma wulkan Urataman (678 m) znajduje się w południowo-wschodniej części kaldery. Przy północnym zboczu posiada dwa stożki żużlowe, a przy północno-zachodnim kopułę lawową. Data ostatniej erupcji nieznana.

Kuryle, Rosja

MEDVEZHIA - Wulkaniczny kompleks Medvezhia składa się z dwóch nakładających się na siebie kalder o wymiarach odpowiednio 14 x 18 km i 10 x 12 km. Powierzchnia kalder obejmuje kopuły lawowe, stożki żużlowe, pola lawy i małe jezioro. Wzdłuż wschodnio-zachodniej linii na wschodniej stronie kompleksu zostały skonstruowane cztery blisko położone od siebie stratowulkany: Medvezhii, Sredny, Tukap i Kudriavy. Kudriavy (jego wiek ocenia się na 2000 lat) i Tukap posiadają aktywne fumarole. Najbardziej na zachód znajdujący się stożek post-kalderowy czyli kopuła lawowa posiada szereg bocznych stożków scorii - jeden z nich wyprodukował wylew lawy o długości 4.5 km docierający do jeziora Slawnoe. Erupcja wulkanu w 1883 roku wyprodukowała bazaltowo-andezytowe wylewy lawy w zachodnim kraterze. 7 października 1999 roku doszło do małej erupcji freatycznej, która utworzyła nowy krater o głębokości 35 metrów i szerokości 30-40 metrów. Emisje popiołu sięgały wysokości 400 metrów. Erupcję wywołały silne opady deszczu po długim okresie suszy. Aktywne fumarole zlokalizowane są na krawędzi i zboczu kopuły lawowej we wschodnim kraterze.

Daty erupcji Medvezhia (ze stożka Kudriavy): 1778, 1883, 1958, 1999.

Kuryle, Rosja

BARANSKY - Andezytowo-dacytowy stratowulkan Baransky (1132 m) jest zlokalizowany na wyspie Iturup. Wylewy lawy z Baransky dotarły na odległość 4.5 km do Pacyfiku. Jedyna erupcja Barańsky odnotowana w czasach nowożytnych miała miejsce w roku 1951 i była mała. Wierzchołek wulkanu oraz jego boczne kratery charakteryzują się intensywną aktywnością solfatar. W 1992 roku doszło do słabej eksplozji hydrotermalnej w wydrążonej studni na południowo-zachodnim bocznym obszarze termalnym obejmującym gejzery i gorące źródła.

Erupcja wulkanu Karangetang na wyspie Siau

W piątek 5 sierpnia indonezyjski wulkan Karangetang na wyspie Siau (wyspy Sulawesi) zaczął produkować obłoki popiołu sięgające wysokości 600 metrów. W dniu dzisiejszym (8 sierpnia 2011 roku) wulkanem targnęła silna eksplozja, a z jego zboczy zeszły gorejące chmury wywołując paniczną ucieczkę wśród ludzi. W jej trakcie jeden mężczyzna został ranny. Ze stoków Karangetang ewakuowano 600 miejscowych.

Wzrost aktywności Marapi na Sumatrze plus Etna

W Polsce szerokim echem odbiło się ostatnio samobójstwo lidera Samoobrony Andrzeja Leppera, ale ja nie o tym chcę pisać, lecz o aktywności stratowulkanu Marapi na Sumatrze. Erupcje Marapi są słabe (w skali VEI = 1-2), ostatnia z nich miała miejsce w 2004, a ta z 1975 roku spowodowała ofiary śmiertelne. 30 kwietnia 1979 roku powstały pod wpływem silnych opadów deszczu lahar z Marapi zdewastował uprawy i pięć wiosek i zabił 80 ludzi. Marapi w pierwszych dniach sierpnia wyprodukował kilka szarych obłoków popiołu sięgających wysokości 1 km. Osiem eksplozji towarzyszyło wzrostowi aktywności sejsmicznej wulkanu. Strefa zagrożenia rozciąga się na odległość 3 km od Marapi.

W nocy z 5 na 6 maja doszło do kolejnego paroksyzmu erupcyjnego Etny z przepięknymi fontannami lawy, wylewem lawy schodzącym w kierunku Valle del Bove i aktywnością strombolijską. No cóż, sycylijska Etna nigdy nie zawodzi. Dziewiąty paroksyzm erupcyjny Etny w tym roku - niezły bilans, nieprawdaż?

3 sierpnia 2011 roku doszło do kolapsu (zapadnięcia się) krateru Pu'u O'o i wydrenowania z niego jeziora lawy.

Na zdjęciach nocna erupcja Etny (the Southeast Crater) z 5-6 sierpnia i aktywność sumatrzańskiego Marapi.

Jutro ciąg dalszy Kuryli plus galeria kaczawska czyli polskie wygasłe wulkany.

Kamczackie wulkany w trakcie erupcji - galeria

Kluczewska Sopka, Koriacka Sopka, Karymsky i Kizimen.

W najbliższym czasie wybieram się ponownie na Szlak Wygasłych Wulkanów na Pogórzu Kaczawskim, toteż na Kuryle zapraszam za kilka dni.

Kuryle, Rosja

BOGATYR RIDGE - Stratowulkan Bogatyr Ridge (1634 m) na południowym zachodzie wyspy Iturup składa się z 8-10 stożków i eksplozywnych kraterów wraz z większym stratowulkanem Stokap na południowo-zachodnim krańcu masywu. Największy krater zawiera jezioro. Wylewy lawy z wulkanu Stokap dotarły zarówno do Pacyfiku, jak i do Morza Ochockiego. Brak danych o erupcjach Bogatyr Ridge.

Kuryle, Rosja

ATSONUPURI - Bazaltowy stratowulkan Atsonupuri (1206 m) formuje półwysep dołączony z południowo-zachodnią częścią wyspy Iturup niskim przesmykiem o wysokości 30 metrów. Erupcje Atsonupuri w czasach nowożytnych strombolijskie - odnotowano je dwie w latach 1812 i 1932.

Kuryle, Rosja

BERUTARUBE - Andezytowy stratowulkan Berutarube o wysokości 1220 metrów formuje południowo-zachodni kraniec wyspy Iturup. Posiada aktywne fumarole siarkowe w kraterze centralnym. Od kaldery Lvinaya Past oddziela Berutarube siodło. Wulkan przestał być aktywny kilkaset lat temu. Jego niepotwierdzona erupcja miała miejsce w 1812 roku.

Kuryle, Rosja

SMIRNOV - Smirnov (1189 m) to andezytowy stratowulkan o łagodnych zboczach znajdujący się na zachód od wulkanu Tiatia na północno-zachodnim krańcu wyspy Kunaszyr. Południowa strona Smirnov jest mocno zerodowana przez lodowce. Na południowy zachód od Smirnov znajduje się późno-plejstoceński stratowulkan Rurui, nieco wyższy od Smirnov i z obszarem termalnym na zachodnim zboczu. Daty erupcji Smirnov nieznane.

Kuryle, Rosja

MENDEELEV - Andezytowo-dacytowy stratowulkan Mendeelev (888 m) znajdujący się w południowej części wyspy Kunaszyr przecinają dwie zagnieżdżone kaldery o średnicach 6-7 km (większa) i 3-3.5 km (mniejsza). Najmłodsza (zagnieżdżona kaldera) ma wymiary 1 x 1.5 km uformowana w trakcie dużej erupcji sub-arealnej. Potem miała miejsce ekstruzja kopuły lawowej (około 2550 lat temu), a eksplozywna aktywność erupcyjna trwała przez kilka wieków. Jedyną udokumentowaną erupcją Mendeelev jest słaba erupcja freatyczna w 1880 roku. Wulkan jest aktywny fumarolicznie z regularnymi emisjami pary i gazów. Dla przykładu w 1984 roku temperatura fumaroli Revushchaya osiągnęła 130 stopni Celsjusza i wyprodukowała wylew płynnej siarki.

Kuryle, Rosja

GOLOVNIN - Kaldera Golovnin o szerokości 4-5 km jest najbardziej na południe wysuniętym wulkanem Kuryli. Znajduje się zaledwie 33 km od wyspy Hokkaido na południowym krańcu wyspy Kunashir (Kunaszyr). Na północ od wulkanu jest zlokalizowane gorące jezioro kalderowe Goryachee o wymiarach 1 x 2.5 km. Na północnym brzegu jeziora ma miejsce aktywność solfatar - odbywa się ona także w eksplozywnych kraterach. W 1848 roku doszło do umiarkowanej eksplozji w kalderze.

Budzą się wulkany...

31 lipca na zdjęciu satelitarnym NASA widać chmurę popiołu, którą wyprodukował wulkan Anak Krakatau w cieśninie Sundajskiej. Obłok powędrował na zachód.

Podniesiony został poziom alarmu do drugiego dla wulkanu Marapi na Sumatrze na skutek jego aktywności sejsmicznej.

Późnym wieczorem 1 sierpnia 2011 roku na północnym zboczu Sciara del Fuoco wulkanu Stromboli pojawił się wylew lawy. To pierwsza efuzja lawy poza kraterem Stromboli od nocy 11-12 grudnia 2010 roku.

Minęły dwa miesiące aktywności erupcyjnej chilijskiego wulkanu Puyehue-Cordon Caulle. Wulkan wybuchł 4 czerwca i nie zanosi się, że prędko przestanie.

Kamczatka

ZHUPANOVSKY - Wulkaniczny masyw Zhupanovsky składa się z czterech nakładających się na siebie stratowulkanów skonstruowanych w plioceńskiej-wczesno plejstoceńskiej kalderze. Lokalizacja: wschodnia Kamczatka, 65 km na północ od Pietropawłowska Kamczackiego. Wschodni stożek Zhupanovsky jest najwyższy (2958 m), natomiast zachodni najniższy (2505 m), wymiary ich kraterów są w granicach od 0.3 do 1 km. Na południowym zboczu widoczne wylewy lawy. Wylewy lawy na północnym zboczu pogrzebane piroklastykami. Erupcje Zhupanovsky obejmowały wylewy blokowej lawy, opad popiołu i spływy piroklastyczne. W dwóch kraterach występują fumarole plus obszar fumaroliczny na zachodniej krawędzi stożka drugiego. Zhupanovsky wybuchał w latach 1776, 1882, 1925, 1929, 1940, 1956-57, 1959, 2013, 2014, 2015.

Kamczatka

VYSOKY - Stratowulkan Vysoky (2161 m) jest zlokalizowany 4 km na północny wschód od wulkanu Komarov. Posiada dobrze zachowany krater skonstruowany na wschodnim zboczu plejstoceńskiego wulkanu tarczowego Bogdanovich. Inny mały stratowulkan znajduje się pomiędzy Vysoky a Komarov. Ostatnia erupcja Vysoky miała miejsce około 2000 lat temu kiedy ze zboczy wulkanu zeszły rozległe wylewy lawy.

Kamczatka

VISOKIY - Holoceński bazaltowy stratowulkan Visokiy (1234 m) znajduje się pomiędzy wulkanami Asacha i Mutnovsky. Otaczają go bazaltowe stożki żużlowe. Data ostatniej erupcji nieznana.

Kamczatka

VILYUCHIK - Stratowulkan Vilyuchik o wysokości 2173 metrów znajduje się w południowo-wschodniej Kamczatce na południe od zatoki Awaczyńskiej. Posiada kopuły lawowe i bazaltowe stożki żużlowe u swojej podstawy. Ostatnia erupcja Vilyuchik miała miejsce około 10 000 lat temu produkując wylew lawy. W 1981 roku cyklon Elsa spowodował lawiny ze zboczy wulkanu dewastujące pobliskie okolice.

Kamczatka

UZON - Kaldera Uzon o wymiarach 9 x 12 km znajduje się we wschodniej części Kamczatki. Wraz z kalderą Geyzernaya obejmuje największy obszar geotermalny na Kamczatce w skład którego wchodzą wrzące źródła, gejzery, małe wulkany błotne oraz gorące jeziora. W Dolinie Gejzerów - kanionie o długości 4 km odnajdziemy 90 gejzerów i wiele gorących źródeł, w tym dwa najsłynniejsze Velikan i Bolshoi. 3 czerwca 2007 rok wielki potok błota zdewastował dwie trzecie obszaru Doliny Gejzerów. Kilkanaście gejzerów przestało istnieć. W następstwie laharu uformowało się malownicze jezioro. Hydrotermalne eksplozje miały miejsce w kalderze w latach 1986 i 1989.

Kamczatka

TOLMACHEV DOL - Tolmachev Dol to wulkaniczny płaskowyż na zachód od jeziora Tolmachev i na północny wschód od wulkanu Opala. Obejmuje on liczne stożki żużlowe i wylewy lawy po obu stronach jeziora Tolmachev. Plejstoceński stratowulkan Tolmachev o wysokości 1415 metrów znajduje się na południowo-wschodniej stronie jeziora. Do silnej erupcji eksplozywnej ryolitowej tefry doszło 4600 lat temu z krateru Chasa w północnej części płaskowyżu, natomiast ostatnia erupcja miała miejsce 1600 lat temu ze stożka żużlowego w północno-zachodniej części Tolmachev Dol. Na zdjęciu Tolmachev Dol - w tle stożkowy wulkan Opala.